Idazten Dudan Lekua

Iraganean, Virginia Woolfen gela bat edukitzeari buruzko aholkuak hartu nituen gogoan. Bizi nintzela lekuan, denbora eta energia ematen nuen bulego bat jartzen, nire espazio propio bat jartzen —mahai egokiarekin, paperak txukun gordeta artxibategietan, sariak eta diplomak hormetan jarrita— idazle batentzako egokia den gela bat sortzen saiatzen, aldi bakoitzean nire buruari leku iraunkor bat egiten saiatzen. Baina gero umeak izan nituen eta gehiegitan mugitu nintzen, eta nire idazteko lekua hementxe bihurtu zen, oraintxe bertan. Denbora eman dezaket idazteko leku bat egiten, edo denbora eman dezaket idazten, ez baitago bietarako denbora. Eta leku guztiak behin-behinekoak suertatzen direnez, idaztea aukeratzen dut.

Woolf-en “gela” orain ulertzen dut denborazko espazio bat dela fisikoa baino. Denbora gehiago behar dut liburutegi barneratua behar dudana baino. Luzeegia behar izan nuen honetaz jabetzeko. Jakin beharko nuke, hasieratik. Azken finean, argitaratutako nire lehen ipuin laburra esku luzez idatzi nuen koaderno batean eserita Riversideko (Kalifornia) etxe batean, garbitzeko kontratatu ninduten. Behin idatzi nuen egunez altzaririk gabeko apartamentu batean babarrun poltsa bat izan ezik. Sidneyko (Nebraska) aldi baterako altzaritutako apartamentu bateko egongela/jangela/sukaldea konbinatutako istorio saritutako istorio bat konposatu nuen, erlojuarekin korrika eginez, nire bi urteko umeak ondoko gelan siesta egiten zuen bitartean eta jaio gabeko semeak ostikoka ematen zidan bitartean. Sotoetan lan egin dut, esku batekin idazten, edoskitzen ari nintzen bitartean. Ideiak marraztu ditut koadernoetan futbol partidetan eta ballet entseguetan. Hilerri bateko bulegoan ere ezkutuan idatzi dut hildako pertsonak Excel kalkulu orri batean antolatu behar nituenean.

Azken hiru urteotan, ehun urteko haritzezko idazmahai batean idatzi dut West Hartford-eko (Connecticut) etxeko logela nagusiaren izkinan, nire ordenagailu eramangarriak nire senarraren ordenagailuarekin partekatzen duen espazioa, eta etengabe aldatzen ari den Lego galduen bilduma batekin, biderkatzeko flash-txartelak, gurpilak itsatsi behar dituzten egurrezko autoak, ebaluazioak josteko gurpilak behar dituzten egurrezko autoak, nire hari-botoiak josteko, nire hari-botoietan. ordaindu gabeko fakturak, crayons, puzzle piezak eta egur petral zati bat.

Hau behin-behineko antolaketa izan zen. Hau idazteko esertzen naizenean, "aita" etiketatutako bi harri leun alde batera utzi behar ditut errotulagailu iraunkorrean, paperezko bitxietan eta "nire kalabaza" markatutako Ziploc poltsa bat, arretaz bildutako bederatzi hazi dituena. Batzuetan, umeak gelan egoten dira nirekin, jolasten edo ohean irakurtzen —gela hau udan aire girotuko gela bakanetako bat baita, neguan gelarik beroena—. Gela honetan dena gertatzen da. Eta hala ere, dena aldi baterako da.

Erdiko tiradera nagusiak nire mahaiaren, nire etxearen, nire idazlearen gogoaren mikrokosmos bat dauka. Hau da, ez dauka ia ezer berehalako erabilera praktikorik. Batzuetan, uste dut tiradera ireki eta boligrafo eta arkatz sorta txukun bat aurkitu nahiko nukeela, tamaina eta kolore ezberdinetako post-it-ak, zinta mota anitz —bulegoko hornigaiak maite dituen bihotzak nahi dezakeen guztia—, baina ez nago ziur hori egia denik. Horren ordez, tiraderak iraganeko bizitzako talismanen multzoa dauka: bere jaiotzaren 1999ko berrehungarren urteurreneko Pushkin pospolo-koaderno bat, Lincoln-en (Nebraska) birkableatu genuen etxe bateko korapilo eta tutu-kableatu zatiak, nire alabak behin konpondu nahi izan zuen lepoko hautsi baten aleak, "Hallo" liburutegiko ekitaldirako sarrerak urriaren 19an aurkeztu ziren. 2011ko 31n, hori ez zen inoiz gertatu Ekaitz Alfredek argiak itzali zituelako astebetez, seguruenik gehiago ez ditudan su-kutxaren giltzak, 1992an nire Oxford English Dictionary trinkoarekin zetorren lupa bat, 2005ean nire jaioberriarekin batera etorritako azazkalak mozteko mozgailuak, 5 mm-ko beste mikrokasete hutsezko pakete bat ireki gabe eta beste 5 mm-ko mikrokasete hutsezko pakete bat erosi gabe hautsitako pedometroa, zilarrezko erlojurako estekak gehigarriak, nire semearen opariak ziren plastikozko bitxi urdinak eta, sakon sakontzen baduzu, agian grapa kaxa eta boligrafo batzuk bezalako zerbait praktikoagoa.

Batzuetan ezin dut nire bizitza salbatzeko zinta aurkitzen, baina beste objektu horiek guztiak beti eskura ditut, eta juxtaposizio horien artean, nahaste eta ziurgabetasun hori, idazten dut. Txukun eta antolatuta egoteak denbora eskatzen duela ez ezik, giro txukunak pentsamendu txukunak izatera behartuta sentiarazten nau. Eta inoiz ez dira horrela etortzen. Nahastea askatzailea da; dena etor dadila nolanahi. Nahasmenaren itsasoan murgildu eta orainaren argian distira egiten duten objektuak atera ditzala. Garrantzitsua dena gorde eta gainerakoa beste egun baterako alde batera utziko dut.

Beraz, nolabait laguntzen du, uste dut, edozein unetan nire tiradera ireki eta 2.900 kilometrora dauden Box Springs Mendietako granito zati bat laztandu dezakedala jakiteak. Baina idazmahai hau ez da idazten dudan leku bakarra, edonon, edonon idazten ikasi baitut. Koadernoak eta boligrafoak eramaten ditut beti. Nire gela hartzen dut nirekin. Nire gogoaren tiraderan murgiltzen naiz. Dena aldi baterako da.