De Plek Waar Ik Schrijf

Vroeger nam ik Virginia Woolfs advies over een eigen kamer ter harte. Waar ik ook woonde, ik stak tijd en energie in het inrichten van een kantoor, een eigen ruimte – met het juiste bureau, papieren netjes opgeborgen in archiefkasten, onderscheidingen en diploma's tentoongesteld aan de muren – om een ​​kamer te creëren die geschikt was voor een schrijver, en elke keer probeerde ik een vaste plek voor mezelf te creëren. Maar toen kreeg ik kinderen en verhuisde ik te vaak, en mijn schrijfplek werd hier, nu. Ik kan tijd besteden aan het creëren van een schrijfplek, of ik kan tijd besteden aan schrijven, want er is geen tijd voor beide. En omdat al die plekken uiteindelijk tijdelijk blijken te zijn, kies ik ervoor om te schrijven.

Ik begrijp nu dat Woolfs 'kamer' meer een tijdelijke dan een fysieke ruimte is. Ik heb meer tijd nodig dan een ingebouwde boekenkast. Het duurde veel te lang voordat ik me dit realiseerde. Ik had het vanaf het begin moeten weten. Mijn eerste gepubliceerde korte verhaal schreef ik immers met de hand in een notitieboekje in een huis in Riverside, Californië, dat ik had ingehuurd om schoon te maken. Ik heb ooit dagenlang geschreven in een appartement zonder meubels, behalve een zitzak. Ik schreef een bekroond verhaal in de gecombineerde woon-/eet-/keukenruimte van een tijdelijk gemeubileerd appartement in Sidney, Nebraska, terwijl ik tegen de klok racete terwijl mijn tweejarige in de kamer ernaast sliep en mijn ongeboren zoon in me schopte. Ik heb in kelders gewerkt, met één hand typend, terwijl ik borstvoeding gaf. Ik heb ideeën in notitieboekjes gekrabbeld tijdens voetbalwedstrijden en balletrepetities. Ik heb zelfs stiekem geschreven op het kantoor van een begraafplaats, terwijl ik eigenlijk de doden in een Excel-spreadsheet had moeten ordenen.

De afgelopen drie jaar heb ik het grootste deel van mijn schrijfwerk gedaan aan een honderd jaar oud eikenhouten bureau in de hoek van de hoofdslaapkamer in ons huis in West Hartford, Connecticut. Deze plek deelt mijn laptop met de computer van mijn man, en daarnaast heb ik nog een steeds wisselende verzameling rondslingerende Legoblokjes, rekenkaarten, houten auto's waarvan de wielen weer vastgelijmd moeten worden, garen om ontbrekende knopen aan te naaien, mijn beoordelingen van docenten, onbetaalde rekeningen, kleurpotloden, puzzelstukjes en een stuk versteend hout.

Dit was een tijdelijke regeling. Als ik ga zitten om dit te schrijven, moet ik twee gladde stenen met het opschrift 'papa' met een permanente stift, paperclipsieraden en een hersluitbaar zakje met het opschrift 'mijn pompoen' met negen zorgvuldig geoogste zaden opzij schuiven. Soms zijn de kinderen bij me in de kamer, spelend of lezend op bed – want deze kamer is een van de weinige kamers met airconditioning in de zomer, de warmste kamer in de winter. Alles gebeurt in deze kamer. En toch is het allemaal tijdelijk.

De middelste lade bevat een microkosmos van mijn bureau, mijn huis, mijn schrijversgeest. Dat wil zeggen, er zit vrijwel niets in wat direct van praktisch nut is. Soms denk ik dat ik de lade zou willen opentrekken en een nette verzameling pennen en potloden zou aantreffen, Post-its in verschillende formaten en kleuren, diverse soorten plakband – alles wat mijn kantoorbenodigdheden-liefhebbende hartje begeert – maar ik weet niet zeker of dit echt waar is. In plaats daarvan bevat de lade een mengelmoes van talismannen uit vorige levens: een Poesjkin-luciferdoosje van zijn geboortedag in 1999, stukken draad van knop-en-buisverbindingen uit een huis in Lincoln, Nebraska dat we opnieuw hadden laten bedraden, de kralen van een kapotte ketting die mijn dochter ooit gerepareerd wilde hebben, de kaartjes voor een 'Halloween Happening'-evenement voor kleuters in de bibliotheek op 31 oktober 2011, dat nooit is doorgegaan omdat storm Alfred een week lang de lichten had uitgezet, sleutels van brandkluizen die ik waarschijnlijk niet meer heb, een vergrootglas dat in 1992 bij mijn compacte Oxford English Dictionary zat, een nagelknipper voor baby's die in 2005 bij mijn pasgeboren baby zat, een ongeopende verpakking met lege microcassettes en twee rollen ongebruikte 35mm-film die in een andere eeuw zijn gekocht, een kapotte stappenteller, extra schakels voor een zilveren horlogebandje, blauwe plastic juwelen die ik van mijn zoon heb gekregen, en, als je wat dieper graaft, misschien zelfs iets praktischer, zoals een doosje van nietjes en een paar pennen.

Soms kan ik geen tape vinden om mijn leven te redden, maar ik heb al die andere dingen altijd bij de hand, en het is te midden van deze tegenstellingen, deze wanorde en onzekerheid, dat ik schrijf. Netjes en georganiseerd zijn kost niet alleen tijd, maar een opgeruimde omgeving zorgt ervoor dat ik me gedwongen voel om opgeruimde gedachten te hebben. En die komen nooit op die manier. De wanorde is bevrijdend; moge het allemaal hoe dan ook komen. Moge ik in de zee van wanorde duiken en de dingen eruit plukken die glinsteren in het licht van het heden. Moge ik datgene wat belangrijk is behouden en de rest opzijschuiven voor een andere dag.

Dus het helpt op de een of andere manier, denk ik, te weten dat ik elk moment mijn la kan opentrekken en een stuk graniet uit de Box Springs Mountains, 4600 kilometer verderop, kan aanraken. Maar dit bureau is niet de enige plek waar ik schrijf, want ik heb geleerd overal te schrijven. Ik heb altijd notitieboekjes en pennen bij me. Ik neem mijn kamer mee. Ik graaf in de la van mijn geest. Alles is tijdelijk.