የእናቴ የመጨረሻ ቃል ለኔ

ይህንን የፃፍኩት እናቴ ዛሬ ጥቅምት 2 ቀን 1989 ከዚህ አለም በሞት ካረፈች ከጥቂት ቀናት በኋላ ነው። የፃፍኩት ለኔ ብቻ እንደሆነ ስለማላውቅ ይዤው ሄድኩ።

የዚያን ምሽት ትውስታዎች እንደገና ሲያጥለቀለቁኝ፣ ለረጅም ጊዜ የመሸከም ክብደት ደካማ እንዳደረገኝ ይሰማኛል። እሷን (እና አባቴን) መቼ እንደምቀላቀል አላውቅም እና ይህ እውነተኛ ታሪክ ከእኔ ጋር ይወርዳል። ይህንን ላካፍላችሁ ብዬ እገምታለሁ ፣ ምን አይነት ጥሩ ሴት እንደነበረች እና በልቧ እና በአእምሮዋ ውስጥ ያላት ሁሉ ሌላው ሰው እንዴት እንደሆነ ልነግርዎ እችላለሁ ።

ምናልባት የእናቴ የመጨረሻ ቃላት ብዙ ተመልካቾችን ሊያገኙ ይገባቸዋል...በተለይም ወንዶች ልጆች በእናት ልብ ውስጥ ምን እንደሚፈጠር አናውቅም ፣ለእኛ ያላትን ስሜት እንደምንረዳ ስናስብ እንኳን። በእውነቱ በጭራሽ አንችልም።

-ሶሃይብ አልቪ፣ በጣም ዘግይቷል ልጅ።

ምን አለች?

ከሰአት በኋላ አብሯት የነበሩትን ታላቅ እህቴን እና ወንድሜን እያየች ወደ አይሲዩው ክፍል ስገባ ፀሀይዋ እየጠለቀች ነበር። ልክ እንደገባሁ አንገቷን ዞረች እና ጎንበስ ስል ስስማት አይኔን ተመለከተች እና የሆነ ነገር ተናገረች። ቃላቱን ከያዛችሁባቸው ነገር ግን ወዲያውኑ መፈታታት የማይችሉባቸው ከእነዚያ ጊዜያት አንዱ ነበር። ልክ እንደዚያ ናኖሴኮንድ ጥይቱ ሲመታህ ነገር ግን ህመሙ ገና አልጀመረም።

ላለፉት ጥቂት ቀናት ከአሁን በኋላ በድምፅ መናገር አልቻለችም እና ጥረት ስታደርግ ትንፋሽ ማጠር ቃሏን እየጎተተች። በየደቂቃው ሰከንድ አየሯን ትወጣለች እና እኛን ማነጋገር ትፈልጋለች። አፏ ይከፈታል እና ግማሽ ሹክሹክታ ይወጣል ወይም ምንም የለም. ከእኛ ጋር ለቀሩት ጥቂት ቀናት የእሷን ድምጽ ዳግመኛ አልሰማም።

ለመናገር የምታደርገውን ጥረት ለማዳን ዝም አልኳት። በህመም ላይ ያለን ሰው ጸጥ ለማለት በጣም ሲቸኩል ነው። ነገር ግን ቃላቶቹ በአእምሮዬ ውስጥ ራሳቸውን ዝቅ አድርገው እንዳቆሙ አውቃለሁ። ሳታውቁት እንደ ሰማችሁት ሙዚቃ ግን እስከመጨረሻው ከመጥፋቱ በፊት ወደ ቅፅበት ዘልቃችሁ ከቀጠላችሁ ማቃለል እንደምትችሉ ታውቃላችሁ።

እየሞተች እንደሆነ አውቄ ነበር እና እኛን ልትተወን በጣም ተቃርባለች። እናቴ ከዘጠኝ ዓመታት በላይ በካንሰር የፔፕቲክ አልሰር እና በተለያዩ ውስብስቦች ከፈጀ ከባድ ትግል በኋላ እናቴ ትግሉን ለመቀጠል በጣም ደካማ ሆና ነበር። ደካማ እና ደካማ፣ ሆኖም ፈገግታዋን ጠበቀች፣ እና እኛን በብዙ ዕድሎች ላይ ያሳደገችን ጽናት አሁንም አለ።

ግን እንደፈራች መናገር እችላለሁ; መሞት አልፈለገችም እና ሁላችንን በጣም ስለምትወድ ብቻ አይደለም። ከሰዎች ጋር በህይወት የምትደሰት እና የምትደሰት ሰው ነበረች። እሷ ሁላችንም በትዳር ውስጥ ለማየት በቂ የካንሰር እጢ ታግላለች፣ እናም በህመምዋ ወቅት ሁሉንም የልጅ ልጆቿን ይዛ ታቅፋለች፣ ከቀጣዮቹ ሁለት ወንዶች ልጆቼ በኋላ ይወለዳሉ።

ምን አለች? ህመሙ እንዲቆም ፈለገች?

ታናሽ በመሆኔ ከእሷ ጋር ያሳለፍኩት ትንሽ ጊዜ ነው፣ እና ወንድሜ እና እህቴ ስትጠነክር አብሯት በማደግ እድለኞች ነበሩ። ሞርፊን በምትባለው የካራቺ ከተማ ውስጥ ባለ ሁለት ክፍል ጠፍጣፋ እና ሳደር ውስጥ በሚገኘው ግቢ ውስጥ ከነፃነት በኋላ ያለውን ሰማያዊስ ከአጎቴ እና ቤተሰቡ እና በሽግግር ላይ ካሉ ወጣት ዘመዶቻቸው ጋር በመታገል ወደ አለም ከመሄዳቸው በፊት እግራቸውን አግኝታለች።

በብሪቲሽ ራጅ ውስጥ የከፍተኛ ቢሮክራት ሴት ልጅ፣ በሉክኖው፣ ዴሊ እና ሲምላ (አባቷ ከመንግስት ጋር የሚሄድበት የበጋ ዋና ከተማ) ተምሯት ነበር። ከልጅነቷ ጀምሮ ጥበባትን ትወድ ነበር ፣ ክላሲካል ዳንስ ትወድ ነበር እና ሲታር ትጫወት ነበር።

ነገር ግን አባቴ የቅድመ ክፍልፋይ ጋዜጠኛ፣ በደንብ የተማረ እና በእሴቶች ላይ ጠንካራ ስለነበር ንጹሕ አቋሙን ሳያጎድል ሥራ ለማግኘት ሲታገል እናቴ በሁሉም መንገድ ለሁለት ልጆቿ እንደምትገኝ አረጋግጣለች፣ በማስተማር እና በምርጥ የሚሲዮናውያን ትምህርት ቤቶች።

ወደ እሷ አለም ዘግይቼ ደረስኩ እና ምንም እንኳን የልዑል አስተዳደግ ቅርብ ቢሆንም ስታማርር አንድ ጊዜ ሰምቼ አላውቅም። ጨካኝ ባህሪ ካለው እና እስከ ፍፃሜዋ ድረስ ትወደው የነበረውን አባቴን አፈቅረው ነበር፣ ምንም እንኳን የእሱ አለም በዙሪያው እየተንገዳገደ ባለበት ወቅት ሁሉ ከጎኑ ቆመች።

የእሷ የመጀመሪያ ትውስታ በሁሉም ነገር እና በሁሉም ሰው ጥሩ ነገር ያገኘች ፈገግታ እና ደስተኛ ሴት ነበረች። በዚያን ጊዜ አባቴ በታሪቅ መንገድ እና በታዋቂው ቼል ዋሊ ኮቲ መካከል በግማሽ መንገድ የተለየ አፓርታማ አረጋግጦልናል። እሱ በማለዳ ዜና እና በፓኪስታን ሬዲዮ ውስጥ ሥራ ጀመረ ነገር ግን የሚያውቀው በስልጣን ላይ ያሉት እና የሚዲያ ሰዎች በዚያን ጊዜ መስማት የሚፈልጉትን አልነበረም። እውነትን ለማምጣት በሚደረገው ጥረት አብዛኛው ስራው ተጠብቆ ይቆያል፣ እናቴም በደረሰበት ጉዳት ትኖራለች።

ትንፋሿን ለመያዝ ስትሞክር እያየኋት ትዝታዎቹ በእኔ ብልጭ ድርግም ይላሉ፣ ይህም ብዙ ጊዜ በቆመበት እና በጥረት ይሳባል። በአይኖቿ የከንፈሯን ያህል ተናገረች፣ነገር ግን ትንፋሽ ስታፍስ፣ለሹክሹክታ አፏ እምብዛም አይዘጋም። በዚያን ጊዜ ዓይኖቿ ሕያው ሆኑ፣ እና ሁሉም በቀር ምን እንደምትፈልግ ሊጠይቁኝ ወጡ።

ምን አለች? ብርጭቆ ውሃ? ሌላ ህመም የሚገድል መርፌ?

ከስር ገበያ የሆነ ነገር ለማምጣት ካልሆነ በስተቀር ከእኔ የምትጠይቀው ነገር ትዝ አይለኝም። ልጆቿን ጧትና ከሰአት በኋላ ትምህርታቸውን እንዲከታተሉ ትታ የገዛችውን ሁሉ ራሷ ታደርግ ነበር። እሁድ ጠዋት እቤት ውስጥ ዘግይቼ ስነቃ ህብረ ዝማሬ አለ። እሷ በቤተሰቡ ዘንድ በጣም ተወዳጅ ስለነበረች ሁል ጊዜ ከእርሷ ጋር የሚስቅ እና ሻይ የሚጠጣ ሰው በዚያ በኩል በመምጣት ገበያቸውን የሚሠራ ይኖራል።

ዘመዶቼን በፈለገችው መንገድ ትረዳቸዋለች፣ በተለይም በማስተማር፣ እና ከመካከላቸው አንዱ ሁል ጊዜ የሁለተኛ ደረጃ ትምህርቱን ማለፍ ያለበት ለእሷ እንደሆነ ተናግሯል። ባጂ ተብሎ በሚጠራው ትንሽ ህንፃ ውስጥ የሁሉም ሚስቶች ታማኝ ነበረች። እሷም የቅርብ ፍርሃታቸውን እና ሀዘናቸውን ሰምታ በቤተሰባቸው እና በግል ሕይወታቸው ውስጥ ስለሚሆነው አስቂኝ ነገር ሁሉ በሳቅ ትናገራለች። አንድም ጊዜ ስለግል ሕይወታቸው አስተያየት ሰጥታ አታስተላልፍም ነበርና ከጓደኞቿ ብቻ ደስታቸውን የሳቡ ይመስላል። ምናልባትም እሷን በጣም ያመኑት ለዚህ ነው። የማንንም ምስጢር በጭራሽ አትናገርም።

ምን አለች? ለእሷ መደረግ ያለበትን ነገር ልትነግረኝ ፈልጋ ነበር?

ከእሷ ጋር ብቻዬን በነበርኩበት ጊዜ ጨለማው ጨለመ። ለስላሳ የጨረቃ ብርሃን ማጣሪያ በጨለማው መስታወት መስኮት በኩል ተመለከትኩ እና በተዘጋው የዐይን ሽፋኖቿ ላይ በጸጥታ አረፍኩ። በሁሉም መንገድ ለእኔ ያላትን ፍቅር አስታወስኩ። በህፃንነቴ ከትምህርት ቤት ስትመለስ፣ማንበብ አብሬያት እየሮጠችኝ፣በቀትር ሰአታት ላይ ሞቅ ያለ ምግብ እንድታበስልኝ እንቅልፍዋን መስበር እና ትኩሳት ባጋጠመኝ ጊዜ ሌሊቱን ሙሉ እንዳድር።

ወንበሩ ላይ ተደግፌ ምን ያህል እንደከፈልኩላት አሰብኩኝ፣ በአካል ከእሷ ጋር አንድ ቦታ ለመንዳት፣ ወይም ሳልማር ወይም ከጓደኞቼ ጋር ሳልዞር አብሬያት ከመብላት ውጪ። ፊቷ በቀላሉ ትራስ ላይ ስታርፍ ተመለከትኩኝ፣ ውሥጡ እንዳልተመቸች የሚያመለክት በትንሹ በጥባጭ ሲወዛወዝ ነበር።

ከዚያም ከእኔ ጋር እስከ ዘላለም የሚቆይ አንድ አፍታ ኖሬያለሁ። በዚያ የሌሊቱ ፀጥታ የሌሊቱ ጨለማ ሰዓት በብልጭታ ወደ ቀትር ፀሀይ እንደተለወጠች ንግግሯ በድንገት በግልፅ ወጥቷል። በቃ እዚያ ተቀምጬ ፊቷን ተመለከትኩ። ደረቴ ሞላና ደነዘዘ። ማልቀስ ይቅርና እንባ ለማፍሰስ በጣም ደንግጬ ነበር።

እስካሁን ድረስ ያደረጋትን ለመናገር ያንን ጥረት ስታደርግ አይቻለሁ። ዛሬም ድረስ መናገር የምትፈልገው ነገር ግን አልወጣም, ከእኔ ጋር ለዘላለም ኑር. አፏንና አይኗን እስከ ዛሬ ማንበብ እችላለሁ። እስከዛሬ ድረስ ጭንቀትን በደረቁ አይኖቿ ውስጥ አይቻለሁ።

ከረዥም ቀናት በኋላ በትንሽ እንቅልፍ ከሰራሁ በኋላ ባለፉት ጥቂት ቀናት ውስጥ፣ የተደናገጠ፣ የሰለቸኝ እና የደከመ መስሎኝ መሆን አለበት። ከእኔ ምንም አልፈለገችም።

የጠየቀችው ነገር ቢኖር እያንዳንዱ እናት ለልጇ ባላት ፍቅር እምብርት ላይ ነው፣ እና ይኖራል፣ ምንም ያህል ትልቅ ብንሆንም...

ምሽቱን ለጠየቀችው ነገር ውስጤ አለቅሳለሁ። በጣም ስለደነዘዙ እንባዎች በጭራሽ አይወጡም። ምናልባት አንዳንድ ስሜቶች ቅርጻቸውን እስከ ዘላለማዊነት እንዲቆዩ በጊዜው እንዲቀሩ ይሻላቸዋል።

አየህ፣ በሚያሠቃየው ህመሟ፣ እስከ መጨረሻዎቹ እስትንፋስዋ እና ጥንካሬዋ ድረስ፣ ወደ ውስጥ ስገባ ያየችኝ እና ደክሞት መስሎ ወደ ቤት በገባሁ ቁጥር ያሳየችኝን ስጋት ደግማ ጠየቀች፡-

“ልጄ፣ የምትበላው ነገር አለህ?”