Tami Simon: Je Luistert Naar Insights at the Edge. Mijn Gast Vandaag Is Mark Nepo, Een Dichter En Filosoof Die Al Meer Dan 35 Jaar Lesgeeft Op Het Gebied Van poëzie En spiritualiteit. Hij Is Een #1 Bestsellerauteur van De New York T

de afstamming en de literatuur.

Nou ja, weet je, het leven kwam en gaf me kanker en andere dingen, zette me op zijn kop en plotseling begon ik te beseffen dat die vis – je weet wel, die helemaal teruggrijpt naar die vis die door ervaringen heen moet zwemmen om in leven te blijven, plotseling besefte ik: "Oh, ik hoef geen geweldige gedichten te schrijven, ik moet ware gedichten ontdekken om in leven te blijven." Dus nu is alles veranderd. Nu ben ik in de zestig, en nu is het zelfs weer veranderd. Weet je wat? Ik wil het gedicht zijn, [ lacht ] liever dan het gedicht schrijven.

Deze toewijding aan dit proces is natuurlijk de enige manier om daar dichtbij te komen. Dus elke daad van liefde, elke daad van moed, elke daad van stille toenadering tussen mensen en elk moment dat zich ontvouwt tussen een gesprek zoals jij en ik – dát is het gedicht. En elke poging om het te delen, te bewaren of vast te leggen, is verraad aan het artefact.

Je kent misschien wel een prachtig verhaal over Boeddha die tegen zijn leerlingen zei: "Mijn leringen zijn slechts vingers die naar de maan wijzen. Blijf niet hangen aan mijn vingers, kijk naar de maan." De werkelijke waarde van elk kunstwerk is de onzichtbare, mysterieuze essentie van het leven waarnaar het verwijst – zoals die maan, niet de maan zelf.

TS: Ik wil het gedicht zijn. Dat vind ik leuk, Mark.

MN: [ Lacht ]

TS: Je bedenkt veel goede dingen.

MN: [ Lacht dieper ]

TS: Weet je, er is één ding dat ik heb opgeschreven na het luisteren naar de audioserie. Ik luisterde gisteravond naar Staying Awake en bleef letterlijk wakker terwijl ik ernaar luisterde. En jij had het over oprechtheid, en je citeerde een Chinees gezegde: "Gegeven oprechtheid, zal er verlichting zijn." Ik wilde ervoor zorgen dat jij en ik de kans kregen om over oprechtheid te praten en wat dit voor jou betekent.

MN: Ja, het komt uit de Doctrine of the Mean, een van de oude Chinese teksten. "Gegeven oprechtheid, zal er verlichting zijn." Voor mij is verlichting geen zelfstandig naamwoord, maar een werkwoord. Dat wil zeggen, het licht in mij wordt vrijgelaten. Het licht in mij manifesteert zich. Het licht in mij is zo gemaakt dat het tussen ons tot leven komt. Dus oprechtheid, authentiek zijn, niets achterhouden, wakker blijven, al deze dingen maken deel uit van oprechtheid, wat ons in staat stelt het licht in ons te manifesteren. Nogmaals, als mens, ben ik altijd authentiek, elk moment van de dag? Nee. Ik word moe. Ik word gevoelloos. Ik word chagrijnig. Ik vergeet het. Ik maak dingen kapot. Ik kwets onbedoeld de mensen van wie ik houd. Authentiek zijn betekent dat ik het toegeef en sorry zeg. Dan ben ik verantwoordelijk en reageer ik op wat mijn daden hebben veroorzaakt.

Dus oprechtheid – en ik ontdekte net dat het woord 'authentiek' teruggaat op de Griekse betekenis 'authentes', wat 'het merkteken van onze handen' betekent. Dat is zo logisch. Ik ben altijd verbaasd, en niet verbaasd, over de oorsprong van woorden, want authentiek zijn, oprecht zijn, is een kwestie van doen. Het zit niet tussen je oren. Het is niet conceptueel. Het heeft allemaal te maken met je laten zien.

Ik denk, vanuit het programma, dat het de moeite waard is om even te praten over waar het woord "oprecht" vandaan komt, omdat het ook heel, heel leerzaam is. In het Westen gaat het woord "oprecht" terug tot de Renaissance, in die geweldige tijd waarin er overal zoveel genieën, artistieke genieën, waren. Dus in die overvloed aan deze verbazingwekkende beeldhouwers en schilders in Italië, vooral in de 14e en 15e eeuw, waren er een verbazingwekkende hoeveelheid steenverkopers. Het waren net ijzerwarenwinkels vandaag de dag. Ze waren overal. En er waren, zoals in elk beroep tegenwoordig, alle detailhandelaren – er waren eerlijke, authentieke verkopers en er waren frauduleuze verkopers. Een manier waarop frauduleuze verkopers probeerden beschadigd marmer te verkopen, was door een stuk marmer met een scheur erin te pakken, er was in te doen, de was te polijsten en het te verkopen als een puur stuk marmer. Nou, het woord sine cera betekent in het Latijn "zonder was". Al snel werd een eerlijke, authentieke steenverkoper gevonden die de scheuren en gebreken in de steen niet verborg.

En het duurde niet lang voordat de metafoor en de analogie ontstonden: een eerlijk, oprecht persoon verbergt de gebreken in zijn menselijkheid niet, verbergt de barsten in zijn karakter of hart niet. Niet alleen voor de integriteit van relaties, maar in veel tradities, maar laten we eens kijken naar de Tibetaanse mythologie, wordt gezegd dat een spirituele krijger – dat wil zeggen, geen militaire krijger – een spirituele krijger die toegewijd is aan een leven van transformatie, een spirituele krijger altijd een barst in zijn hart heeft, want zo komen de mysteries binnen. Oprecht zijn, de barsten in onze menselijkheid, de gebreken in ons karakter of de wonden die we dragen niet verbergen, is essentieel, zowel voor de integriteit van relaties [als] omdat dat is hoe alles wat groter is dan wijzelf, ons kan binnendringen en ons kan helen en veerkracht kan geven.

Dus oprechtheid is absoluut, ik denk dat oprechtheid belangrijker is – laten we het zo zeggen; ik wilde zeggen dat het belangrijker is dan intelligentie. Ik denk dat het een ander soort intelligentie is. Ik denk dat oprechtheid een emotionele vorm van intelligentie is.

TS: Stel je voor dat iemand oprechter wil zijn.

MN: Ja, ik denk dat dit teruggaat op een aantal dingen waar we het eerder over hadden. Ik denk dat iedereen persoonlijk moet ontdekken hoe dat er in zijn leven uitziet, maar ik zou zeggen dat we archetypisch, universeel, altijd worden uitgedaagd door dingen die ons ontmoedigen, die ons begrijpelijkerwijs weghouden van de hitte van het leven.

Dus als we het essentiële uit het leven willen halen, via de kieuwen van ons hart, als we oprechter willen worden, moeten we de manieren herkennen waarop we ontmoedigd raken en persoonlijke oefeningen ontwikkelen om te bewegen naar wat ons bemoedigt. Om te bewegen van wat ons in slaap brengt – niet om te elimineren wat ons in slaap brengt, niet om te elimineren wat ons verdooft, niet om te elimineren wat ons afleidt – maar hoe we kunnen bewegen van wat afleidt naar wat essentieel is, van wat slaap geeft naar wat wakker maakt, van wat verdoofd is naar wat leeft.

Dit omvat alles waar we het over hebben gehad: hoe je in het leven kunt staan ​​wanneer ervaring, pijn, lijden en verlies ons wegduwen. Hoe doen we dat? Ik denk dat het nodig is: niet alleen zijn we verantwoordelijk om dit zelf te doen, maar we hebben ook vrienden nodig. We hebben eerlijke vrienden nodig. We doen dit te weinig in onze cultuur. Het is op de een of andere manier taboe, maar weet je, net zoals je me vroeg, Tami, het is alsof ik het gevoel heb dat ik op een punt in mijn leven ben waar ik worstel om authentiek en oprecht te zijn, nou, dan moet ik de moed hebben om naar vertrouwde dierbaren te gaan en te zeggen: "Weet je wat, ik worstel hier mee. Hoe doe ik dit? Kun je me hierbij helpen? Je kent me – wat doe ik niet wat ik vroeger wel deed? Of wat doe ik waarvan jij ziet dat het niet strookt met wat je in mij waardeert?" We verwerken ons hart niet echt op een eerlijke manier in onze cultuur, terwijl het een enorme, enorme bron is om dat te doen.

TS: Weet je, Mark, ik wilde afsluiten met een korte uitleg over het idee van pelgrimstocht en ons leven als pelgrim. Je had het ooit over de reis van de pelgrim, en verschillende mensen hebben me een citaat van je gestuurd over het verschil tussen pelgrim zijn en nomade zijn. Misschien herinner je je dit citaat nog wel.

MN: Ja. Ik denk dat dit in The Book of Awakening staat. "Reizen zonder veranderd te worden, is een nomade zijn. Veranderen zonder te reizen, is een kameleon zijn. Reizen en getransformeerd worden door de reis, is een pelgrim zijn." Natuurlijk weet je, we horen dat en ontdekken dat, en ik en iedereen die dat leest of hoort, wij willen de laatste zijn. We willen geen kameleon of nomade zijn, maar de waarheid is dat we alle drie zijn, en we bewegen ons tussen deze dingen. Dit hoort bij onze incarnatie op aarde.

We kunnen een dag als nomade doorbrengen, of een decennium. We kunnen een jaar als kameleon leven, of een uur, maar het belangrijkste, nu we dit allemaal hebben besproken, is: hoe keren we terug naar wat authentiek is, hoe worden we oprechter? Hoe halen we eruit wat essentieel is? Hoe keren we terug naar wakker zijn en compassie tonen, zodat we de lessen van het nomade- en kameleon-zijn kunnen doormaken, zodat de onderliggende reis die ons vasthoudt er een is van pelgrim-zijn?

TS: Ik wil eindigen met een laatste opmerking. Je hebt deze leer en het maakt deel uit van je leer over wakker blijven om "aanwezig te zijn op alle manieren en in alle richtingen". Kun je ons daar een gevoel bij geven? Wees aanwezig op alle manieren en in alle richtingen.

MN: Ja, en ik denk, net als met alles, dat we, als we gezegend zijn, momenten van deze kunnen hebben. Ik denk niet dat we zo'n staat van zijn kunnen bereiken. Dit is het gevoel dat we zoveel tijd besteden aan sorteren en tellen – weet je, het scheiden van goede gevoelens van moeilijke gevoelens, het scheiden van wat goed is van wat fout is, wat goed is van wat slecht is, wat omhoog is van wat omlaag is. Maar de essentie, de levendigheid, het mysterie van het leven presenteert zich niet op die manier. Net zoals we het over water hadden. Het is H₂O. Ik kan niet zeggen, ik zou alleen de waterstof willen, alstublieft. Het houdt op water te zijn en het houdt op te blussen. Dus het leven komt als een geheel en een eenheid. En de enige manier om het op die manier te ontvangen, is door open genoeg en aanwezig genoeg te zijn om niet af te bakenen, te ontleden en te scheiden.

Weet je, naarmate ik ouder word, als ik dingen diep voel, zijn het meestal meer dan één gevoel tegelijk. Ik kan tegelijk blij en verdrietig zijn. Ik kan verward en helder zijn. Ik kan moe en wakker zijn. Ik denk dat het onze taak is om het hart open genoeg te houden om de lessen en de diepte die die dingen bevatten tegelijkertijd te begrijpen, en niet te reflexmatig te reageren omdat mijn geest zich ongemakkelijk voelt. "Wacht eens even, hoe kan ik tegelijk moe en wakker zijn? Nee, nee, ik moet moe hier neerzetten en wakker daar, en ik zal proberen van moe naar wakker te gaan." En dan stoppen we volledig met groeien in onze ervaring van eenheid. Het is een heel mooi, voortdurend voorbeeld, maar de heiligen en wijzen van welke traditie dan ook, waar je ze ook mag vinden, zijn voorlopig teruggekeerd naar de staat van eenheid waar liefde niet is voorbehouden aan een persoon of een object. Liefde straalt uit als de zon voor alles. Ik denk dat als we authentiek en oprecht genoeg zijn, de beloning daarvoor is dat we onze liefde niet langer kunnen bedwingen. Die straalt als de zon over alles heen.

TS: Prachtig. Ik heb met Mark Nepo gesproken. Mark, heel erg bedankt...

MN: Oh, het is een genot.

TS: ...voor de warme zon in het midden van je hart, het gedicht dat je bent.