Praktisch onderzoek: De Wetenschap Van Aanraking

In de nieuwste video van Greater Good vertelt onze hoofdredacteur, Dacher Keltner, over de wetenschap van aanraking. Hij vertelt over baanbrekend onderzoek naar de manieren waarop alledaagse vormen van aanraking ons emotioneel in balans kunnen brengen en onze gezondheid kunnen verbeteren.

Een klopje op de rug, een streling van de arm: het zijn alledaagse, incidentele gebaren die we doorgaans als vanzelfsprekend beschouwen, dankzij onze verbazingwekkend behendige handen.

Brian Jackson

Maar na jarenlang verdiept te zijn geweest in de wetenschap van aanraking, kan ik u vertellen dat ze veel diepgaander zijn dan we doorgaans beseffen: ze zijn onze primaire taal van mededogen en een primair middel om mededogen te verspreiden.

De afgelopen jaren heeft een golf van studies een aantal ongelooflijke emotionele en fysieke gezondheidsvoordelen van aanraking aangetoond. Dit onderzoek suggereert dat aanraking echt fundamenteel is voor menselijke communicatie, verbondenheid en gezondheid.

In mijn eigen laboratorium onderzochten we onder leiding van mijn voormalige student Matt Hertenstein (nu hoogleraar aan de DePauw Universiteit) of mensen via aanraking duidelijk medeleven kunnen communiceren.

Dit is wat we deden: we bouwden een barrière in ons lab die twee vreemden van elkaar scheidde. De ene persoon stak zijn of haar arm door de barrière en wachtte. De andere persoon kreeg een lijst met emoties en moest proberen elke emotie over te brengen door de onderarm van de vreemde één seconde lang aan te raken. Degene wiens arm werd aangeraakt, moest de emotie raden.

Gezien het aantal emoties dat in overweging werd genomen, was de kans om de juiste emotie te raden ongeveer acht procent. Maar opmerkelijk genoeg raadden de deelnemers compassie in bijna 60 procent van de gevallen correct. Dankbaarheid, woede, liefde, angst – ook die hadden ze in meer dan 50 procent van de gevallen correct.

We hadden verschillende geslachtscombinaties in het onderzoek, en ik voel me verplicht om twee geslachtsverschillen die we ontdekten te onthullen: toen een vrouw probeerde haar woede over te brengen op een man, had hij nul keer gelijk – hij had geen idee wat ze deed. En toen een man probeerde medeleven te tonen aan een vrouw, wist ze niet wat er aan de hand was!

Maar de boodschap is duidelijk groter dan alleen "mannen komen van Mars en vrouwen van Venus". Aanraking biedt een eigen taal van mededogen, een taal die essentieel is voor wat het betekent om mens te zijn.

Uit ander onderzoek heb ik namelijk ontdekt dat mensen niet alleen liefde, dankbaarheid en medeleven kunnen herkennen aan aanrakingen, maar dat ze ook het verschil kunnen zien tussen die soorten aanrakingen. Dat is iets wat nog niet zo goed is gelukt in onderzoeken naar gezichts- en stemcommunicatie.

“Aanraken is leven geven”
Helaas is er in sommige westerse culturen sprake van een gebrek aan aanraking. Dat geldt met name voor de Verenigde Staten.

Ethologen die in verschillende delen van de wereld leven, herkennen dit snel. Niet-menselijke primaten besteden ongeveer 10 tot 20 procent van hun wakkere dag aan het verzorgen van elkaar. In andere landen brengen mensen veel tijd door in direct fysiek contact met elkaar – veel meer dan wij.

Dit is goed gedocumenteerd. Een van mijn favoriete voorbeelden is een onderzoek uit de jaren 60 van de baanbrekende psycholoog Sidney Jourard, die de gesprekken van vrienden in verschillende delen van de wereld bestudeerde terwijl ze samen in een café zaten. Hij observeerde deze gesprekken in elk land even lang.

Wat ontdekte hij? In Engeland raakten de twee vrienden elkaar nul keer aan. In de Verenigde Staten raakten we elkaar in vlagen van enthousiasme twee keer aan.

Maar in Frankrijk schoot dat aantal omhoog naar 110 keer per uur. En in Puerto Rico raakten die vrienden elkaar 180 keer aan!

Natuurlijk zijn er tal van goede redenen waarom mensen geneigd zijn hun handen thuis te houden, vooral in een maatschappij die zo procedeert als de onze. Maar ander onderzoek heeft aangetoond wat we verliezen als we ons te veel inhouden.

De voordelen beginnen al vanaf onze geboorte. Uit een onderzoek van Tiffany Field, een expert op het gebied van aanraking, bleek dat te vroeg geboren baby's die gedurende 5-10 dagen slechts drie sessies van 15 minuten aanrakingstherapie per dag kregen, 47 procent meer aankwam dan te vroeg geboren baby's die een standaard medische behandeling hadden gekregen.

Uit onderzoek van Darlene Francis en Michael Meaney is eveneens gebleken dat ratten die als baby veel door hun moeders werden gelikt en verzorgd, later kalmer en stressbestendiger zijn en een sterker immuunsysteem hebben. Dit onderzoek werpt licht op de vraag waarom in het verleden een overweldigend percentage van de baby's in weeshuizen waar verzorgers hen van aanraking beroofden, niet de verwachte lengte of het verwachte gewicht bereikten en gedragsproblemen vertoonden.

“Aanraken kan leven geven,” zei Michelangelo, en hij had volkomen gelijk.

Dankzij neurowetenschapper Edmund Rolls weten we op dit grensvlak van aanrakingsonderzoek dat aanraking de orbitofrontale cortex van de hersenen activeert, die verband houdt met gevoelens van beloning en medeleven.

We weten ook dat aanraking samenwerkingsrelaties opbouwt. Het versterkt de wederkerigheid tussen onze verwanten, de primaten, die elkaar verzorgen door middel van vachtverzorging om samenwerkingsrelaties op te bouwen.

Er zijn studies die aantonen dat aanraking veiligheid en vertrouwen uitstraalt en rustgevend is. Een eenvoudige warme aanraking kalmeert cardiovasculaire stress. Het activeert de nervus vagus, die nauw betrokken is bij onze compassievolle reactie, en een simpele aanraking kan de aanmaak van oxytocine, oftewel "het liefdeshormoon", stimuleren.

In een onderzoek van Jim Coan en Richard Davidson vertoonden deelnemers die in een fMRI-hersenscanner lagen en een pijnlijke ruisexplosie verwachtten, verhoogde hersenactiviteit in gebieden die geassocieerd worden met dreiging en stress. Maar deelnemers van wie de partner hun arm streelde terwijl ze wachtten, vertoonden deze reactie helemaal niet. Aanraking had de dreigingsschakelaar uitgeschakeld.

Aanraking kan zelfs economische effecten hebben en vertrouwen en vrijgevigheid bevorderen. Toen psycholoog Robert Kurzban deelnemers het 'prisoner's dilemma' liet spelen, waarbij ze konden kiezen om samen te werken of te concurreren met een partner om een ​​beperkt bedrag, raakte een experimentator enkele deelnemers zachtjes aan toen ze begonnen met het spel – gewoon een kort klopje op de rug. Maar het maakte een groot verschil: degenen die werden aangeraakt, waren veel meer geneigd om samen te werken en te delen met hun partner.

Dit soort voordelen kan op onverwachte plekken opduiken: in een recent onderzoek in mijn laboratorium, gepubliceerd in het tijdschrift Emotion , ontdekten we dat NBA-basketbalteams waarvan de spelers elkaar vaker aanraken, over het algemeen meer wedstrijden winnen.

Aanraaktherapieën
Gezien al deze bevindingen is het logisch om na te denken over manieren om aanraking op te nemen in verschillende vormen van therapie.

"Aanraaktherapie" of "massagetherapie" klinkt misschien als een vreemd Berkeley-idee, maar het is gebaseerd op harde wetenschap. Het is niet alleen goed voor onze spieren; het is goed voor onze algehele fysieke en mentale gezondheid.

Correct gebruik van aanraking heeft echt de potentie om de medische praktijk te transformeren – en het is bovendien kosteneffectief. Studies tonen bijvoorbeeld aan dat aanraking bij Alzheimerpatiënten een enorm effect kan hebben op hun ontspanning, het aangaan van emotionele banden met anderen en het verminderen van hun depressieve symptomen.

Tiffany Field heeft ontdekt dat massagetherapie pijn bij zwangere vrouwen vermindert en prenatale depressie verlicht – zowel bij de vrouw als bij haar partner. Onderzoek aan de School of Public Health van UC Berkeley heeft aangetoond dat oogcontact en een schouderklopje van een arts de overlevingskansen van patiënten met complexe ziekten kan vergroten.

En docenten, let op: een onderzoek van de Franse psycholoog Nicolas Gueguen heeft aangetoond dat wanneer leraren leerlingen vriendelijk aaien, die leerlingen drie keer zo vaak hun mond opendoen in de les. Een ander recent onderzoek heeft aangetoond dat wanneer bibliothecarissen een leerling die een boek uitleent, over de hand aaien, die leerling zegt dat hij of zij de bibliotheek leuker vindt – en eerder terugkomt.

Aanraking kan zelfs een therapeutische manier zijn om kinderen met de grootste uitdagingen te bereiken. Uit onderzoek van Tiffany Field blijkt dat kinderen met autisme, waarvan algemeen wordt aangenomen dat ze een hekel hebben aan aanrakingen, het juist heerlijk vinden als ze door een ouder of therapeut worden gemasseerd.

Dit betekent niet dat u zich om moet draaien en uw buurman moet betasten of de persoonlijke ruimte van iedereen om u heen moet binnendringen.

Maar voor mij suggereert de wetenschap van aanraking overtuigend dat we geprogrammeerd zijn om – en dat we dat moeten – om op een fundamenteel fysiek niveau contact te maken met andere mensen. Dat ontkennen, betekent onszelf een aantal van de grootste vreugden en diepste troost in het leven ontnemen.