Jak wdzięczność Pokonuje Materializm

Teraz, gdy minął tydzień 2015 roku, większość z nas otrząsnęła się z szumu świąt i wróciła do normalnego życia. A po spędzeniu tygodni, jeśli nie miesięcy, na rozmyślaniu o prezentach i smakołykach, które czekały na nas w grudniu, niektórzy z nas mogą odczuwać kaca poświątecznego, kiedy uświadamiamy sobie, że prawdopodobnie nie jesteśmy szczęśliwsi niż przed zakupem nowego telewizora z płaskim ekranem lub ekspresu do cappuccino.

Nie będzie to zaskoczeniem dla nikogo, kto śledzi naukę o szczęściu, która sugeruje, że rzeczy materialne raczej nie zwiększą naszego szczęścia w sposób trwały lub znaczący. W rzeczywistości badania sugerują, że ludzie materialistyczni są mniej szczęśliwi niż ich rówieśnicy . Doświadczają mniej pozytywnych emocji , są mniej zadowoleni z życia i cierpią na wyższy poziom lęku, depresji i nadużywania substancji .

Dlaczego tak się dzieje i jak możemy uniknąć wpadnięcia w pułapkę nieszczęścia wynikającą z materializmu, zanim nadejdą kolejne święta?

Jedna odpowiedź wyłania się z nauk społecznych: pielęgnuj nastawienie wdzięczności. Wdzięczność okazuje się czymś o wiele więcej niż okazjonalnym „dziękuję”. Zamiast tego zasady dziękczynienia dają początek unikalnemu sposobowi patrzenia na świat.

Najnowsze badania wskazują, że wdzięczność nie jest wyłącznie kwestią dobrych manier, lecz może mieć głębokie korzenie w ewolucyjnej historii człowieka, podtrzymując więzi społeczne, które są kluczowe nie tylko dla naszego szczęścia, ale również dla naszego przetrwania jako gatunku.

Materializm może stanąć na drodze naszym głęboko zakorzenionym skłonnościom do wdzięczności. Na szczęście nowe badania dokumentują, jak świadomie pielęgnować wdzięczność w sposób, który przeciwdziała materializmowi i jego negatywnym skutkom. Naukowcy zidentyfikowali niektóre z najskuteczniejszych technik pielęgnowania wdzięczności, w tym sposoby, w jakie ludzie mogą wydawać swoje pieniądze, aby faktycznie zwiększyć swoją wdzięczność — a tym samym swoje szczęście.

Niebezpieczeństwa materializmu

Wiadomo, że naukowcy zajmujący się naukami społecznymi są czymś zaniepokojeni, gdy tworzą skalę, aby to zmierzyć. Na początku lat 90. badacze Marsha Richins i Scott Dawson opracowali pierwszą skalę, aby dokładnie zmierzyć materializm . Według tej skali ludzie są materialistami w takim stopniu, w jakim stawiają zdobywanie dóbr materialnych w centrum swojego życia, oceniają sukces na podstawie liczby i jakości dóbr materialnych i uważają te dobra za niezbędne do szczęścia (na przykład zgadzają się ze stwierdzeniami takimi jak „Moje życie byłoby lepsze, gdybym posiadał pewne rzeczy, których nie mam”).

Przez ponad dwie dekady badania konsekwentnie wykazywały, że osoby, które uzyskały wysokie wyniki w skali dr Richinsa i Dawsona, osiągały niższe wyniki w niemal każdej głównej skali, której naukowcy używają do pomiaru szczęścia.

Na przykład badanie przeprowadzone w 1992 roku przez samych dr Richinsa i Dawsona, opublikowane w Journal of Consumer Research , wykazało, że osoby bardziej materialistyczne czują się mniej zadowolone zarówno ze swojego życia jako całości, jak i z ilości zabawy i przyjemności, jakie czerpią z codziennego życia. Bardziej niedawne badanie przeprowadzone przez Todda Kashdana i Williama Breena, opublikowane w Journal of Social and Clinical Psychology , wykazało, że osoby materialistyczne doświadczają więcej negatywnych emocji (takich jak strach i smutek), mniej pozytywnych emocji i mniej sensu w swoim życiu.

Próbując zrozumieć, dlaczego materializm utrudnia nam dążenie do szczęścia, naukowcy skupili się na fakcie, że osoby bardziej materialistyczne wykazują szczególnie niski poziom wdzięczności.

Na początku tego roku Jo-Ann Tsang z Baylor University i jej współpracownicy przeprowadzili ankietę wśród 246 studentów studiów licencjackich, aby zmierzyć ich poziom materializmu, zadowolenia z życia i wdzięczności. Ich wyniki, opublikowane w czasopiśmie Personality and Individual Differences , pokazują, że wraz ze wzrostem materializmu, uczucia wdzięczności i zadowolenia z życia malały. Dalsza analiza wykazała, że ​​materialiści czuli się mniej zadowoleni ze swojego życia, głównie dlatego, że odczuwali mniejszą wdzięczność.

Dlaczego wdzięczność i materializm są przeciwnymi siłami w umyśle? Według Roberta Emmonsa , pioniera w badaniu wdzięczności i profesora psychologii na University of California w Davis, wdzięczność polega na uznawaniu dobrych rzeczy w naszym życiu — od piękna jesiennych liści po hojność przyjaciół i smak dobrego posiłku — i rozpoznawaniu innych ludzi lub sił, które je umożliwiły. Wdzięczność pomaga nam delektować się dobrem w naszym życiu, zamiast traktować je jako coś oczywistego i tęsknić za tym, co będzie dalej.

Jedną z pułapek materializmu jest to, że umiejscawia źródła szczęścia w błyszczących, nowych rzeczach — badania sugerują, że materialistyczni ludzie mają nierealistycznie wysokie oczekiwania co do ilości szczęścia, jaką przyniosą im dobra materialne. Kiedy te oczekiwania nieuchronnie nie zostają spełnione, inwestują swoje nadzieje na szczęście w kolejną rzecz, a potem w kolejną, w bezowocnym dążeniu.

„Emocja wzmacniająca relacje”

Praktykowanie wdzięczności oznacza docenianie dobra, które inni ludzie wnoszą do naszego codziennego życia — dlatego dr Emmons nazywa wdzięczność „emocją wzmacniającą relacje”. A silne relacje, jak sugerują badania, są jednym z najważniejszych składników szczęśliwego życia.

Wiodącą ekspertką w dziedzinie społecznych korzyści wdzięczności jest Sara Algoe , adiunkt psychologii na University of North Carolina w Chapel Hill. W jednym z badań dr Algoe i jej współpracownicy śledzili mężczyzn i kobiety w długoterminowych związkach romantycznych przez dwa tygodnie, prosząc ich, aby każdego dnia raportowali, czy ich partnerzy zrobili dla nich coś miłego i jak bardzo byli im wdzięczni w związku z tym. Kiedy uczestnicy byli wdzięczni za życzliwość swojego partnera jednego dnia, następnego czuli się znacznie bardziej usatysfakcjonowani swoim związkiem. A partnerzy tych nowo wdzięcznych mężczyzn i kobiet czuli się bardziej związani z nimi i bardziej usatysfakcjonowani swoim związkiem niż poprzedniego dnia.

Społeczne skutki wdzięczności wykraczają daleko poza tych, którzy są nam najbliżsi. Filozof Adam Smith wiedział o tym dawno temu, argumentując w swojej „Teorii uczuć moralnych”, że wdzięczność jest spoiwem, które spaja społeczności. Około 250 lat później sprytny eksperyment przeprowadzony przez Monikę Bartlett i Davida DeSteno potwierdził jego teorię. Dr Bartlett i dr DeSteno wywołali wdzięczność u niektórych uczestników badania, prosząc kogoś o pomoc w nagłym problemie z komputerem (który w rzeczywistości spowodowali badacze). Niedługo potem uczestnicy spotkali kogoś, kto potrzebował pomocy. Ci, którzy sami otrzymali pomoc, poświęcili znacznie więcej czasu na pomaganie innym niż osoby niewdzięczne. Kiedy otrzymujemy prezent, wdzięczność motywuje nas do przekazania go dalej.

Odkrycia takie jak te sugerują, że wdzięczność może mieć głębokie korzenie ewolucyjne. W końcu więzi i wzajemność promowane przez wdzięczność to dokładnie te rodzaje zachowań, które biolodzy ewolucyjni uważają za niezbędne do przetrwania bardziej społecznych gatunków ssaków. Rzeczywiście, w swojej dogłębnej analizie tego, co nazywa „ gospodarką usługową pożywienia za pielęgnację ” wśród szympansów, prymatolog Frans de Waal z Emory University odkrył, że szympansy pamiętają konkretne osoby, które pielęgnowały je w przeszłości, a później odwdzięczają się, dzieląc się z nimi większą ilością pożywienia. Dr De Waal uważa, że ​​te wymiany pielęgnacji za pożywienie są podstawowymi formami wdzięczności naczelnych.

Dalsze dowody na ewolucyjne korzenie wdzięczności pochodzą z badania ludzkiego dotyku , jednego z najwcześniejszych sposobów ludzkiej komunikacji. We współpracy jednego z nas (Dachera Keltnera) i Matthew Hertensteina, który jest teraz wykładowcą na Uniwersytecie DePauw, dwóch uczestników siedziało po przeciwnych stronach dużej bariery; gdy jeden z nich włożył rękę przez otwór w barierze, druga osoba próbowała przekazać emocje, krótko dotykając przedramienia nieznajomego. Po każdym dotknięciu osoba dotykana zgadywała, jaką emocję osoba dotykająca próbowała przekazać. Ludzie byli zadziwiająco dokładni w identyfikowaniu dotknięć wdzięczności, co sugeruje, że mamy silne instynkty, aby komunikować się i rozumieć tę emocję. Język wdzięczności jest przedwerbalny.

Biorąc pod uwagę te głębokie korzenie wdzięczności, nie powinno dziwić, że wiąże się ona z uderzającymi korzyściami zdrowotnymi. W wielu badaniach, przeprowadzonych przez dr Emmons i innych, wdzięczni ludzie zgłaszają mniej objawów choroby, mniej dokuczają im bóle, cieszą się lepszą jakością snu i mają silniejszy układ odpornościowy. Dotyczyło to nie tylko osób, które były naturalnie wdzięczne, ale także tych, które badacze zachęcali do odczuwania większej wdzięczności z czasem. W miarę jak stawali się bardziej wdzięczni, ich zdrowie zdawało się poprawiać.

Nowe badania przeprowadzone przez Wendy Berry Mendes , adiunktkę na Uniwersytecie Kalifornijskim w San Francisco, wykazały, że osoby o wysokim poziomie wdzięczności mają niższe ciśnienie krwi w spoczynku i są mniej podatne na stresujące wydarzenia. Gdy dr Mendes przeanalizowała ich próbki krwi, odkryła, że ​​wykazywały one mniej czynników ryzyka chorób układu krążenia — miały wyższy poziom dobrego cholesterolu, niższy poziom złego cholesterolu i niższy poziom kreatyniny, co wskazuje na dobrą funkcję nerek.

Wzbudzanie wdzięczności

Nasza rozwinięta zdolność do wdzięczności w żadnym wypadku nie gwarantuje, że będziemy niezawodnie praktykować wdzięczność — czasami przeszkadza kultura. Praca Jo-Ann Tsang sugeruje, że to właśnie dzieje się, gdy ludzie rozwijają bardziej materialistyczne wartości: ich uczucia wdzięczności zostają odsunięte na dalszy plan.

Dobra wiadomość jest jednak taka, że ​​relacja między materializmem a wdzięcznością może przebiegać w przeciwnym kierunku. Badanie z 2009 r. prowadzone przez Nathaniela Lamberta, obecnie z Brigham Young University, wykazało, że wzbudzanie wdzięczności u ludzi powodowało spadek materializmu. Dr Lambert i jego współpracownicy byli w stanie zwiększyć wdzięczność u swoich uczestników, instruując ich, aby skupili się na docenianiu dobrych rzeczy, które otrzymali w życiu, a następnie pisali o tym, co przyszło im do głowy. Ale czy możliwe jest kultywowanie wdzięczności poza kontrolowanym otoczeniem laboratorium uniwersyteckiego?

Odpowiedź brzmi: tak. W rzeczywistości identyfikacja skutecznych praktyk wdzięczności jest jednym z najbardziej ekscytujących obszarów badań w tej nowej nauce.

Być może najszerzej testowanym z nich jest „ dziennik wdzięczności ”, w którym ludzie zapisują pięć rzeczy, za które są wdzięczni. W niektórych badaniach piszą dzienniki samodzielnie każdego dnia przez dwa tygodnie; w innych piszą tylko raz w tygodniu przez sześć tygodni lub dłużej.

To proste ćwiczenie, wymagające zaledwie minuty lub dwóch tygodniowo. Jednak ta podstawowa praktyka znacząco zwiększa poziom wdzięczności, sprawia, że ​​ludzie są szczęśliwsi (o 25% szczęśliwsi niż osoby, które nie prowadzą dziennika wdzięczności, według jednego z badań dr Emmonsa), poprawia ich zdrowie, a nawet zachęca ich do ćwiczeń (1,5 godziny więcej tygodniowo niż osoby nieprowadzące dziennika, odkrył dr Emmons). Korzyści te zaobserwowano nawet u osób w trudnych okolicznościach, w tym u osób z zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi.

Innym sprawdzonym w badaniach sposobem na pielęgnowanie wdzięczności jest napisanie „listu wdzięczności”. Polega on na napisaniu listu do kogoś, komu nigdy nie podziękowałeś należycie, w którym dokładnie określisz, co ta osoba dla ciebie zrobiła, jak jej działania wpłynęły na twoje życie i dlaczego jesteś jej wdzięczny. Badania sugerują, że odczuwasz dodatkowy zastrzyk wdzięczności — i szczęścia — jeśli faktycznie pójdziesz i wręczysz swój list osobiście, czytając go na głos swojemu dobroczyńcy.

Dziennik wdzięczności i list okazały się skuteczne wśród dzieci. Jednak psychologowie Jeffrey Froh z Hofstra University i Giacomo Bono z California State University w Dominguez Hills posunęli się ostatnio o krok dalej, opracowując cały program nauczania wdzięczności dla uczniów szkół podstawowych. W ramach programu dzieci zastanawiają się nad czymś miłym, co ktoś dla nich zrobił, nad kosztami, jakie ta osoba poniosła dzięki swojej życzliwości, i nad dobrymi intencjami, które motywowały ten dar.

Kiedy dr Froh i dr Bono przez pięć tygodni uczyli studentów programu nauczania przez zaledwie pół godziny tygodniowo, odkryli, że zwiększyło to wdzięczność i inne pozytywne emocje przez co najmniej pięć miesięcy.

Ostatnia sugestia dotycząca budowania wdzięczności pochodzi z nowych badań Thomasa Gilovicha , profesora psychologii na Uniwersytecie Cornella. Przez lata praca dr. Gilovicha wykazała, że ​​ludzie są szczęśliwsi, gdy wydają pieniądze na doświadczenia, takie jak wakacje lub kolacja na mieście, niż gdy wydają je na rzeczy materialne, takie jak nowy telewizor. Teraz odkrył, że to samo dotyczy wdzięczności: ludzie twierdzą, że czują się bardziej wdzięczni za zakupy doświadczalne niż za zakupy materialne.

Co więcej, gdy dr Gilovich i jego zespół przeanalizowali recenzje, jakie ludzie zostawiają na różnych stronach internetowych dla konsumentów, odkryli, że ludzie na ogół wyrażają większą wdzięczność, gdy piszą o swoich doświadczeniach (np. w serwisach Yelp lub TripAdvisor) niż gdy piszą o dobrach materialnych (np. na Amazon).

To ważna lekcja o wdzięczności i ważna lekcja o tym, jak wydajemy pieniądze przez cały rok. Sugeruje, że wydawanie pieniędzy niekoniecznie jest sprzeczne z wdzięcznością i szczęściem. Ważne jest, jak je wydajesz — i że poświęcasz chwilę, aby podziękować za to, co masz.