[tónlist: „Twinkle“ eftir Victor Malloy]
FRÚ TIPPETT: Þú getur hlustað aftur og deilt þessu samtali við Pico Iyer í gegnum vefsíðu okkar, onbeing.org.
Ég heiti Krista Tippett. Tilveran heldur áfram eftir smástund.
[tónlist: „Twinkle“ eftir Victor Malloy]
FRÚ TIPPETT: Ég heiti Krista Tippett og þetta er On Being. Í dag kannar ég „list kyrrðarinnar“ með ritgerðahöfundinum, skáldsagnahöfundinum og ferðaskrifaranum Pico Iyer. Hann hóf feril sinn sem blaðamaður hjá tímaritinu Time. Hann býr nú í látlausu, rólegu og nær tæknilausu heimili í Japan. Hann hefur skrifað margar bækur og er enn oft að finna á síðum tímarita eins og The New York Times og Harpers. En hann fer einnig oft á ári í Benediktskirkju í Big Sur í Kaliforníu. Hann er einn af okkar mælskuríkustu þýðendum enduruppgötvunar fólks á innra lífi 21. aldarinnar.
FRÚ TIPPETT: Veistu, eitt áhugavert sem þú hefur sagt um að búa í Japan, reyndar, er að það hefur gert þig meðvitaðan um tímann á nýjan hátt. Stundum langar mig að fara aftur vegna þess að, er það ekki satt - svo á tvítugsaldri yfirgafstu mjög farsælt og spennandi líf þitt í New York, og þú - ég held að þú hafir farið til að búa í eitt ár í musteri í Kýótó, en þú endaðir ekki á að vera þar í eitt ár. Er það rétt?
MR. IYER: Alveg rétt. [hlær] Ég dvaldi í viku og þá komst ég að því að musteri í Kýótó er mjög ólíkt því sem ég hafði ímyndað mér í miðbæ Manhattan. En ég flutti þá í eins manns herbergi á bakgötum Kýótó án þess að hafa einu sinni salerni, síma eða rúm.
FRÚ TIPPETT: Ó, allt í lagi. Allt í lagi þá. Þú ert sýknuð. [hlær] En þú hefur skrifað þetta — segðu mér þá hvað þú lærðir um tíma, og kannski er þetta enn satt, því þú eyddir stærstan hluta ævi þinnar í Japan. Ég er svo forvitin því ég held að tími sé svo heillandi hugtak, og hann hefur alla þessa óm bæði í vísindum og dulspeki og — allavega. Svo…
MR. IYER: Já. Og ég held að við öll þekkjum þessa tilfinningu. Við höfum fleiri og fleiri tæki sem spara tíma en minni og minni tíma, finnst okkur.
FRÚ TIPPETT: Já.
MR. IYER: Og ég held að þegar ég var strákur hafi tilfinningin fyrir lúxus tengst miklu plássi, kannski stóru húsi eða risastórum bíl. Nú held ég að lúxus snúist um að hafa mikinn tíma. Fullkomni lúxusinn núna gæti bara verið autt svæði í dagatalinu.
FRÚ TIPPETT: Svo satt. Svo satt.
MR. IYER: Og áhugavert nokk, það er það sem við þráum, held ég, svo margir okkar. Þegar ég flutti frá New York borg til dreifbýlisins í Japan — eftir árið mitt í Kýótó, flutti ég í raun í tveggja herbergja íbúð, þar sem ég bý enn með konu minni og, formlega, tveimur börnum okkar. Og við eigum hvorki bíl né reiðhjól né sjónvarp, ég skil að það sé mjög einfalt, en það líður mjög lúxus.
Og ein ástæða er sú að þegar ég vakna finnst mér eins og allur dagurinn teygist fyrir framan mig eins og risastór tún, sem er aldrei tilfinning sem ég upplifði þegar ég var í „go-go“ New York borg. Og ég get eytt fimm klukkustundum við skrifborðið mitt. Og svo get ég farið í göngutúr. Og svo get ég eytt einni klukkustund í að lesa bók þar sem ég get, á meðan ég les, fundið fyrir því að ég verð, myndi ég segja, dýpri og athyglisverðari og fá meiri blæbrigði. Það er eins og dásamlegt samtal. Svo fæ ég tækifæri til að fara í annan göngutúr um hverfið, sinna tölvupóstinum mínum og halda yfirmönnum mínum í skefjum, og svo fara og spila borðtennis, og svo eyða kvöldinu með konunni minni. Og það virðist eins og dagurinn hafi þúsund klukkustundir, og það er einmitt það sem ég hef tilhneigingu til að upplifa eða finna ekki þegar ég er til dæmis í dag í Los Angeles og ferðast á milli staða. Og ég geri ráð fyrir að það sé málamiðlun. Svo ég gaf upp fjárhagslegt öryggi og ég gaf upp spennuna í stórborginni. En ég hélt að það væri þess virði til að hafa tvo hluti, frelsi og tíma. Og mesti lúxusinn sem ég nýt þegar ég er í Japan er að um leið og ég kem þangað tek ég af mér úrið og mér finnst ég aldrei þurfa að setja það á mig aftur. Og ég get fljótlega byrjað að segja til um tímann út frá því hvernig ljósið skín á veggina okkar við sólarupprás og þegar myrkrið skellur á, og ég geri ráð fyrir að ég fari aftur að mikilvægara mannlegu lífi.
FRÚ TIPPETT: Og það snýst um lífið sem þú hefur skapað frekar en eitthvað í japanskri menningu, ekki satt?
MR. IYER: Já, en auðvitað, þegar ég fór frá New York borg, hefði ég getað farið hvert sem er. Og sem rithöfundur er ég heppinn. Ég gat unnið vinnuna mína hvar sem er. Og ég held að ein ástæða þess að ég fór til Japans - það tengist því sem þú varst að spyrja um stofnanir efasemdar - sé sú að menntun mín kenndi mér nokkuð vel að tala, en ég held ekki að hún hafi kennt mér að hlusta. Og skólarnir mínir kenndu mér nokkuð vel að ýta mér áfram í heiminum, en þeir kenndu mér aldrei að þurrka út sjálfan mig. Og dyggðirnar sem fylgdu því þegar ég kom til Japans, að ég var í raun ólæsur. Ég get ekki lesið - ég get ekki - enn þann dag í dag, ég get ekki lesið eða skrifað japönsku. Og ég er háður öllu í kringum mig. Ég get ekki haft þá blekkingu að ég hafi yfirhöndina. Japan var staður þar sem ég hafði gríðarlega margt að læra og ég er enn að læra það.
FRÚ TIPPETT: Þú hefur talað um að við séum að enduruppgötva — mér finnst þessi setning virkilega góð — „þörfin á að hægja á sér.“ Það er frábært.
HERRA IYER: Þakka þér fyrir. Jæja, ég held að við séum öll að finna fyrir sundli.
FRÚ TIPPETT: Já.
MR. IYER: Við lentum í þessum hraðakippandi rússíbana sem við báðum aldrei alveg um að fara í og við vitum ekki hvernig við eigum að komast af. Og ég held að mín sterkasta tilfinning sé sú að tækin okkar muni ekki hverfa, né viljum við að þau geri það. Þau hafa gert líf okkar svo miklu bjartara, heilbrigðara og lengra. En það er öruggt að þau muni bara aukast og fjölga sér. Og við þurfum virkilega að grípa til neyðarráðstafana bara til að halda okkur í réttu hlutfalli og jafnvægi.
Og því held ég stundum að ferðalög séu leiðin til að fá spennu og örvun, en kyrrð sé leiðin til að halda mér geðheilbrigðum. Þú veist, Pascal sagði dásamlega á 17. öld að vandamál okkar væri truflun, en við reynum að beina athyglinni frá truflunum. Þannig að við versnum enn frekar í þessum vítahring. Þannig að eina lækningin við truflunum er athygli. Og ég fer í klaustrið mitt, og ég fer til Japans vegna þess að þær eru dómkirkjur athyglinnar. Og þær eru staðir þar sem fólk er mjög athyglisvert og þar sem fólk eins og ég getur reynt að læra athygli.
FRÚ TIPPETT: Veistu, og ég gat ekki annað en velt því fyrir mér þegar ég les um þig og lífið sem þú hefur skapað, að þú hefur í raun valið einfaldleika sem – ég held að þú notir jafnvel orðið „lúxus“. Og þú talar um að vera með Leonard Cohen og hann notar orðið „lúxus“, svo – veistu, og í mikilli andstæðu við þig 29 ára að lifa bandaríska drauminn. En ég gat líka ekki annað en velt því fyrir mér hversu mikið af því sem þú hefur getað valið og skapað snýst líka um viskuna sem fylgir því að eldast, með aldrinum, að kyrrðin verður einhvern veginn eðlilegri og ánægjulegri, held ég, í eðli sínu. Ég er ekki viss um að allir halli sér að því. Reyndar veit ég að þeir gera það ekki.
En ég meina, ég var að lesa nýlega að það væri til ný rannsókn á því að fólk - þegar við erum ung erum við svona innbyggð í að finna spennu og ánægju í nýjungum. Og að þegar við eldumst finnum við eðlilegra spennu og ánægju í því sem er venjulegt, í mynstrum og venjum og hversdagslegum þáttum lífs okkar. Og þú veist, það hjálpar mér að hugsa um hvers vegna viska kemur með aldrinum, hvers vegna öldungur verður öldungur vegna þess að það sem verður eðlilegra er að komast að djúpustu innsýn andlegra hefða.
MR. IYER: Já. Ég var einmitt að segja við einhvern í gær að á einhverjum tímapunkti – ég held bara nokkrum árum eldri en þú. Ég tók eftir því að ég fékk svo miklu meiri ánægju af því að heimsækja gamla vini mína heldur en að leita að nýjum vinum. Og að lesa bækurnar sem ég hef alltaf elskað, í hvert skipti, gaf mér nýja og nýja hluti frekar en að reyna að finna nýjustu góðu bókina. Og að fara aftur á staði sem ég hef átt í sambandi við í yfir 30 eða 50 ár, og strax þarftu ekki að útskýra þig. Og þú kemst af án spennunnar sem fylgir nýjungum, en þú ert kominn í miklu dýpri og nánari kynni. Og þú hefur rétt fyrir þér, að fljótlega verður það miklu meira viðvarandi en bara að fá það nýja. Og auðvitað, því eldri sem maður verður, því erfiðara er að horfast í augu við eitthvað nýtt, og þess vegna, líklega, flýtir tíminn, og það virðist eins og árin séu að þjóta áfram eins og dagatalsíður í einni af þessum gömlu kvikmyndum.
FRÚ TIPPETT: Já.
MR. IYER: Ég held að hitt sem ég lærði af Leonard Cohen var að þegar ég hitti hann bjó hann sem munkur í fimm ár í köldu, dimmu fjöllunum fyrir aftan Los Angeles, og hann sagði, eins og þú nefndir, að það að sitja kyrr og annast annað fólk og skúra gólf væri mikil og unaðsleg lífsgleði.
FRÚ TIPPETT: Já, já.
MR. IYER: Jafnvel þótt hann hefði notið allrar heimsins ánægju. En seinni hluti þess ferlis, sem er kannski enn mikilvægari, er, aftur, að hann kom aftur í heiminn. Og hann hefur ferðast um heiminn á sjötugsaldri í sex ár og varð einn vinsælasti tónlistarmaður jarðarinnar. Og ég held að ástæðan fyrir því að hann varð vinsæll hafi verið sú að fólk gat á vissan hátt séð að hann var að koma niður af fjallinu.
FRÚ TIPPETT: Rétt.
MR. IYER: Með öðrum orðum, hann var að koma með visku, dýpt og óeigingirni inn á tónleikasviðið einmitt þar sem við sjáum það venjulega ekki. Og ég held að jafnvel þótt fólk gæti ekki orðað það, þá fannst það fá eitthvað af kyrrð og ákveðni klaustursins frá honum, ekki bara einhvers konar dagskrá eða einhver sem reyndi að selja eitthvað.
[tónlist: „Cyclone“ eftir MONO]
FRÚ TIPPETT: Ég heiti Krista Tippett og þetta er Um tilveruna. Í dag kannar ég „Listin að kyrrsetjast“ með rithöfundinum Pico Iyer.
[tónlist: „Cyclone“ eftir MONO]
FRÚ TIPPETT: Við erum að nálgast lokin, en ég vil spyrja þig um dulspeki. Og ég vil lesa eitthvað sem þú skrifaðir, það vakti áhuga minn: „Dulspeki, að mínu mati, er það sem stendur utan tímans og handan aðstæðna. Lestu Zen-ræðu frá 13. öld, taktu upp Jóhannes af krossinum og hlustaðu á nýjustu plötuna eftir Leonard Cohen, og þú ert strax á sama stað. Dulspeki er næstum því óbreytanlegur sannleikur baksviðsins sem stendur á bak við allar breytingar og breytingar í heiminum.“
MR. IYER: Guð minn góður, mér líkar það reyndar. [hlær] Ég trúi því enn.
FRÚ TIPPETT: [hlær] Áfram, áfram.
HERRA IYER: Nei, takk.
FRÚ TIPPETT: Jæja, ég var bara — hefur dulspeki annað hlutverk eða nýtt hlutverk eða víðtækara hlutverk í hnattvæddum heimi, í heimi 21. aldarinnar?
MR. IYER: Ég held að í hraðari heimi sé það vegna þess að ég held að við þurfum, meira en nokkru sinni fyrr, að festa rætur í því sem er utan tímans og stærra en við sjálf og er ekki að finna í nýjustu uppfærslu CNN. Og það er frábært að vita hvað gerðist fyrir tveimur sekúndum á Grammy-verðlaununum eða jafnvel mikilvægara í Írak, en við getum ekki byrjað að skilja það nema við höfum stærra og rúmbetra striga til að setja það á. Og ég held að í þeim skilningi sé það fyndið þegar maður les bara þessa lýsingu á dulspeki, það hljómar nákvæmlega eins og lýsing mín á einsetuhúsi mínu.
FRÚ TIPPETT: Já, einmitt.
MR. IYER: Og ég held að ég hafi líklega verið að nota þessi hugtök sem næstum því skiptanleg. En ef dulspeki er orð yfir þann stað þar sem við erum dýpri og vitrari en við sjálf, eða að minnsta kosti getum hlustað á eitthvað innra með okkur, þá virðist það miklu stærra en við erum. Við þurfum það vissulega meira en nokkru sinni fyrr vegna þess að ég myndi ímynda mér að á 19. öld, til dæmis, þegar það eru miklu færri augljósar frávik, þá er það kannski rómantísk hugmynd, en ég ímynda mér að fólk geti heyrt meiri hluta sjálfs síns aðeins oftar.
Það er erfitt að heyra það í hávaða samtímans og ég tek eftir því að fólk talar meira og meira um að skera í gegnum hávaðann. Og það er það sem við þurfum virkilega að gera. Og ég geri ráð fyrir að dulspeki sé leið til að skera í gegnum kakófóníu augnabliksins og minna okkur á hvað er raunverulegt, og síðan minna okkur á hvernig við eigum að bregðast við hinu raunverulega og gera því réttlæti. Og ég held að það sé - kannski talar það til hins hluta spurningar þinnar, sem er fegurð dulspekinnar að það er staður þar sem greinarmunur leysist upp og þar sem það er enginn þú og ég, það er ekkert austur og vestur, það er ekkert gamalt eða nýtt. Við erum á þeim stað handan tvíhyggju og handan við brögð hugans, í raun og veru, til að fara aftur að atriði þínu um að vera hugsuður. Við erum á þeim stað þar sem við erum ekki utan heimsins að fella dóma og greinarmun. Við erum í einhverjum sannleika sem við þurfum ekki einu sinni að nefna, en það er staðurinn þar sem allar þessar miklu hefðir koma saman.
Ef Rúmí, Jóhannes frá krossinum, meistari Eckhart og Dōgen, hinn mikli zen-kennari, myndu tala saman, gæti hvor um sig talað á tungumáli og innan ramma sinnar hefðar, en það sem þeir væru að tala um er eitthvað sem hvor um sig myndi þekkja sem sinn nánustu veruleika.
FRÚ TIPPETT: Og engin orð þeirra myndu ná nógu langt. Ekki satt?
MR. IYER: Nei, einmitt. Einmitt. Dulspeki er staðurinn þar sem öll orð og skýringar klárast.
FRÚ TIPPETT: Já. Ég sé þig aldrei — ég sé þig sjaldan tala um Guð, og mér finnst það sem þú sagðir svo orðræðanlegt, og vissulega er Guð einn af þeim veruleikum sem við getum aðeins bent á með orðum. Ég veit það ekki. Hefur þú einhverja tilfinningu fyrir Guði, eða forðast þú það tungumál, eða er það bara að ég hef ekki séð það?
MR. IYER: Nei, þú hefur rétt fyrir þér. Þetta er tungumál sem ég forðast. Og ég man, sem lítill drengur, alltaf þegar ég sá eitthvað með hástöfum, þá hrökk eitthvað í mér við. En það einkennilega var að fyrir tveimur vikum spurði einhver mig skyndilega, úr engu: „Hvað er Guð?“ Og ég sagði: „Veruleikinn.“ Og ég held að það hafi margar afleiðingar. En venjulega myndi ég segja að – ég myndi örugglega nota orðið hið guðdómlega eins og þú og ég höfum notað fyrr í þessari umræðu, og ég held að við höfum öll eitthvað óbreytanlegt og víðfeðmt og algjörlega órannsakanlegt innra með okkur. Og ég er mjög ánægður ef kristinn maður kallar það Guð, og ef múslimi kallar það Allah, og ef búddisti kallar það veruleika eða eitthvað annað. Aftur, ég held ekki að nöfnin skipti svo miklu máli, en sannleikurinn er mjög, mjög mikilvægur. Og ég held að það sé grundvallarsannleikurinn sem við höfum ekki efni á að missa sjónar á.
Og ég held, þegar þú talaðir fyrr um að ég hafi leitað að andlegum stöðum og fólki, þá held ég að það sé vegna þess að ég tók eftir því mjög ung að ég hafði ekki eina fastmótaða trú sjálf, að fólk sem hafði trúarlega skuldbindingu virtist vera að hegða sér af slíkri góðvild, óeigingirni og skýrleika að ég hélt að þetta væri fólk sem ég vildi læra af. Og ég held að það sem ég var að læra af þeim var að þau voru að hlusta á Guð, og jafnvel mikilvægara stundum, að hlýða Guði og hlýða Guði þegar Guð biður þau um ómögulega hluti. En samt vissu þau að þar lá skuldbinding þeirra. Þannig að ég get ekki byrjað að lýsa því hversu mikla þakklæti og aðdáun ég ber til þeirra sem hafa gert Guð að miðpunkti lífs síns, eða í tilfelli Dalai Lama, hann gæti sagt að veruleikinn sé miðpunktur lífs síns, en það er afbrigði af sama hlutnum.
FRÚ TIPPETT: Þú lifir þessu einfalda lífi, en þú skrifar bækur sem fólk les. Og nokkrum sinnum á undanförnum árum hefur þú fengið greinar í The New York Times, og það er ein sem þú skrifaðir fyrir nokkrum árum, kannski þegar þú varst að skrifa bókina þína um kyrrð. Hét hún „Gleðin í kyrrðinni?“ Er það rétt?
HERRA IYER: Já, já.
FRÚ TIPPETT: „Gleði kyrrðarinnar?“ Og ég vil bara – þú endaðir með – þú varst í klaustrinu þínu, klaustrinu þar sem þú – leyniheimilið þitt, eins og þú segir, í Kaliforníu, held ég. Og þú talaðir um – úti að ganga, tala við einhvern sem vinnur hjá MTV, kemur með ung börn sín þangað, svo hann er að kynna þeim gleði kyrrðarinnar. Og þú varst með línu sem sat bara í minni mér í lokin: „Barn morgundagsins“ skrifaðir þú, „Barn morgundagsins, áttaði ég mig á, gæti í raun verið á undan okkur hvað varðar að skynja ekki það sem er nýtt, heldur það sem er nauðsynlegt.“ Ég vildi bara lesa það upp fyrir þig. Það er mjög fallegt.
MR. IYER: Þakka þér fyrir. Jæja, takk fyrir þetta mikla hrós. Ástæðan fyrir því að ég endaði þennan pistil með þessari setningu var — auðvitað byrjaði ég pistilinn á því að lýsa því hvernig ég ætlaði á ráðstefnu í Singapúr undir yfirskriftinni „Markaðssetning fyrir barn framtíðarinnar.“
FRÚ TIPPETT: Já, já.
MR. IYER: Þannig að friðurinn færist í raun frá hinu heilaga til hins heilaga, eða færist frá hjarta heimsins, þar sem barn morgundagsins er séð í sömu setningu og markaðssetning til þess sem raunverulega mun styðja barn morgundagsins, sem er fjarri markaðnum og er eitthvað sem líkist frekar kyrrð. Og reyndar, ótrúlega nóg, hafði ég ritstjóra hjá The New York Times sem kastaði þessum hlutum til mín og sem pantaði einnig TED bókina fyrir nokkrum árum. Svo, allt í einu, þótt við hefðum aldrei hist, sagði hún: „Af hverju skrifarðu ekki grein um þögn,“ og svo sagði hún: „Af hverju skrifarðu ekki grein um kvíða,“ og „Af hverju skrifarðu ekki grein um þjáningar.“ Og ég var svo glöð að fá tækifæri til að tala um þessa hluti. Og eins og þú sagðir, var ég jákvætt hissa á því að The New York Times skyldi vilja birta þá áberandi í blaðinu sem leiðréttingu á augnablikinu.
FRÚ TIPPETT: Ég vil spyrja þig þessarar stóru spurningar. Hvernig hefur þú, í gegnum þetta líf sem þú hefur lifað, þróast með þér í þessari miklu lífgandi spurningu, sem liggur að baki andlegum hefðum okkar, en einnig í þessari alheims mannlegu spurningu: hvað þýðir það að vera manneskja?
MR. IYER: Ég held að það að vera manneskja þýði í raun að vera tengdur. Og ég er frekar einmana sál og hef talað mikið um kyrrð og þögn. En ég held að þetta séu bara millilendingarstöðvar, þetta eru bensínstöðvar. Það er fyndið, þegar við förum á flugvöll nú til dags, þá eru svo margar hleðslustöðvar fyrir tæki og mjög fáar fyrir sálina okkar.
FRÚ TIPPETT: Rétt. [hlær] Allt í einu. Allt í einu eru allar þessar hleðslustöðvar.
MR. IYER: Allt í einu. Og við áttum okkur fljótt á því að það er í raun og veru - það er aðeins þegar við endurhlaðum sálina okkar að við getum nýtt tækin okkar betur. Hluti af áhyggjum mínum af stafrænu öldinni er að fegurð hennar er sú að við getum haft samband við fólk á fjarlægustu köflum jarðar. Áskorunin er sú að við missum stundum samband við okkur sjálf, sérstaklega dýpra sjálf okkar. Og þá freistumst við meira til að skilgreina okkur sjálf út frá því sem skiptir ekki máli og því sem mun ekki endast mjög lengi, hvort sem það er útlit okkar, fjármál okkar eða ferilskrá okkar. Og ég held ekki að neinn verði ríkari ef hann eða hún skilgreinir sig á þann hátt. Svo ég held að það að vera manneskja sé að reyna að finna besta hlutann af sjálfum sér sem er í raun handan við sjálfan sig, miklu vitrari en maður er, og eiga það til að deila með öllum sem manni þykir vænt um.
[tónlist: „Dilate“ eftir Wes Swing]
FRÚ TIPPETT: Pico Iyer hefur skrifað yfir tylft bóka, þar á meðal The Global Soul: Jet Lag, Shopping Malls, and the Search for Home og The Open Road: The Global Journey of the Fourteenth Dalai Lama. Nýlega skrifaði hann The Art of Stillness: Adventures in Going Nowhere.
[tónlist: „Dilate“ eftir Wes Swing]
FRÚ TIPPETT: Þú getur hlustað aftur og deilt þessum þætti á onbeing.org. Þar geturðu líka skráð þig á póstlistann okkar. Frá Omid Safi um „Sjúkdóminn að vera upptekinn“ til Courtney Martin um „Andlegu listina að segja nei“, í hverri viku ný uppgötvun um víðáttu lífs okkar. Til að gerast áskrifandi smellirðu bara á „fréttabréf“ á hvaða síðu sem er á onbeing.org.
[tónlist: „Akiko“ eftir gítar]
FRÚ TIPPETT: Á Verunni eru Trent Gilliss, Chris Heagle, Lily Percy, Mariah Helgeson, Nicki Oster og Michelle Keeley. Við kveðjum í þessari viku starfsnema okkar, Selenu Carlson, sem verður saknað. Og sérstakar þakkir í þessari viku til Zack Rose.
[tónlist: „Akiko“ eftir gítar]
FRÚ TIPPETT: Helstu fjármögnunaraðilar okkar eru: Ford-sjóðurinn, sem vinnur með hugsjónamönnum í fremstu víglínu samfélagslegra breytinga um allan heim á Fordfoundation.org.
Fetzer-stofnunin, sem efla vitund um kraft kærleika og fyrirgefningar til að umbreyta heiminum. Finndu þá á Fetzer.org.
Kalliopeia-sjóðurinn, sem leggur sitt af mörkum til samtaka sem flétta virðingu, gagnkvæmni og seiglu inn í nútímalífið.
Og Osprey-sjóðurinn, hvati að öflugu, heilbrigðu og innihaldsríku lífi.
Fyrirtækjastyrktaraðili okkar er Mutual of America. Frá árinu 1945 hafa Bandaríkjamenn leitað til Mutual of America til að fá aðstoð við að skipuleggja eftirlaun sín og ná langtíma fjárhagslegum markmiðum sínum. Mutual of America hefur skuldbundið sig til að veita gæðavörur og þjónustu til að hjálpa þér að byggja upp og varðveita eignir fyrir fjárhagslega örugga framtíð.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION