Slechts één ding: Vergeef Jezelf

Iedereen maakt fouten. Ik, jij, de buren, Moeder Teresa, Mahatma Ghandi, Koning David, Boeddha, iedereen.

Het is belangrijk om fouten te erkennen, er gepast spijt van te hebben en ervan te leren, zodat ze niet meer gebeuren. Maar de meeste mensen blijven zichzelf afstraffen tot ze niet meer nuttig zijn. Sterker nog, ze zijn onterecht zelfkritisch.

In de geest zitten vele subpersoonlijkheden. Zo zou een deel van mij de wekker om 6 uur 's ochtends kunnen zetten om op te staan ​​en te gaan sporten... en dan, als die afgaat, zou een ander deel van mij kunnen mopperen: "Wie heeft die verdomde klok nou precies gezet?"

In bredere zin huist er in ieder van ons een soort innerlijke criticus en innerlijke beschermer. Voor de meeste mensen is die innerlijke criticus constant aan het zeuren, op zoek naar iets, wat dan ook, om op te bekritiseren. Hij vergroot kleine tekortkomingen uit tot grote, straft je keer op keer voor dingen die al lang geleden zijn gebeurd, negeert de grotere context en waardeert je inspanningen om het goed te maken niet.

Daarom heb je je innerlijke beschermer nodig die voor je opkomt: die je zwakheden en wandaden in perspectief zet, die je goede kwaliteiten benadrukt ondanks je tekortkomingen, die je aanmoedigt om het goede pad te blijven bewandelen, ook al ben je de verkeerde kant op gegaan, en—eerlijk gezegd—die die innerlijke criticus vertelt dat hij zijn mond moet houden .

Met de steun van je innerlijke beschermer kun je je fouten helder zien, zonder bang te zijn dat ze je meeslepen in een put van afschuwelijke gevoelens. Je kunt de rotzooi die je hebt gemaakt zo goed mogelijk opruimen en verdergaan. Het enige heilzame doel van schuldgevoel, schaamte of spijt is leren – niet straf! – zodat je het niet nog een keer verprutst. Alles wat voorbij het punt van leren is, is gewoon onnodig lijden. Bovendien staat overmatig schuldgevoel je juist in de weg om bij te dragen aan anderen en deze wereld een betere plek te maken – door je energie, humeur, zelfvertrouwen en gevoel van eigenwaarde te ondermijnen.

Fouten helder zien, er met berouw verantwoordelijkheid voor nemen, het goedmaken en er vervolgens vrede mee sluiten: dat is wat ik bedoel met jezelf vergeven.

Hoe?

Begin met het kiezen van iets relatief kleins waar je nog steeds streng voor jezelf over bent, en probeer dan een of meer van de onderstaande methoden. Ik heb ze gedetailleerd beschreven, omdat dat vaak nuttig is, maar je kunt de kern van deze methoden in een paar minuten of minder doornemen. Werk daarna, als je wilt, toe naar serieuzere kwesties.

Daar gaan we:

* Begin door, zo goed als je kunt, contact te maken met het gevoel dat er om je wordt gegeven door iemand: een vriend of partner, een spiritueel wezen, een huisdier of iemand uit je jeugd. Laat dit gevoel deel uitmaken van je innerlijke beschermer.

* Blijf bij het gevoel dat er om je gegeven wordt, en noem een ​​aantal van je vele goede eigenschappen. Je zou de innerlijke beschermer kunnen vragen wat hij of zij over je weet. Dit zijn feiten, geen vleierij, en je hebt geen halo nodig om goede eigenschappen zoals geduld, vastberadenheid, eerlijkheid of vriendelijkheid te hebben.

* Als je tegen een kind hebt geschreeuwd, op je werk hebt gelogen, te hard hebt gefeest, een vriend hebt teleurgesteld, je partner hebt bedrogen of stiekem blij was met iemands ondergang - wat het dan ook was - erken dan de feiten: wat er is gebeurd, wat er op dat moment in je opkwam, de relevante context en geschiedenis en de gevolgen voor jezelf en anderen.

* Let op feiten die moeilijk onder ogen te zien zijn – zoals de blik in de ogen van een kind wanneer je tegen haar schreeuwt – en sta er vooral voor open; zij zijn het die je tegenhouden. Het is altijd de waarheid die ons bevrijdt.

* Sorteer wat er is gebeurd in drie stapels: morele fouten, onhandigheid en al het andere. Morele fouten verdienen evenredige schuld, spijt of schaamte, maar onhandigheid vraagt ​​om correctie, niets meer. (Dit punt is erg belangrijk.)

Je zou anderen kunnen vragen wat zij van deze sortering vinden (en van andere punten hieronder) – inclusief degenen die je mogelijk onrecht hebt aangedaan – maar alleen jij bepaalt wat juist is. Stel je bijvoorbeeld voor dat je over iemand hebt geroddeld en een fout die hij heeft gemaakt hebt verbloemd, dan zou je kunnen besluiten dat de leugen in je overdrijving een morele fout is die een grimas van spijt verdient, maar dat die nonchalante roddel (wat de meesten van ons wel eens doen) gewoon onhandig is en gecorrigeerd moet worden (nooit meer gedaan) zonder zelfkastijding.

* Neem op een eerlijke manier de verantwoordelijkheid voor je morele fout(en) en onhandigheid. Zeg in gedachten of hardop (of schrijf): Ik ben verantwoordelijk voor ______, _______ en _______. Voel het voor jezelf.

* Voeg dan aan jezelf toe: Maar ik ben NIET verantwoordelijk voor ______, _______ en _______. Je bent bijvoorbeeld niet verantwoordelijk voor de verkeerde interpretaties of overreacties van anderen. Laat de opluchting over waar je NIET verantwoordelijk voor bent tot je doordringen.

* Erken wat je al hebt gedaan om van deze ervaring te leren, dingen te herstellen en het goed te maken. Laat dit even bezinken. Waardeer jezelf.

* Beslis vervolgens wat er nog gedaan moet worden – in je eigen hart of daarbuiten – en doe het dan. Laat het tot je doordringen dat je het doet en waardeer jezelf daar ook voor.

* Vraag je innerlijke beschermer nu eens: is er nog iets anders dat je onder ogen moet zien of moet doen? Luister naar die "stille, stille stem van je geweten", zo anders dan de beukende minachting van de criticus. Als je echt weet dat er iets overblijft, zorg er dan voor. Maar weet verder in je hart dat wat geleerd moest worden, geleerd is, en dat wat gedaan moest worden, gedaan is.

* En vergeef jezelf nu actief. Zeg in gedachten, hardop, schriftelijk of misschien tegen anderen: Ik vergeef mezelf voor ______, _______ en _______. Ik heb de verantwoordelijkheid genomen en gedaan wat ik kon om de dingen beter te maken. Je kunt ook de innerlijke beschermer vragen om jou of anderen in de wereld te vergeven, inclusief misschien de persoon die je onrecht hebt aangedaan.

* Het kan zijn dat je een of meer van de bovenstaande stappen steeds opnieuw moet doorlopen om jezelf echt te vergeven, en dat is prima. Geef de ervaring van vergeving de tijd om te bezinken. Help het te bezinken door je er met je lichaam en hart voor open te stellen, en door te reflecteren op hoe het anderen zal helpen om te stoppen met jezelf te straffen.

Ik hoop dat je in vrede bent.