Zes Pijlers Van Een Leven Vol Hartstocht

De spectaculaire toespraak van Parker Palmer bij zijn afstuderen over de zes pijlers van een leven vol hartstocht

“Neem alles wat helder en mooi is in jezelf en introduceer het aan de schaduwkant van jezelf… Wanneer je in staat bent om te zeggen: ‘Ik ben … mijn schaduw én mijn licht’, dan wordt de kracht van de schaduw in dienst gesteld van het goede.”

In 1974 richtte de Tibetaanse boeddhistische leraar en alumnus van Oxford, Chögyam Trungpa, de Naropa Universiteit op in Boulder, Colorado – een zeer ongewone en inspirerende non-profit onderwijsinstelling, vernoemd naar de elfde-eeuwse Indiase boeddhistische wijze Naropa, bedoeld als een 100-jarig experiment waarin de beste methodologieën van westerse wetenschap worden gecombineerd met de meest tijdloze principes van oosterse wijsheid, waarbij academisch en ervaringsgericht leren wordt gecombineerd met contemplatieve beoefening. Onder auspiciën van de Jack Kerouac School of Disembodied Poetics, opgericht door Allen Ginsberg, organiseerde de universiteit een aantal lezingen en voordrachten van vooraanstaande personen zoals John Cage, William S. Burroughs en Jack Kerouac zelf, voor wie het boeddhisme een belangrijke invloed had .

In 2015 kende de Naropa Universiteit haar allereerste eredoctoraat in de contemplatieve educatie toe aan auteur, docent en oprichter van het Center for Courage & Renewal Parker Palmer – een van de meest stralende en hoopgevende geesten van onze tijd, wiens prachtige teksten over innerlijke heelheid en de kunst om je ziel te laten spreken voortkomen uit een geest van belichaamde poëzie. In mei 2015 betrad hij het podium voor de afstudeerders van de universiteit en hield een van de meest indrukwekkende toespraken aller tijden – een straal van glinsterende wijsheid die de zes pijlers van een zinvol menselijk bestaan ​​belicht, beproefd door ervaring en eerlijk verdiend in de loop van een lang, ten volle geleefd leven.

Hieronder vindt u de hoogtepunten met aantekeningen. Veel leesplezier!

In zijn eerste advies roept Palmer op om met hart en ziel te leven, wat – zoals Seth Godin memorabel heeft betoogd – inherent is aan een actieve overgave aan kwetsbaarheid. In navolging van Donald Barthelmes voortreffelijke betoog voor de kunst van het niet-weten , dringt hij aan op:

Wees roekeloos als het om zaken van het hart gaat.

[…]

Wat ik echt bedoel... is gepassioneerd zijn, smoorverliefd worden op het leven. Gepassioneerd zijn over een deel van de natuurlijke en/of menselijke wereld en risico's nemen in het belang daarvan, hoe kwetsbaar je je er ook door voelt. Niemand is ooit gestorven met de gedachte: "Ik ben zo blij met het egocentrische, zelfzuchtige en zelfbeschermende leven dat ik heb geleid."

Bied jezelf aan de wereld aan – je energieën, je gaven, je visies, je hart – met een openhartige vrijgevigheid. Maar besef dat je, als je zo leeft, al snel zult leren hoe weinig je weet en hoe gemakkelijk het is om te falen.

Om te groeien in liefde en dienstbaarheid, moet jij – ik, wij allemaal – onwetendheid net zo belangrijk vinden als kennis, en falen net zo belangrijk als succes… Vasthouden aan wat je al weet en goed kunt, is de weg naar een ongeleefd leven. Dus, ontwikkel een beginnersmentaliteit, stap recht in je onwetendheid en neem het risico om steeds weer te falen en te vallen, om vervolgens steeds weer op te staan ​​om te leren – dat is de weg naar een leven dat groots geleefd wordt, in dienst van liefde, waarheid en rechtvaardigheid.

Palmers tweede advies gaat over de moeilijke kunst van het leven met tegenstrijdige waarheden en geeft uitdrukking aan zijn jarenlange pleidooi voor innerlijke heelheid :

Terwijl je onwetendheid en falen integreert in je kennis en succes, doe hetzelfde met alle vreemde delen van jezelf. Neem alles wat helder en mooi is in jou en introduceer het in de schaduwkant van jezelf. Laat je altruïsme je egoïsme ontmoeten, laat je vrijgevigheid je hebzucht ontmoeten, laat je vreugde je verdriet ontmoeten. Iedereen heeft een schaduw... Maar wanneer je in staat bent om te zeggen: "Ik ben al het bovenstaande, mijn schaduw én mijn licht", dan wordt de kracht van de schaduw in dienst gesteld van het goede. Heelheid is het doel, maar heelheid betekent niet perfectie, het betekent gebrokenheid omarmen als een integraal onderdeel van je leven.

Als iemand die … drie keer diep in depressie is gedoken, spreek ik hier niet lichtzinnig over. Ik weet gewoon dat het waar is.

Door alles wat je bent te erkennen en te omarmen, geef je jezelf een geschenk waar de rest van ons ook baat bij zal hebben. Onze wereld heeft dringend behoefte aan leiders die leven wat Socrates "een onderzocht leven" noemde. Op cruciale gebieden zoals politiek, religie, zakenleven en de massamedia weigeren te veel leiders hun schaduwkanten te benoemen en te claimen, omdat ze niet zwak willen lijken. Met schaduwkanten die niet onderzocht en ongecontroleerd blijven, gebruiken ze achteloos macht op manieren die talloze mensen schaden en het publieke vertrouwen in onze grote instellingen ondermijnen.

In zijn derde advies roept Palmer ons op deze beleefdheid ook naar anderen uit te breiden en hun duistere anders-zijn met dezelfde vriendelijkheid te behandelen als we met onszelf doen:

Terwijl je alles verwelkomt wat je vreemd in jezelf vindt, verwelkom je op dezelfde manier ook alles wat je vreemd in de buitenwereld vindt. Ik ken geen deugd die tegenwoordig belangrijker is dan gastvrijheid jegens de vreemdeling, jegens degenen die we als "anders" beschouwen.

In een sentiment dat doet denken aan het tijdloze en uiterst actuele gesprek van Margaret Mead en James Baldwin over ras en verschil , voegt Palmer toe:

De oude meerderheid in deze samenleving, mensen die op mij lijken, is op weg naar de uitgang. Tegen 2045 zal de meerderheid van de Amerikanen uit mensen van kleur bestaan... Velen in de oude meerderheid vrezen dat, en hun angst, schaamteloos gemanipuleerd door te veel politici, brengt ons ten val. De vernieuwing die deze natie nodig heeft, zal niet komen van mensen die bang zijn voor anders-zijn op het gebied van ras, etniciteit, religie of seksuele geaardheid.

Zijn vierde advies raakt de kern van iets waar ik me dagelijks zorgen over maak, terwijl ik zie hoe de grote taken van de menselijke cultuur worden gereduceerd tot bekrompen lijstjes en fantasieloze standaarden die alle verkeerde maatstaven van 'productiviteit' en 'vooruitgang' meten. Palmer dringt erop aan:

Neem grote klussen aan die de moeite waard zijn – klussen zoals het verspreiden van liefde, vrede en rechtvaardigheid. Dat betekent dat je je niet laat verleiden door onze culturele obsessie met effectiviteit, gemeten naar kortetermijnresultaten. We willen allemaal dat ons werk een verschil maakt – maar als we de grote klussen aannemen en onze enige maatstaf voor succes de winst van het volgende kwartaal is, zullen we teleurgesteld raken, afhaken en wanhopig worden.

[…]

Onze helden nemen onmogelijke taken aan en blijven er lang bij, omdat ze leven volgens een standaard die effectiviteit overstijgt. De naam van die standaard is, denk ik, trouw – trouw aan je gaven, trouw aan je perceptie van de behoeften van de wereld, en trouw aan het aanbieden van je gaven aan alle behoeften die binnen je bereik liggen.

Hoe meer we vasthouden aan de norm van effectiviteit, hoe kleiner de taken die we op ons nemen, omdat dit de enige taken zijn die op korte termijn resultaat opleveren… Natuurlijk moet je ervoor zorgen dat je effectief bent, maar nog belangrijker is dat je trouw blijft… aan je roeping en aan de ware behoeften van degenen die aan je zorg zijn toevertrouwd.

Je zult in je leven nooit de grote klussen klaren, maar als je aan het eind van de dag kunt zeggen: "Ik ben trouw gebleven", dan denk ik dat het goed met je gaat.

In zijn vijfde punt herhaalt Palmer de brieven van Tolstoj aan Gandhi over de redenen waarom wij elkaar pijn doen en stelt:

Omdat lijden en vreugde nu eenmaal bij het mens-zijn horen, wil ik u dringend verzoeken dit te onthouden: geweld ontstaat als we niet weten wat we anders met ons lijden moeten doen.

Geweld ontstaat als we niet weten wat we anders met ons lijden moeten doen.

Soms richten we die agressie op onszelf, bijvoorbeeld door overwerken, wat kan leiden tot een burn-out of erger, of door middel van de vele vormen van drugsmisbruik; soms richten we die agressie op anderen. Racisme, seksisme en homofobie komen vaak voort uit het feit dat mensen hun lijden proberen te verlichten door te beweren dat ze beter zijn dan anderen.

Het goede nieuws is dat lijden kan worden omgezet in iets dat leven brengt, niet de dood. Het gebeurt elke dag. Ik ben 76 jaar oud en ik ken nu veel mensen die het verlies van hun dierbaarste persoon hebben geleden. Aanvankelijk zijn ze diep in rouw, ervan overtuigd dat hun leven nooit meer de moeite waard zal zijn. Maar dan beseffen ze langzaam dat ze niet ondanks , maar juist dankzij hun verlies, grotere, meelevende mensen zijn geworden, met een groter vermogen om het verdriet en de vreugde van anderen te dragen. Dit zijn mensen met een gebroken hart, maar hun hart is opengebroken in plaats van verscheurd.

Train daarom elke dag uw hart door de kleine pijntjes en vreugden van het leven te omarmen. Die vorm van lichaamsbeweging maakt uw hart soepel, zoals een hardloper een spier soepel maakt: als het dan breekt (en dat zal zeker gebeuren), zal het niet in een granaat veranderen, maar in een groter vermogen om lief te hebben.

In zijn zesde en laatste stukje wijsheid citeert Palmer de onsterfelijke woorden van Sint Benedictus – “houd uw dood dagelijks voor uw ogen” – en, in navolging van Rilke’s visie op de sterfelijkheid , adviseert hij:

Als je je bewust bent van je eigen sterfelijkheid, zullen je ogen geopend worden voor de grootsheid en glorie van het leven, en dat zal alle deugden oproepen die ik heb genoemd, maar ook de deugden die ik niet heb genoemd, zoals hoop, vrijgevigheid en dankbaarheid. Als het ononderzochte leven niet de moeite waard is om te leven, dan geldt net zo goed dat het ononderzochte leven niet de moeite waard is om te onderzoeken.

Hij sluit af, tot mijn grote vreugde, met de prachtige woorden van Diane Ackerman over de ware maatstaf van onze levendigheid .

Palmer gaat dieper in op deze pijlers van het volledig geleefde leven in zijn uitstekende boek Let Your Life Speak: Listening for the Voice of Vocation ( openbare bibliotheek ).

Vul zijn spiritueel verkwikkende toespraak aan met andere meesterwerken in het genre van de afstudeertoespraak:

-- Joseph Brodsky's zes regels voor het winnen van het spel van het leven (Universiteit van Michigan, 1988)

-- Toni Morrison over de beloningen van echte volwassenheid (Wesleyan, 2004)

-- George Saunders over de kracht van vriendelijkheid (Syracuse University, 2013)

-- Teresita Fernandez over wat het werkelijk betekent om een ​​kunstenaar te zijn (Virginia Commonwealth University, 2013)

-- Debbie Millman over moed en het creatieve leven (San Jose State University, 2013)

-- Kurt Vonnegut over verveling, erbij horen en onze menselijke verantwoordelijkheid (Fredonia College, 1978)

-- Bill Watterson over creatieve integriteit (Kenyon College, 1990)

-- Patti Smith over leren op jezelf te vertrouwen (Pratt University, 2010)

-- John Waters over creatieve rebellie (RISD, 2015)