MS. TIPPETT: Tama.
DR. LANGER: Magagawa ng isa ang dalawa.
MS. TIPPETT: Oo.
DR. LANGER: Ngunit kung isasaalang-alang ko ang pagmumuni-muni laban sa direktang pag-iisip na ito habang pinag-aaralan ko ito, sasabihin ko na para sa mga taong nag-iisip, at ginagawa ng ilang tao, na maliban kung gumawa sila ng isang bagay na marahas, ang kanilang mga kalagayan sa buhay ay hindi magbabago. Kaya, kung ang isang tao ay naninirahan sa Kanluran, kadalasan ay nagsasanay ito tulad ng pagmumuni-muni o yoga. Alam mo, binago mo ang iyong buhay sa isang malaking paraan, at pagkatapos ay mayroon kang paniniwala - na may bahagi ng placebo ngunit ito ay kasing ganda - na humantong sa lahat ng uri ng iba pang malalaking pagbabago sa iyong buhay. Para sa ibang mga tao, walang pag-iisip pati na rin sa kabilang panig, marahil, na sila ay natatakot sa mga bagay na masyadong banyaga. At kaya ang buong ideyang ito na gawin ang ginagawa ng mga monghe na ito, ay hindi tama. Sa tingin ko, dapat pareho ang ginagawa ng isa, ngunit mabuti na marami tayong tao ngayon mula sa dalawang magkaibang paraan. Sasabihin ko ang mga kampo, ngunit pagkatapos ay parang naglalabanan iyon, na hindi ito ang kaso.
MS. TIPPETT: [ tumawa ] Oo.
DR. LANGER: Ang paggawa nito upang makakuha ng mas maraming tao sa ganitong paraan ng pagiging.
MS. TIPPETT: Alam mo, ito ay mula sa, naniniwala ako mula sa iyong aklat na Mindfulness — napag-usapan mo ang tungkol sa paggawa ng sabbatical sa Harvard Business School. At na ang mga mag-aaral, o mga guro doon, ay tumulong sa iyo na i-distill ang iyong — kung paano mo ito ilalapat sa negosyo sa dalawang pangungusap. I just — I thought they were really helpful. "Ang kawalan ng pag-iisip ay ang aplikasyon ng mga solusyon sa negosyo kahapon sa mga problema ngayon. Pag-iisip—"
DR. LANGER: Oo, hindi, hindi nila naisip iyon.
MS. TIPPETT: Ay, hindi nila ginawa.
DR. LANGER: Hindi [ laughs ].
MS. TIPPETT: Pero tinulungan ka nilang bumalangkas ng mga pangungusap na ito, tama ba? O sabi mo...
DR. LANGER: OK, oo.
MS. TIPPETT: ...na-formulate mo sila doon sa kontekstong iyon. "At ang pag-iisip ay pag-ayon sa mga hinihingi ngayon upang maiwasan ang mga paghihirap bukas."
DR. LANGER: Oo. sinabi ko ba yun? Oo, hindi, ginawa ko. At, oo sigurado ako na ang paggugol ng semestre doon, nagtuturo ako ng kurso sa kanilang junior faculty, at ito ay kawili-wili dahil iba ang kanilang diskarte sa mga problema. At, ang problema, muli, tulad ng sinabi mo, na ang mga negosyo ay karaniwang nag-aaplay ng mga solusyon kahapon sa mga problema ngayon. At sa palagay ko, sa paghahanap na ito ng solusyon, sila — sa walang kabuluhang paghahanap na ito, malamang na makaligtaan nila ang madalas na nasa harapan nila.
Kapag nagbibigay ako ng mga pag-uusap sa mga negosyo, at sinisikap kong unahin ang mga tao na pahalagahan kung gaano sila kawalang-interes, ang ginagawa ko ay binibigyan ko sila ng maraming halimbawa. Halimbawa, kahit isang simpleng bagay tulad ng — maaari kong itanong, “Magkano ang isa at isa?” At alam kong may mga taong nakikinig dito na nagsasabi sa kanilang sarili, "Oh, Diyos. Kailangan ba nating makinig sa isang buong oras nito, alam mo ba, iniisip mo iyon?" Anyway, and so then they obligingly say “two,” and then I inform them that, no, one and one is sometimes two. Hindi laging dalawa. At binibigyan ko sila ng iba't ibang mga halimbawa. Ang pinakamadaling maunawaan ay kung kukuha ka ng isang balumbon ng chewing gum at idinagdag mo ito sa isang bungkos ng chewing gum...
MS. TIPPETT: Tama.
DR. LANGER: ...makakuha ka ng isa.
MS. TIPPETT: Tama.
DR. LANGER: At gayon din sa bawat isa sa mga bagay. Kaya sa tingin ko ay mayroon kang paniniwala, at pagkatapos ay naghahanap ka ng kumpirmasyon para dito. At kaya ang mas maingat na diskarte ay ang magtanong sa parehong paraan. Paano ito ganito, at paanong hindi ito ganito? Marami kaming pinag-uusapan tungkol sa stress kapag — pareho sa aking lab, at pagkatapos ay sa isang konteksto ng negosyo — na para sa sinuman, kapag may stress, mayroong isang pagpapalagay na ginagawa nila na may mangyayari — numero uno — at kapag nangyari ito, magiging kakila-kilabot.
MS. TIPPETT: Oo.
DR. LANGER: Pareho silang walang isip. Gusto mong buksan ito, parehong paraan. Una, ang paniniwala na ito ay mangyayari. Ang kailangan mo lang gawin ay tanungin ang iyong sarili para sa katibayan na hindi ito mangyayari. At palagi kang nakakahanap ng ebidensya para sa anumang itanong mo sa iyong sarili.
MS. TIPPETT: OK.
DR. LANGER: So if you have, you know — I'm going to be fired.
MS. TIPPETT: Oo.
DR. LANGER: Baka mangyari, baka hindi, at kapag nangyari, may magagandang bahagi at masamang bahagi. At mas madaling sumulong noon. May one-liner ako niyan, alam mo na.
MS. TIPPETT: Oo, sige.
DR. LANGER: "Huwag mag-alala bago ang oras."
MS. TIPPETT: Tama [ tumawa ] oo. Naaalala ko ang sinabi ni Eckhart Tolle na ang stress ay tungkol sa hindi pagnanais na mangyari ang anumang nangyayari. Yan ang stress. Alin ang isa pang paraan ng paglalarawan kung ano ang iyong pinag-uusapan.
DR. LANGER: Oo. Ito ay kawili-wili. Sa tingin ko ito ay higit na hindi tungkol sa kung ano ang nangyayari, ngunit ito ay tungkol sa pagpapalagay ng isang bagay na mangyayari. Ang sinasabi ko ay sa tingin ko ang stress ay sumusunod sa paniniwalang mangyayari ang kaganapang ito sa hinaharap. Kapag nasa kalagitnaan ka ng kaganapan, haharapin mo ito sa isang paraan o sa iba pa.
MS. TIPPETT: Tama.
DR. LANGER: Ngunit, oo, sa palagay ko ay bumalik ito sa ilang kahulugan kay Epictetus, na nagsabi, hindi sa Ingles, at hindi sa aking accent, ngunit na "Ang mga kaganapan ay hindi nagdudulot ng stress. Ang nagdudulot ng stress ay ang mga pananaw na kinukuha mo sa mga kaganapan."
MS. TIPPETT: Oo.
DR. LANGER: Sa sandaling ma-appreciate ng mga tao — kita n'yo, sa ngayon, halos lahat ay walang isip na hinihimok ng mga ganap na ito at bahagi ng mga ganap na ito ay ang mga pagsusuring ito ng mabuti o masama. Kung ito ay mabuti, pakiramdam ko ay dapat na mayroon ako. Kung ito ay masama, dapat kong iwasan ito. Kapag ito ay hindi mabuti o masama, maaari akong manatili lamang. At maging.
MS. TIPPETT: Hmm.
DR. LANGER: Kaya mas nagkakaroon tayo ng kontrol sa pamamagitan ng pagkilala sa paraan ng pagkontrol sa ating kasalukuyan at sa ating hinaharap.
[ musika: "Ganges Anthem" ni Chris Beaty ]
MS. TIPPETT: Ako si Krista Tippett at ito ay On Being . Ngayon kasama ang social psychologist na si Ellen Langer, na tinawag ng ilan na "ina ng pag-iisip." Siya ay isang pioneer sa agham ng pagbubunyag ng mga agarang benepisyo sa buhay ng pag-iisip - na inilalarawan niya bilang "ang simpleng pagkilos ng aktibong pagpuna sa mga bagay" - na nakamit nang walang pagmumuni-muni.
[ musika: "Ganges Anthem" ni Chris Beaty ]
MS. TIPPETT: Sumulat ka sa isang kawili-wiling paraan tungkol sa oras at kung paano gumaganap dito ang ating pang-unawa sa oras mismo.
DR. LANGER: Oo. Well, just to underscore this, na ang paniniwala ko ay hindi inconsequential ang ating mga paniniwala. Ito ay hindi na sila ay mahalaga ng kaunti. Na halos sila lang ang mahalaga. Napakasuklam nitong pahayag. OK. Kaya, na kung sasabihin mo, ano ang mahalaga, totoo o pinaghihinalaang oras? Para sa akin, ito ay itinuturing na oras.
MS. TIPPETT: Tama.
DR. LANGER: Kaya, sabihin na nating nasa pag-aaral ka, matulog ka, gumising ka at nakita mo ang orasan. At ang orasan, para sa kalahati ng mga tao, ay tumatakbo nang dalawang beses nang mas mabilis kaysa sa karaniwan — hindi para sa kalahati ng mga tao, para sa isang katlo ng mga tao. Para sa kalahati, ang orasan ay bumagal. Para sa huling pangatlo, ito ay tumpak. Kaya, ang ibig sabihin nito ay kapag nagising, ang ikatlong bahagi ng mga tao ay mag-iisip na nakuha nila, sabihin nating, dalawang oras na mas maraming tulog kaysa sa nakuha nila, dalawang oras na mas kaunting tulog kaysa sa nakuha nila, o ang dami ng tulog na aktwal nilang nakuha. At ang tanong, kapag binigyan ka ng biological at cognitive psychological na mga gawain, ang mga gawaing ito ba ay sumasalamin sa tunay o pinaghihinalaang oras? At, malinaw na, naniniwala ako na, alam mo, kapag nagising ka sa umaga, at sa tingin mo ay nakatulog ka nang mahimbing, handa ka nang umalis, gaano man katagal ang iyong tulog. Alam mo, hanggang sa isang punto, siyempre.
MS. TIPPETT: I think that's, you know, somehow our perception of time, especially, in this moment na parang napakabilis ng takbo ng technological change.
DR. LANGER: Oo.
MS. TIPPETT: Talagang naglalaro ito sa maraming stress, kung paano natin iniisip ang tungkol sa multitasking, o pagpapaliban, tama? Ang lahat ng mga bagay na ito ay kasangkot ...
DR. LANGER: Tama. Tama.
MS. TIPPETT: ...sa ating relasyon sa oras at mga deadline.
DR. LANGER: Oo, sa tingin ko ang isa sa mga bagay na maaari nating gawin, kapag tayo ay nag-aalala tungkol sa kung ano ang mangyayari sa hinaharap, ay isipin ang lahat ng mga oras na nag-aalala tayo sa nakaraan at ang bagay ay hindi nangyari.
MS. TIPPETT: [ tumawa ] Tama. Well, OK, kaya talagang — gusto kong tanungin ka, ano ang sinabi mo isang minuto ang nakalipas? Na ang paraan na gawin mo ito, ang direktang pag-iisip, tama? Ito ang pag-aaralan mo. Ito ang iyong ipinangangaral sa iyong paraan. At kaya lang dalhin sa amin sa pamamagitan ng kung ano ang application na ito ng direktang pag-iisip, at lahat ng bagay na ito na natutunan mo, mukhang sa isang, alam mo, sa isang araw sa buhay?
DR. LANGER: Sa palagay ko ang nangyayari ay hindi ako natatakot sa napakaraming bagay sa labas, dahil kakayanin ko ito. Hindi ako susuko ngayon sa pag-aalala tungkol sa bukas. At iyon ay — hindi ko alam na gustong makipagtalo sa mga ekonomista, na maaari kong, tungkol sa, alam mo, mag-imbak ng pera para sa hinaharap, at iba pa. Ito ay — ito ay nasa ibang antas ng pagsusuri.
MS. TIPPETT: OK.
DR. LANGER: Ngunit ang labis na pag-aalala, halos lahat ng pag-aalala na ginagawa natin ay tungkol sa isang bagay tungkol sa bukas, kapag hindi natin mahuhulaan kung ano ang mangyayari bukas.
MS. TIPPETT: Pero paulit-ulit mong sinasabi at isulat na madali lang ito.
DR. LANGER: Oo, OK. Kaya…
MS. TIPPETT: Pero parang hindi madali. tama? At ito ba ay isang bagay — nagiging mas madali ba ito sa paglipas ng panahon? ito ba ay...
DR. LANGER: Oo.
MS. TIPPETT: ...isang bagay na natutunan mo?
DR. LANGER: Oo. At, sa tingin ko, hindi madali ang — kung saan mo ito gagawin sa loob ng limang minuto at pagkatapos, alam mo, na may kinalaman sa isang uri ng nilalaman, at pagkatapos ay magbabago ang iyong buong buhay, bagaman maaaring mangyari iyon. Ngunit ang pagsasanay, sinabi ko sa iyo, umuwi ka lang, o tumawag sa isang tao sa telepono, o kapag huminto tayo ngayon, puntahan ang isang tao sa susunod na silid, at mapansin ang mga bagong bagay tungkol sa kanila.
MS. TIPPETT: Mm-hmm.
DR. LANGER: At ang taong ito na akala mo kilala mo ay, alam mo, iba ang mararamdaman. At iba ang tutugon sa iyo ng taong iyon. At ito ay nangyayari kaagad.
MS. TIPPETT: Mm-hmm.
DR. LANGER: Na kung gumagawa ka ng isang bagay na mahirap, at sasabihin mo sa iyong sarili, "Ano ang labis kong inaalala? Ano ang mga positibong bagay na maaaring mangyari sa hindi ko pagkumpleto nito?" O, "Paano ko ito gagawing laro?" "Bakit sa tingin ko ang buhay ko ay nakasalalay sa kung ano man ang bagay na ito?" Dahil napakabihirang nakadepende ang ating buhay sa anumang partikular na aksyon. Alam mo ba ang sinasabi ko?
MS. TIPPETT: Oo.
DR. LANGER: Sa lalong madaling panahon na iyon — ang mga tao ay namumuhay sa isang buhay na patuloy, ngunit ituring ito na parang kung ano ang nangyayari sa ngayon ay ang huling pagkakataon na kanilang makukuha.
MS. TIPPETT: Tama. Kaya, alam mo, napaka-kapansin-pansin na sinabi ng American Psychological Association tungkol sa iyong trabaho na nag-aalok ito ng bagong pag-asa sa milyun-milyon na ang mga problema ay dating nakita na hindi mababago at hindi maiiwasan. Ang therapy ba, 20 taon mula ngayon, o 100 taon mula ngayon, ay magiging — hawig sa lahat ng nasa mga pelikulang Woody Allen [ laughs ] na nananatiling uri ng stereotype kung ano ang therapy ilang dekada na ang nakalipas.
DR. LANGER: Sa tingin ko malamang hindi. Nagbabago na yata. Sa palagay ko maraming, maraming taon na ang nakalilipas, sinabi ko na ang therapy ay dapat nahahati sa dalawang bahagi. Kaya, mayroon kaming mga taong makakapagsabi sa iyo, sa isang sopistikadong paraan na "Alam ko ang nararamdaman mo. At magiging OK ka." Ngunit hindi sila ang parehong mga tao na kinakailangang magsabi sa iyo kung paano magpatuloy dito, at kung ano talaga ang dapat gawin upang maging masaya.
MS. TIPPETT: Tama.
DR. LANGER: Para makuha ka nila mula sa pagiging hindi masaya tungo sa neutral sa ilang kahulugan.
MS. TIPPETT: [ tumawa ] OK.
DR. LANGER: So, what happens meron na tayong bagong discipline ng mga coaches. At doon sila umaalis. At kaya, alam mo, ako - marami sa mga taong nakakakita ng mga coach ay mga taong nasa therapy sa nakaraan.
MS. TIPPETT: Tama. Tama. Interesting yun. Oo.
DR. LANGER: At sigurado ako na maraming pagbabago sa hinaharap. Pero, sige.
MS. TIPPETT: I mean, parang psychology — I mean, this is not my observation, it's behind a lot of, you know, like Richard Davidson's work, for example. Ibig kong sabihin, na maraming sikolohiya at psychiatry ang nakatuon sa patolohiya. Ikaw rin ay — tumutuon ka sa pangangasiwa sa, at paggawa ng —
DR. LANGER: Oo, at pagkatapos ako, sa simula pa lang...
MS. TIPPETT: ...sa bawat sandali kung ano ang gusto mong maging positibo.
DR. LANGER: Oo. Noong nagsimula akong magsaliksik, ang larangan ay natupok ng mga problema.
MS. TIPPETT: Tama.
DR. LANGER: At sa simula pa lang, ang aking pananaliksik ay tungkol sa kapakanan, at — kawili-wili na ito ay masyadong malambot na salita upang pag-usapan ang tungkol sa kaligayahan. Kaya napag-usapan ko ang tungkol sa kapakanan. Sa tingin ko ang mga bagay ay umuunlad sa ganitong paraan na tiyak, alam mo, mayroon tayong buong larangan ng positibong sikolohiya.
MS. TIPPETT: Oo.
DR. LANGER: At, sa palagay ko, ang aking huling libro, ang Counterclockwise na libro, ang subtitle, ang sikolohiya — o ang kapangyarihan ng posibilidad, ay medyo iba pa rin kung saan sa halip na ilarawan kung ano ang, kahit na inilalarawan natin ito sa mas positibong paraan, na gagawa tayo ng kung ano ang gusto natin.
MS. TIPPETT: I want to say, I think it's really important when you say — you know this sentence that you spoke just a moment ago about, that we think about what is — instead of thinking about what is, it is what we want to be, what is possible. Alam mo, marami na tayong naririnig na wikang ganyan ngayon sa uri ng self-help genre, na maaaring medyo — na maaaring manipis. Ngunit sinasabi mo na bilang isang siyentipiko na naging...
DR. LANGER: Oo.
MS. TIPPETT: ...actually seeing this actualized.
DR. LANGER: Oo. Muli, bumalik sa pag-aaral ng wika. Maraming taon na ang nakalilipas, pinag-usapan ko ang pagkakaiba sa pagitan ng "maaari" at "paano." Mukhang magkapareho, ngunit magkaiba sila. Kapag tinanong mo ang iyong sarili kung paano mo gagawin ang isang bagay, nilalampasan mo ang iyong ego sa ilang kahulugan. Nandiyan ka lang nagsusuri, nakikialam sa mga bagay na sinusubukang hanapin ang solusyon. Kung tatanungin mo ang iyong sarili "kaya mo ba?" pagkatapos ang lahat ng maaari mong i-apela ay ang nakaraan, at kaya sa maraming mga bagay — kapag sinabi ng mga tao, "ang mga tao ay maaari lamang gumawa ng A, B, o C," ang unang iniisip sa aking isip ay palaging, well, paano natin malalaman iyon? Paano kaya iyon?
Hinihiling ko sa aking mga mag-aaral na — sinasabi ko kung gaano kabilis — ito ay noong panahon ng Boston Marathon — at sasabihin ko, gaano kabilis ito maaaring tumakbo bilang tao? At gumagawa sila ng ilang kakaibang mga kalkulasyon, dahil ang mga ito ay kahanga-hangang mga bata, nakaisip sila ng mga bagay tulad ng 28 milya, 20, alam mo, 32.5. Sino ang nakakaalam? At pagkatapos ay sasabihin ko sa kanila ang tungkol sa Tarahumara sa Copper Canyon sa Mexico. At ito ang mga taong walang tigil, tumatakbo ng 100, 200 milya sa isang araw. Nakipag-usap ako sa isang kaibigan ko noong pareho kaming bahagi ng dibisyon ng medikal na paaralan tungkol sa pagtanda, at tinawagan ko siya isang araw, at sinabi ko, "Gaano katagal mo sasabihin - siya ay isang manggagamot - kailangan para sa isang sirang daliri upang gumaling?" At kaya sinabi niya, "Sasabihin ko sa isang linggo." Sabi ko, “OK, kung sasabihin ko sa iyo na mapapagaling ko ito sa pamamagitan ng sikolohikal na paraan sa loob ng limang araw, ano ang sasabihin mo?” Sabi niya, "Well, okay." "Sinabi ko kung ano ang tungkol sa apat na araw?" Sabi niya, "Okay." Sabi ko, "Ano ang tungkol sa tatlong araw?" Sabi niya, "Hindi." Sabi ko, "Okay, paano kung tatlong araw at 23 oras?" OK, ang punto ay...
MS. TIPPETT: Oo.
DR. LANGER: ...alam mo, kailan yung moment na sa side na ito pwede, sa kabila, hindi pwede?
[ musika: "Too Many Cooks" ni Portico Quartet ]
MS. TIPPETT: So, I mean, it strikes me na meron din talagang civic public life implications dito.
DR. LANGER: Oo. Oo.
MS. TIPPETT: And I was thinking about it, I mean, kasi if you think about the fact that in our public life, which is something I puzzle over a lot, we tend to only ask the can we, right? Ang tanong na oo/hindi. At pagkatapos ay pinagtatalunan namin ang oo o hindi.
DR. LANGER: Mm-hmm.
MS. TIPPETT: At talagang hindi kami gumagawa ng maraming posibilidad...
DR. LANGER: Tama.
MS. TIPPETT: ...sa talagang mahahalagang paksa.
DR. LANGER: Oo.
MS. TIPPETT: Which is — I mean, so I think you're put that in a different context, which is really interesting to think about.
DR. LANGER: Oo. Sa tingin ko, narito ang isa pa na kakaiba. Ngunit, laban ako sa kompromiso.
MS. TIPPETT: Oo.
DR. LANGER: Ano? Sapagkat ang pagkompromiso ay napakaingat.
MS. TIPPETT: OK, sabihin mo pa. gusto ko ito.
DR. LANGER: Well, ang dahilan niyan ay dahil ito ay isang kasunduan para sa lahat na matalo. Binabawasan lang nito ang iyong pagkalugi.
MS. TIPPETT: Oo.
DR. LANGER: Alam mo, sa halip na hanapin ang win/win solution, na madalas ay nariyan.
MS. TIPPETT: Well, parang maaari nating pag-usapan iyon ng isa pang oras. Malapit na tayo sa dulo, gusto kong tanungin ka ng isang pangwakas, uri ng, malaking tanong. Ang pakikipag-usap tungkol sa pagiging maalalahanin ay talagang pakikipag-usap tungkol sa pagiging malay.
DR. LANGER: Oo.
MS. TIPPETT: At ang pagtatanong kung paano tayo mabubuhay ng maayos, ay isang existential na tanong. Ito ay isang pagkakaiba-iba, kung gagawin mo, ito ay isang ebolusyon ng tanong na ito na naipasa sa kasaysayan ng tao. Kaya, nagtataka lang ako kung paanong iba ang iniisip mo sa gawaing ito na ginagawa mo tungkol sa malaking tanong na iyon kung ano ang ibig sabihin ng pagiging tao, at kung ano ang maaaring matutunan natin tungkol doon, na hindi pa natin naiintindihan noon.
DR. LANGER: Oo. Interesting. Well, ako ay pagpunta sa magsulat ng isang mapag-isip utopia sa isang punto, at sa huli marahil ako, at bigyan ang ganitong uri ng tanong ng tunay na pag-iisip. Ngunit sa tingin ko, karamihan sa mga sakit na nararanasan ng mga tao bilang mga indibidwal, sa kanilang mga relasyon, sa mga grupo, sa mga kultura, sa buong mundo — at iyon ay isang napakalaking pahayag — halos lahat ng mga sakit ay resulta ng kawalan ng pag-iisip, sa isang paraan o sa iba pa. Direkta man o hindi. At upang habang ang kultura ay nagiging mas maalalahanin, sa tingin ko lahat ng mga bagay na ito ay natural na magbabago. Alam mo, sa antas ng kultura, ang mga tao ay nag-aaway dahil sa limitadong mga mapagkukunan, ngunit ang mga mapagkukunan ay malamang na hindi halos kasinglimitahan ng mga tao nang walang pag-iisip. Ang ego ng mga tao ay nakataya, kahit na sila ay nakikipag-usap sa antas ng mga bansa.
MS. TIPPETT: Oo.
DR. LANGER: At hindi sila tinitingnan sa ganoong paraan at nilalapitan sa ganoong paraan. Na kapag mayroon kang mga taong papasok sa trabaho na maganda ang pakiramdam tungkol sa kanilang sarili at ang buhay sa trabaho ay kapana-panabik para sa kanila, masaya para sa kanila, pag-aalaga para sa kanila, sila ay gagawa ng mas maraming trabaho. At sila ay magiging hindi gaanong masusuri ng ibang tao. At kapag nagsimula na tayong lahat na hindi gaanong nasuri, nagbibigay-daan ito sa atin na maging mas malikhain, maalalahanin, kumuha ng higit pang mga panganib, dahil hindi sila masyadong mapanganib at maging mas mabait sa ating mga pananaw sa ibang tao.
Sa huli, iniisip ko na para sa akin, ang ibig sabihin ng pagiging tao ay ang pakiramdam na natatangi ngunit ang pagkilala na ang lahat ay natatangi din. And, I think that people — right now, I think people feel that being happy, really happy in this deep way that I’m referring to — not that you just won an award or buy something new or whatever — that they think that this is something that one should experience sometimes. Alam mo, baka kung naranasan mo ito ng kaunti kaysa sa ibang tao, isa ka sa maswerte.
MS. TIPPETT: Oo.
DR. LANGER: Kung saan, sa tingin ko, dapat ay ganito ka palagi.
MS. TIPPETT: At iyon — ngunit, ang ibig kong sabihin, para alam mo, sinabi mo kanina na "karamihan sa mga bagay ay isang abala, sa halip na isang trahedya." May mga trahedya. Kaya, ano ang kaligayahang ito, paano ang ganitong paraan ng pagiging...
DR. LANGER: Well, ito ay kawili-wili...
MS. TIPPETT: ...gumana sa mga sandaling iyon...
DR. LANGER: Oo, bigyan kita ng isang halimbawa ng isang bagay. Maraming taon na ang nakalilipas, nagkaroon ako ng malaking sunog na sumira ng 80 porsiyento ng pag-aari ko. At nang tumawag ako sa kompanya ng seguro, at dumating sila kinabukasan, sinabi sa akin ng tao — ang ahente ng seguro, na ito ang unang tawag na natanggap niya kung saan ang pinsala ay mas malala kaysa sa tawag. At, naisip ko ito, naisip ko, "Well, gee, alam mo, nakuha na nito ang aking mga gamit, anuman ang ibig sabihin nito."
MS. TIPPETT: Oo.
DR. LANGER: "Bakit ibibigay ang aking kaluluwa? Alam mo, iyon - bakit magbayad ng dalawang beses?" Na madalas na ginagawa ng mga tao. May mangyayari, mayroon kang pagkawala, at pagkatapos ay itatapon mo ngayon ang lahat ng iyong emosyonal na enerhiya dito. At kaya nagdodoble ka sa negatibiti. At kawili-wili, alam mo, na bumalik sa kung paano mo dadalhin ang isang trahedya at gagawin - at makita ito - dahil masasabi natin, ang apoy ay hindi isang simpleng maliit na bagay. Na nagstay ako sa isang hotel saglit. May kasama akong dalawang aso. Kaya ako ay isang pangitain habang naglalakad ako sa lobby araw-araw, habang ang aking bahay ay itinatayo muli. At Pasko nang mangyari ito, ilang araw bago ang Bisperas ng Pasko. Noong Bisperas ng Pasko, umalis ako sa aking silid, bumalik ako pagkaraan ng maraming oras, at ang silid ay puno ng mga regalo. At hindi galing sa management, hindi rin sa may ari ng hotel. Ang mga taong nagparada ng kotse ko, ang mga chambermaid, ang mga waiter. Ito ay kahanga-hanga. Kapag inalis mo ang lahat ng walang kabuluhang kawalan ng katiyakan, ang mga tao ay medyo bagay. At kaya pinag-isipan ko iyon. Wala akong masabi sa iyo na nawala sa apoy. Ngunit sa puntong ito, mayroon akong memorya na higit pa sa positibo. Kaya kung minsan ang mga paraan ng paglalahad ng mga bagay ay maaaring maganap sa mas mahabang panahon.
[ musika: "Kepesh" ni Arms and Sleepers ]
MS. TIPPETT: Si Ellen Langer ay isang social psychologist at isang propesor sa departamento ng sikolohiya sa Harvard University. Kasama sa kanyang mga aklat ang Mindfulness at Counterclockwise: Mindful Health and the Power of Possibility .
[ musika: "Kepesh" ni Arms and Sleepers ]
MS. TIPPETT: Maaari kang makinig muli at ibahagi ang palabas na ito sa onbeing.org. On Being ay sina Trent Gilliss, Chris Heagle, Lily Percy, Mariah Helgeson, Nicki Oster, Michelle Keeley, Maia Tarrell, Annie Parsons, Tony Birleffi, Marie Sambillay, at Hannah Rehak.
Ang aming mga pangunahing kasosyo sa pagpopondo ay:
Ang John Templeton Foundation.
Ang Ford Foundation, na nakikipagtulungan sa mga visionaries sa mga front line ng panlipunang pagbabago sa buong mundo, sa fordfoundation.org.
Ang Fetzer Institute, na nagpapaunlad ng kamalayan sa kapangyarihan ng pagmamahal at pagpapatawad upang baguhin ang ating mundo. Hanapin ang mga ito sa fetzer.org.
Kalliopeia Foundation, na nag-aambag sa mga organisasyong naghahabi ng pagpipitagan, katumbasan, at katatagan sa tela ng modernong buhay.
Ang Henry Luce Foundation, bilang suporta sa isang bagong inisyatiba: Public Theology Reimagined.
At, ang Osprey Foundation — isang katalista para sa empowered, malusog, at ganap na buhay.
Ang aming corporate sponsor ay Mutual of America.
Mula noong 1945, ang mga Amerikano ay bumaling sa Mutual of America upang tumulong sa pagpaplano para sa kanilang pagreretiro at matugunan ang kanilang mga pangmatagalang layunin sa pananalapi. Ang Mutual of America ay nakatuon sa pagbibigay ng mga de-kalidad na produkto at serbisyo para tulungan kang bumuo at magpanatili ng mga asset para sa isang pinansiyal na secure na hinaharap.
[ musika: "Herstory of Glory" ni Do Make Say Think ]
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
3 PAST RESPONSES
Good to be reminded of the idea and in such a concrete way.
But I REALLY, REALLY wish those who make these kind of tapes would STOP INSERTING MUSIC, which is distracting and very annoying. You don't need to fluff up what's being said with new age-y music. Let the ideas speak for themselves! I hate having to keep hitting the damn mute button.
I have a book by Kenneth R. Pelletier, copyright 1977, "Mind as Healer, Mind as Slayer".
This is not news. William James was saying this in the 19th century.