eenvoudiger dan mensen aan het mediteren te krijgen. En die twee sluiten elkaar helemaal niet uit.
MEVROUW TIPPETT: Juist.
DR. LANGER: Je kunt beide doen.
MEVROUW TIPPETT: Ja.
DR. LANGER: Maar als ik meditatie zou vergelijken met deze directe mindfulness terwijl ik het bestudeer, zou ik zeggen dat voor die mensen die denken, en sommige mensen denken dat hun levensomstandigheden niet zullen veranderen als ze niets drastisch doen... Nou, dus, als iemand in het Westen woont, is dat vaak het beginnen met een beoefening zoals meditatie of yoga. Weet je, je verandert je leven ingrijpend, en dan heb je de overtuiging – die een placebo-element heeft, maar net zo geweldig is – die leidt tot allerlei andere grote veranderingen in je leven. Voor andere mensen, misschien ook gedachteloos aan de andere kant, die bang worden voor dingen die gewoon te vreemd zijn. En dus voelt dit hele idee van doen wat deze monniken doen, niet goed. Ik denk dat je beide zou moeten doen, maar het is goed dat we nu zoveel mensen uit de twee verschillende benaderingen hebben. Ik wilde kampen noemen, maar dat klinkt nogal strijdig, wat niet het geval is.
MEVROUW TIPPETT: [ lacht ] Ja.
DR. LANGER: We doen dit om steeds meer mensen te betrekken bij deze manier van leven.
MEVROUW TIPPETT: Weet je, dit komt, geloof ik, uit je boek Mindfulness — je had het over een sabbatical aan de Harvard Business School. En dat de studenten, of docenten daar, je hielpen om je — hoe je dit toepast op het bedrijfsleven — in twee zinnen samen te vatten. Ik vond ze gewoon erg nuttig. "Mindlessness is de toepassing van de zakelijke oplossingen van gisteren op de problemen van vandaag. Mindfulness—"
DR. LANGER: Ja, nee, dat hebben ze niet bedacht.
MEVROUW TIPPETT: Nee hoor, dat deden ze niet.
DR. LANGER: Nee [ lacht ].
MEVROUW TIPPETT: Maar ze hebben je geholpen met het formuleren van deze zinnen, toch? Of je zei...
DR. LANGER: Oké, ja.
MEVROUW TIPPETT: ...u hebt ze daar in die context geformuleerd. "En mindfulness is afstemming op de eisen van vandaag om de moeilijkheden van morgen te vermijden."
DR. LANGER: Ja. Heb ik dat gezegd? Ja, nee, dat heb ik gezegd. En ja, ik weet zeker dat ik daar, tijdens mijn semester, een cursus gaf aan hun junior docenten, en dat was interessant omdat ze problemen zo anders benaderen. En het probleem, nogmaals, zoals je al zei, is dat bedrijven doorgaans de oplossingen van gisteren toepassen op de problemen van vandaag. En ik denk dat ze in deze zoektocht naar de oplossing – in deze gedachteloze zoektocht – vaak over het hoofd zien wat er recht voor hun neus ligt.
Als ik presentaties geef in het bedrijfsleven, en ik probeer mensen eerst te laten beseffen hoe dom ze zijn, geef ik ze talloze voorbeelden. Bijvoorbeeld, zelfs iets simpels als: "Hoeveel is één plus één?" En ik weet dat er mensen zijn die hiernaar luisteren en bij zichzelf denken: "O jee. Moeten we hier nu een heel uur naar luisteren, weet je wel, en dat denken?" En dan zeggen ze gewillig "twee", en dan leg ik ze uit dat nee, één plus één soms twee is. Het is niet altijd twee. En ik geef ze verschillende voorbeelden. Het makkelijkst te begrijpen is als je één propje kauwgom neemt en dat bij één propje kauwgom doet...
MEVROUW TIPPETT: Juist.
DR. LANGER: ...krijg je er een.
MEVROUW TIPPETT: Juist.
DR. LANGER: En zo is het met elk van die dingen. Dus ik denk dat je een overtuiging hebt, en dan zoek je daar bevestiging voor. De meer bewuste aanpak zou dus zijn om de vraag in beide richtingen te stellen. Hoe kan het zo zijn, en hoe kan het niet zo zijn? We praten veel over stress wanneer – zowel in mijn lab als in een zakelijke context – iedereen, wanneer er stress is, ervan uitgaat dat er iets gaat gebeuren – ten eerste – en dat wanneer het gebeurt, het vreselijk zal zijn.
MEVROUW TIPPETT: Ja.
DR. LANGER: Beide zijn onzinnig. Je wilt het openbreken, in beide richtingen. Ten eerste, de overtuiging dat het gaat gebeuren. Het enige wat je hoeft te doen, is jezelf vragen om bewijs dat het niet gaat gebeuren. En je vindt altijd bewijs voor alles wat je jezelf afvraagt.
MEVROUW TIPPETT: Oké.
DR. LANGER: Dus als dat zo is, weet je - dan word ik ontslagen.
MEVROUW TIPPETT: Ja.
DR. LANGER: Misschien gebeurt het, misschien niet, en als het gebeurt, zal het goede en slechte kanten hebben. En dan is het gewoon veel makkelijker om verder te gaan. Ik heb daar een oneliner over, weet je.
MEVROUW TIPPETT: Ja, ga je gang.
DR. LANGER: "Maak je geen zorgen voordat het zover is."
MEVROUW TIPPETT: Klopt [ lacht ] ja. Ik herinner me dat Eckhart Tolle zei dat stress draait om het niet willen dat wat er ook gebeurt, gebeurt. Dat is de stress. Dat is een andere manier om te beschrijven waar je het over hebt.
DR. LANGER: Ja. Interessant. Ik denk dat het niet zozeer gaat om wat er gebeurt, maar om de veronderstelling dat iets gaat gebeuren. Wat ik bedoel is dat ik denk dat stress voortkomt uit de overtuiging dat deze toekomstige gebeurtenis zal plaatsvinden. Als je midden in de gebeurtenis zit, ga je er op de een of andere manier mee om.
MEVROUW TIPPETT: Juist.
DR. LANGER: Maar ja, ik denk dat het in zekere zin teruggaat op Epictetus, die zei, niet in het Engels en niet met mijn accent, maar: "Gebeurtenissen veroorzaken geen stress. Wat stress veroorzaakt, zijn de opvattingen die je over gebeurtenissen hebt."
MEVROUW TIPPETT: Ja.
DR. LANGER: Zodra mensen het kunnen waarderen – kijk, op dit moment wordt bijna iedereen gedachteloos gedreven door deze absolute waarden, en een deel van deze absolute waarden zijn deze evaluaties van goed of slecht. Als het goed is, voel ik dat ik het moet hebben. Als het slecht is, moet ik het vermijden. Als het noch goed noch slecht is, kan ik gewoon blijven waar ik ben. En gewoon zijn.
MEVROUW TIPPETT: Hmm.
DR. LANGER: We krijgen veel meer controle als we beseffen hoezeer we controle hebben over ons heden en onze toekomst.
[ muziek: “Ganges Anthem” van Chris Beaty ]
MEVROUW TIPPETT: Ik ben Krista Tippett en dit is On Being . Vandaag met sociaal psycholoog Ellen Langer, die door sommigen "de moeder van mindfulness" wordt genoemd. Zij was een pionier in de wetenschap die de directe voordelen van mindfulness voor het leven blootlegde – wat ze omschrijft als "de simpele handeling van actief dingen opmerken" – bereikt zonder meditatie.
[ muziek: “Ganges Anthem” van Chris Beaty ]
MEVROUW TIPPETT: U schrijft op een interessante manier over tijd en hoe onze perceptie van tijd daarin een rol speelt.
DR. LANGER: Ja. Nou, om dit te benadrukken: mijn overtuiging is dat onze overtuigingen niet onbelangrijk zijn. Het is niet dat ze er ook maar een beetje toe doen. Dat ze bijna het enige zijn dat ertoe doet. Het is een heel extreme uitspraak. Oké. Dus, als je zou vragen: wat doet ertoe, echte of waargenomen tijd? Voor mij zou dat waargenomen tijd zijn.
MEVROUW TIPPETT: Juist.
DR. LANGER: Stel je voor dat je in de studeerkamer zit, je gaat slapen, je wordt wakker en je ziet de klok. En de klok loopt voor de helft van de mensen twee keer zo snel als normaal – niet voor de helft van de mensen, maar voor een derde van de mensen. Voor de helft loopt de klok trager. Voor het laatste derde is het accuraat. Dus wat dat betekent is dat bij het ontwaken een derde van de mensen denkt dat ze, laten we zeggen, twee uur meer hebben geslapen dan ze hebben gekregen, twee uur minder dan ze hebben gekregen, of de hoeveelheid slaap die ze daadwerkelijk hebben gekregen. En de vraag is, wanneer je dan biologische en cognitief-psychologische taken krijgt, weerspiegelen deze taken de werkelijke of waargenomen tijd? En, duidelijk, ik geloof dat, weet je, wanneer je 's ochtends wakker wordt en je denkt dat je een goede nachtrust hebt gehad, je er klaar voor bent om te gaan, ongeacht hoeveel slaap je daadwerkelijk hebt gehad. Weet je, tot op zekere hoogte natuurlijk.
MEVROUW TIPPETT: Ik denk dat dat op de een of andere manier onze perceptie van tijd is, vooral in deze tijd waarin de technologische verandering zo snel lijkt te gaan.
DR. LANGER: Ja.
MEVROUW TIPPETT: Het speelt echt een rol bij veel stress, of het nu gaat om hoe we denken over multitasken of uitstellen, toch? Al die dingen spelen een rol...
DR. LANGER: Juist. Juist.
MEVROUW TIPPETT: ...met onze relatie met tijd en deadlines.
DR. LANGER: Ja, ik denk dat we, als we ons zoveel zorgen maken over wat er in de toekomst gaat gebeuren, kunnen denken aan alle keren in het verleden dat we ons zorgen maakten en dat het niet gebeurde.
MEVROUW TIPPETT: [ lacht ] Klopt. Oké, dus ik zou je echt willen vragen, wat zei je net? Dat is de manier waarop je dit doet, deze directe mindfulness, toch? Dit is wat je bestudeert. Dit is wat je op jouw manier predikt. En neem ons even mee door wat deze toepassing van directe mindfulness is, en al deze dingen die je leert, zien eruit in een, weet je, een dag in het leven?
DR. LANGER: Ik denk dat ik daardoor niet bang ben voor veel dingen daarbuiten, omdat ik er wel mee overweg kan. Ik ga me vandaag niet druk maken over morgen. En dat is – ik weet niet of ik in discussie wil gaan met economen, wat ik wel zou kunnen, over, weet je, geld opzijzetten voor de toekomst, enzovoort. Het is – dit is een ander analyseniveau.
MEVROUW TIPPETT: Oké.
DR. LANGER: Maar bijna al onze zorgen gaan over de toekomst, terwijl we niet kunnen voorspellen hoe de toekomst eruit zal zien.
MEVROUW TIPPETT: Maar u zegt en schrijft steeds weer dat dit gemakkelijk is.
DR. LANGER: Ja, oké. Dus…
MEVROUW TIPPETT: Maar het klinkt niet makkelijk. Toch? En is het iets – wordt het makkelijker met de tijd? Is het...
DR. LANGER: Ja.
MEVROUW TIPPETT: ...iets dat u hebt geleerd?
DR. LANGER: Ja. En ik denk dat het niet makkelijk is om – als je dit vijf minuten doet en dan, weet je, met betrekking tot één soort inhoud, dan zal je hele leven veranderen, hoewel dat zou kunnen gebeuren. Maar de praktijk, zei ik tegen je, is gewoon naar huis gaan, of iemand bellen, of, als we nu stoppen, iemand in de kamer hiernaast opzoeken en nieuwe dingen aan hem of haar opmerken.
MEVROUW TIPPETT: Mm-hmm.
DR. LANGER: En die persoon die je dacht te kennen, zal zich anders voelen. En die persoon zal anders op je reageren. En dat gebeurt onmiddellijk.
MEVROUW TIPPETT: Mm-hmm.
DR. LANGER: Als je iets moeilijks doet, en je denkt bij jezelf: "Waar maak ik me zo druk om? Wat zijn de positieve dingen die kunnen gebeuren als ik dit niet afmaak?" Of: "Hoe kan ik hier een spelletje van maken?" "Waarom denk ik dat mijn leven afhangt van wat dit ook is?" Want ons leven hangt maar zelden af van een bepaalde actie. Begrijp je wat ik bedoel?
MEVROUW TIPPETT: Ja.
DR. LANGER: Zodra dat gebeurt — mensen leven een leven dat doorgaat, maar behandelen het alsof wat er op dit moment gebeurt de laatste kans is die ze hebben.
MEVROUW TIPPETT: Klopt. Dus, weet u, het is heel opvallend dat de American Psychological Association over uw werk heeft gezegd dat het nieuwe hoop heeft geboden aan miljoenen mensen wiens problemen voorheen als onveranderlijk en onvermijdelijk werden beschouwd. Zal therapie over 20 jaar, of over 100 jaar, nog steeds lijken op wat er in Woody Allen-films te zien was [ lacht ], wat nog steeds het stereotype is van wat therapie een paar decennia geleden was?
DR. LANGER: Waarschijnlijk niet. Ik denk dat het al aan het veranderen is. Ik denk dat ik vele, vele jaren geleden al zei dat therapie in twee delen gesplitst zou moeten worden. En dus hebben we mensen die je op een verfijnde manier kunnen vertellen: "Ik weet hoe je je voelt. En het komt wel goed." Maar dat zijn niet dezelfde mensen die je per se kunnen vertellen hoe je ermee om moet gaan en wat je daadwerkelijk moet doen om gelukkig te zijn.
MEVROUW TIPPETT: Juist.
DR. LANGER: Ze kunnen je dus van ongelukkig naar neutraal krijgen in zekere zin.
MEVROUW TIPPETT: [ lacht ] Oké.
DR. LANGER: Dus wat er gebeurt, is dat we nu een nieuwe discipline van coaches hebben. En dat is waar ze van de grond komen. En weet je, ik ben – veel van de mensen die coaches bezoeken, waren mensen die in het verleden in therapie waren.
MEVROUW TIPPETT: Juist. Juist. Dat is interessant. Ja.
DR. LANGER: En ik weet zeker dat er in de toekomst nog veel zal veranderen. Maar ga door.
MEVROUW TIPPETT: Ik bedoel, het lijkt erop dat psychologie — ik bedoel, dit is niet mijn observatie, het zit achter veel, weet je, zoals het werk van Richard Davidson bijvoorbeeld. Ik bedoel, dat veel psychologie en psychiatrie zo gefocust waren op pathologie. Je bent ook — je bent gefocust op het nemen van de leiding over, en het maken van —
DR. LANGER: Ja, en dan ben ik, vanaf het begin...
MEVROUW TIPPETT: ...elk moment datgene wat u wilt zijn, maar dan in positieve zin.
DR. LANGER: Ja. Toen ik begon met onderzoek, zat het vakgebied vol problemen.
MEVROUW TIPPETT: Juist.
DR. LANGER: En vanaf het begin ging mijn onderzoek over welzijn, en – interessant genoeg was dat een te soft woord om over geluk te praten. Dus ik had het over welzijn. Ik denk dat de dingen zich zo ontwikkelen dat we zeker een heel vakgebied positieve psychologie hebben.
MEVROUW TIPPETT: Ja.
DR. LANGER: En ik denk dat mijn laatste boek, The Counterclock , de ondertitel, de psychologie - of de kracht van mogelijkheden - nog steeds een beetje anders is. In plaats van te beschrijven wat is, zelfs als we het op een positievere manier beschrijven, creëren we wat we willen dat het is.
MEVROUW TIPPETT: Ik wil zeggen, ik denk dat het heel belangrijk is als u zegt – u weet wel, die zin waar u het net over had – dat we nadenken over wat er is – in plaats van over wat er is, over wat we willen zijn, wat er mogelijk is. Weet u, we horen tegenwoordig veel van dat soort taalgebruik in het zelfhulpgenre, dat kan nogal – dat kan mager zijn. Maar u zegt dat als wetenschapper die...
DR. LANGER: Ja.
MEVROUW TIPPETT: ...dit in de praktijk zien gebeuren.
DR. LANGER: Ja. Nogmaals, terug naar de taalstudie. Jaren geleden had ik het over het verschil tussen "kunnen" en "hoe kunnen". Het lijkt zo op elkaar, maar ze zijn enorm verschillend. Als je jezelf afvraagt hoe je iets doet, omzeil je in zekere zin je ego. Je bent gewoon aan het onderzoeken, aan het rommelen met dingen om de oplossing te vinden. Als je jezelf afvraagt "kun je het?", dan kun je alleen nog maar teruggrijpen op het verleden, en zo gaat het met veel dingen – als mensen zeggen: "mensen kunnen alleen A, B of C", is de eerste gedachte altijd: hoe weten we dat? Hoe is dat mogelijk?
Ik vraag mijn studenten dat – ik zeg hoe snel – dit was rond de tijd van de Boston Marathon – en ik zeg dan, hoe snel is het menselijk mogelijk om te rennen? En ze doen een paar vreemde berekeningen, want dit zijn fantastische kinderen, ze komen op dingen als 45 kilometer, 32,5 kilometer, weet je wel. Wie weet? En dan vertel ik ze over de Tarahumara in Copper Canyon in Mexico. En dit zijn mensen die zonder te stoppen 160, 320 kilometer per dag rennen. Ik had hierover een discussie met een vriend van me toen we allebei deel uitmaakten van de afdeling geneeskunde, gespecialiseerd in veroudering, en ik belde hem op een dag en zei: "Hoe lang duurt het volgens jou – hij is arts – voordat een gebroken vinger geneest?" En dus zei hij: "Ik zeg een week." Ik zei: "Oké, als ik je vertelde dat ik het binnen vijf dagen psychologisch kon genezen, wat zou je dan zeggen?" Hij zei: "Nou, goed." "Ik zei: wat dacht je van vier dagen?" Hij zei: "Oké." Ik zei: "Wat dacht je van drie dagen?" Hij zei: "Nee." Ik zei: "Oké, wat dacht je van drie dagen en 23 uur?" Oké, het punt is...
MEVROUW TIPPETT: Ja.
DR. LANGER: ...weet je, wanneer is het moment dat je het aan deze kant wel kunt en aan de andere kant niet meer?
[ muziek: “Too Many Cooks” van Portico Quartet ]
MEVROUW TIPPETT: Ik bedoel, het valt me op dat dit ook echt gevolgen heeft voor het openbare leven.
DR. LANGER: Ja. Ja.
MEVROUW TIPPETT: En ik dacht erover na, ik bedoel, als je bedenkt dat we in ons openbare leven, waar ik vaak over pieker, de neiging hebben om alleen maar de ja/nee-vraag te stellen. En dan discussiëren we over ja of nee.
DR. LANGER: Mm-hmm.
MEVROUW TIPPETT: En eigenlijk creëren we niet zoveel mogelijkheden...
DR. LANGER: Juist.
MEVROUW TIPPETT: ...over echt belangrijke onderwerpen.
DR. LANGER: Ja.
MEVROUW TIPPETT: Dat is — ik bedoel, ik denk dat u het in een andere context plaatst, wat heel interessant is om over na te denken.
DR. LANGER: Ja. Ik denk dat – hier is er nog eentje die vreemd zal klinken. Maar ik ben tegen compromissen.
MEVROUW TIPPETT: Ja.
DR. LANGER: Wat? Omdat compromissen sluiten zo verstandig klinkt.
MEVROUW TIPPETT: Oké, vertel nog wat. Ik vind het leuk.
DR. LANGER: Nou, de reden daarvoor is dat het een overeenkomst is waarbij iedereen mag verliezen. Het gaat er gewoon om je verliezen te beperken.
MEVROUW TIPPETT: Ja.
DR. LANGER: Weet je, in plaats van te zoeken naar een win-winsituatie, wat er vaak is.
MEVROUW TIPPETT: Nou, het lijkt erop dat we daar nog wel een uur over kunnen praten. We naderen het einde, ik wil je nog een laatste, nogal belangrijke vraag stellen. Praten over mindful worden is eigenlijk ook praten over bewust worden.
DR. LANGER: Ja.
MEVROUW TIPPETT: En de vraag stellen hoe we goed kunnen leven, is een existentiële vraag. Het is een variatie, als je wilt, een evolutie van deze vraag die door de menselijke geschiedenis heen is gegaan. Dus ik vraag me af hoe dit werk je anders laat denken over die grote vraag wat het betekent om mens te zijn, en wat we daar mogelijk over leren, wat we nog niet eerder begrepen.
DR. LANGER: Ja. Interessant. Nou, ik wilde ooit een mindful utopia schrijven, en misschien doe ik dat uiteindelijk ook, en echt over dit soort vragen nadenken. Maar ik denk dat de meeste kwalen die mensen ervaren als individu, in hun relaties, in groepen, in culturen, wereldwijd – en dat is een heel grote uitspraak – vrijwel alle kwalen het gevolg zijn van onnadenkendheid, op de een of andere manier. Direct of indirect. En naarmate de cultuur bewuster wordt, denk ik dat al deze dingen vanzelf zullen veranderen. Weet je, op cultureel niveau vechten mensen om beperkte middelen, maar die middelen zijn waarschijnlijk lang niet zo beperkt als mensen onnadenkend veronderstellen. Het ego van mensen staat op het spel, zelfs als ze onderhandelen op landniveau.
MEVROUW TIPPETT: Ja.
DR. LANGER: En ze worden niet op die manier bekeken en benaderd. Dat wanneer mensen met een goed gevoel over zichzelf naar hun werk gaan en het werkleven spannend, leuk en stimulerend voor ze is, ze meer werk zullen doen. En ze zullen minder kritisch zijn op anderen. En zodra we ons allemaal minder beoordeeld voelen, stelt ons dat in staat om creatiever en bewuster te worden, meer risico's te nemen, omdat ze niet zo risicovol zijn en om vriendelijker te zijn in onze kijk op anderen.
Uiteindelijk denk ik dat het voor mij betekent om mens te zijn, dat je je uniek voelt, maar ook erkent dat iedereen uniek is. En ik denk dat mensen – op dit moment denk ik dat mensen dat gevoel hebben, echt gelukkig zijn op die diepe manier waar ik het over heb – niet dat je net een prijs hebt gewonnen of iets nieuws hebt gekocht of wat dan ook – dat ze denken dat dit iets is wat je af en toe zou moeten ervaren. Weet je, als je het misschien iets vaker ervaart dan anderen, ben je een van de gelukkigen.
MEVROUW TIPPETT: Ja.
DR. LANGER: Ik denk dat je dat altijd zo zou moeten doen.
MEVROUW TIPPETT: En dat – maar, ik bedoel, weet u, u zei een tijdje geleden: "De meeste dingen zijn eerder een ongemak dan een tragedie." Er zijn tragedies. Dus, wat is dit geluk, hoe werkt deze manier van zijn...
DR. LANGER: Nou, het is interessant...
MEVROUW TIPPETT: ...functioneren in die momenten...
DR. LANGER: Ja, laat me je een voorbeeld geven. Vele jaren geleden had ik een grote brand die 80 procent van mijn bezittingen verwoestte. En toen ik de verzekeringsmaatschappij belde, en ze de volgende dag langskwamen, had de persoon – de verzekeringsagent – tegen me gezegd dat dit het eerste telefoontje was dat hij ooit had gehad waarbij de schade erger was dan het telefoontje zelf. En toen ik erover nadacht, dacht ik: "Nou, jeetje, weet je, mijn spullen zijn al weg, wat dat ook mag betekenen."
MEVROUW TIPPETT: Ja.
DR. LANGER: "Waarom zou ik mijn ziel eraan geven? Weet je, dat – waarom twee keer betalen?" Dat is wat mensen zo vaak doen. Er gebeurt iets, je hebt dat verlies, en dan ga je er nu al je emotionele energie in steken. En dus verdubbel je de negativiteit. En interessant, weet je, om terug te gaan naar hoe je een tragedie zou nemen en maken – en het zou zien – want we kunnen zeggen, de brand was geen simpel kleinigheidje. Dat ik een tijdje in een hotel verbleef. Ik had twee honden bij me. Dus ik was een visioen terwijl ik elke dag door de lobby liep, terwijl mijn huis werd herbouwd. En het was Kerstmis toen dit gebeurde, een paar dagen voor kerstavond. Op kerstavond verliet ik mijn kamer, kwam ik vele uren later terug, en de kamer stond vol met cadeaus. En het was niet van het management, het was niet van de eigenaar van het hotel. Het waren de mensen die mijn auto parkeerden, de kamermeisjes, de obers. Het was geweldig. Als je alle gedachteloze onzekerheid wegneemt, zijn mensen best wel wat. En dus denk ik daarover na. Ik zou je niets kunnen vertellen over wat ik in de brand was kwijtgeraakt. Maar op dit punt heb ik die herinnering die meer dan positief was. Dus soms kunnen dingen zich over een langere periode ontvouwen.
[ muziek: “Kepesh” van Arms and Sleepers ]
MEVROUW TIPPETT: Ellen Langer is sociaal psycholoog en hoogleraar aan de faculteit psychologie van Harvard University. Haar boeken omvatten Mindfulness en Counterclock: Mindful Health and the Power of Possibility .
[ muziek: “Kepesh” van Arms and Sleepers ]
MEVROUW TIPPETT: U kunt deze show opnieuw beluisteren en delen op onbeing.org. Aan het woord zijn Trent Gilliss, Chris Heagle, Lily Percy, Mariah Helgeson, Nicki Oster, Michelle Keeley, Maia Tarrell, Annie Parsons, Tony Birleffi, Marie Sambilay en Hannah Rehak.
Onze belangrijkste financieringspartners zijn:
De John Templeton Stichting.
De Ford Foundation werkt samen met visionairs die wereldwijd aan de frontlinie van maatschappelijke verandering staan, via fordfoundation.org.
Het Fetzer Instituut, dat bewustzijn wil creëren over de kracht van liefde en vergeving om onze wereld te transformeren. Je vindt ze op fetzer.org.
Stichting Kalliopeia levert een bijdrage aan organisaties die eerbied, wederkerigheid en veerkracht verweven in het moderne leven.
De Henry Luce Foundation steunt een nieuw initiatief: Public Theology Reimagined.
En de Osprey Foundation, een katalysator voor krachtige, gezonde en vervulde levens.
Onze bedrijfssponsor is Mutual of America.
Sinds 1945 wenden Amerikanen zich tot Mutual of America voor hulp bij het plannen van hun pensioen en het behalen van hun financiële doelstellingen op de lange termijn. Mutual of America streeft ernaar hoogwaardige producten en diensten te leveren die u helpen bij het opbouwen en behouden van vermogen voor een financieel zekere toekomst.
[ muziek: “Herstory of Glory” van Do Make Say Think ]