ቨርጂኒያ ዎልፌ ለምን ስም-አልባነት ከዝና ይልቅ በአርቲስቲክዊ የሚክስ ነው።

ልቦለዱ [ቨርጂኒያ ዎልፌ ኦርላንዶ: አንድ የህይወት ታሪክ ] “ልብወለድ እውነትን የሚናገር ውሸት ነው” ለሚለው ዝነኛ አባባል በሰጠው ኑዛዜ የቪታ ልጅ “በሥነ ጽሑፍ ውስጥ ረጅሙ እና እጅግ ማራኪ የፍቅር ደብዳቤ” ሲል በትክክል የገለፀው ነገር ግን ለዘለቄታው እና ለዘለቄታው ጥበብ የማይገኝለት የጥበብ ሥራ በመሆኑ ነው ። የጊዜ መለጠጥ ፣ የማስታወስ ባህሪ ፣ የስርዓተ-ፆታ ፈሳሽነት ፣ የማታለል ሃይል እና በፈጠራ ስራ እራሳችንን የመጠራጠር ዝንባሌያችን ። እሱ አንዴ ከተነበበ በህይወት ዘመን ሁሉ እንደ ጠቢብ ዝምተኛ ጓደኛ አብሮዎት የሚሄድ ፣ ማንኛውንም ሁኔታ ወይም ትግል ለማብራራት ሁል ጊዜ በፍፁም ማስተዋል የሚሞቅ ብርቅዬ አይነት መጽሐፍ ነው።

ጥበብ በአሌክሳንደር ዚኖቪቭ፣ 1921 (የኒው ዮርክ የህዝብ ቤተ መፃህፍት የህዝብ ጎራ መዝገብ)

ከእንዲህ ዓይነቱ ፍፁም ማስተዋል አንዱ ወደ አእምሮው የመጣው በቅርብ ጊዜ በተከሰተው ጥገኛ ፓፓራዞ የኤሌና ፌራንቴ ጭንብል ገልጧል ከተባለው አንጻር ነው። ከመቶ ዓመት ገደማ በፊት፣ ዎልፍ የዝነኝነትን ሽልማቶችን ማንነታቸው ካልታወቁ ሰዎች ጋር በማጣመር ወይም “ጨለምተኛ” በማለት የጠራችውን በቃሉ የመጀመሪያ አገባብ - ያልታወቀ የመሆን ሁኔታን፣ ማንነትን የመደበቅ፣ በሕዝብ ዓይን የማይታይ የመደበቅ ሁኔታ፣ የጥበብ ምርጫን እና ታማኝነትን መጣስ ዋናውን ጥያቄ አንስቷል።

Woolf እንዲህ ሲል ጽፏል:

ዝና ሲያደናቅፍና ሲጨልም፣ ጨለማው ሰውን እንደ ጭጋግ ይጠቀልላል። ጨለማው ጨለማ፣ ሰፊ እና ነጻ ነው፤ ጨለማ አእምሮው ሳይደናቀፍ መንገዱን እንዲወስድ ያደርገዋል። በጨለመው ሰው ላይ የጨለማው መሐሪ ፈሰሰ። የት እንደሚሄድ ወይም እንደሚመጣ ማንም አያውቅም. እውነትን ፈልጎ ሊናገር ይችላል; እሱ ብቻ ነፃ ነው; እርሱ ብቻ እውነተኛ ነው። እሱ ብቻ ነው ሰላም ያለው።

ዎልፍ አክሎም “ስም ሳይኖር እንደ ማዕበል መሆን እንጂ ስም ማጣት የሚያስደስት ነው” በማለት የጨለማ ዋጋን ከፍ አድርጎታል።

ግርዶሽ አእምሮን ከምቀኝነት እና ከቁጭት ያስወግዳል; [ይህ] በደም ሥር ውስጥ የሚሮጠውን የልግስና እና ታላቅነት ነፃ ውሃ ያስቀምጣል; እና ያለ ምስጋና ወይም ምስጋና ያለ መስጠት እና መውሰድ ይፈቅዳል።

የዎልፍ ቃላቶች የፌራንቴ ጥበባዊ ምርጫን የውሸት ስም ለመጠቀም ፍጹም ማረጋገጫ ይሰጣሉ ፣እሷ እራሷ እ.ኤ.አ. ሴፕቴምበር 21 ቀን 1991 ፍቅርን የሚያስጨንቅ ልቦለድዋ ከመታተሙ ጥቂት ቀደም ብሎ በፃፈው በሚያምር ደብዳቤ ለጣሊያን አሳታሚዋ ተናግራለች። ደብዳቤው ከጊዜ በኋላ በ Ferrante anthology ውስጥ ተካቷል Frantumaglia . ትጽፋለች፡-

የሚያስጨንቅ ፍቅርን ለማስተዋወቅ ምን ማድረግ እንዳለብኝ ጠየቅከኝ… ጥያቄውን በሚያስገርም ሁኔታ ጠየቅሽው፣ ከአስጨናቂ አገላለጾችሽ በአንዱ… እኔ በግሌ ህዝባዊ ተሳትፎን የሚያካትት ማንኛውንም ነገር ለሚያስቸግር ፍቅር ምንም ነገር ለማድረግ አልፈልግም። ለዚህ ረጅም ታሪክ በቂ ስራ ሰርቻለሁ፡ ጻፍኩት። መጽሐፉ ዋጋ ያለው ነገር ካለ፣ ያ በቂ መሆን አለበት። ከተጋበዝኩ በውይይቶች እና በኮንፈረንስ ላይ አልሳተፍም። እኔ ሄጄ ሽልማቶችን አልቀበልም፣ አንዳቸውም ቢሰጡኝም። መጽሐፉን በተለይ በቴሌቭዥን በጣሊያን ውስጥ ወይም እንደሁኔታው በውጭ አገር ሳይሆን በቴሌቪዥን አላስተዋውቅም። ቃለ መጠይቅ የሚደረገው በጽሁፍ ብቻ ነው፣ ነገር ግን ያንን እንኳን በጣም አስፈላጊ ወደሆነው በትንሹ መገደብ እመርጣለሁ። በዚህ መልኩ ለራሴ እና ለቤተሰቤ ሙሉ በሙሉ ቁርጠኛ ነኝ። ሀሳቤን እንድለውጥ እንዳልገደድ ተስፋ አደርጋለሁ።

[…]

መጽሐፍት አንዴ ከተጻፉ ደራሲዎቻቸው አያስፈልጋቸውም ብዬ አምናለሁ። የሚናገሩት ነገር ካላቸው ይዋል ይደር እንጂ አንባቢዎችን ያገኛሉ; ካልሆነ ግን አያደርጉም። ብዙ ምሳሌዎች አሉ። እነዚያን ሚስጥራዊ ጥራዞች፣ጥንታዊ እና ዘመናዊ፣ ምንም የተወሰነ ደራሲ የሌላቸው፣ ነገር ግን የራሳቸው የሆነ ጠንካራ ህይወት ያላቸው እና የሚቀጥሉትን በጣም እወዳቸዋለሁ። በልጅነቴ ስጠብቀው እንደ Befana ስጦታዎች (የጣሊያን አፈ ታሪክ ተረት መሰል ገፀ ባህሪ) የምሽት ተአምር ይመስሉኛል። በታላቅ ደስታ ወደ መኝታ ሄድኩ እና በማለዳ ከእንቅልፌ ነቃሁ እና ስጦታዎቹ እዚያ አሉ ፣ ግን ቤፋናን ማንም አላየውም። እውነተኛ ተአምራት ፈጣሪያቸው ፈጽሞ የማይታወቁ ናቸው; እነርሱ በጣም ትንሽ ተአምራቶች የቤት ውስጥ ሚስጥራዊ መናፍስት ወይም በእውነት እንድንደነቅ የሚያደርጉ ታላላቅ ተአምራት ናቸው። አሁንም ይህ የልጅነት ምኞት አለኝ ፣ ትልቅም ይሁን ትንሽ ፣ አሁንም በእነሱ አምናለሁ።

ስለ ዝነኛ ተለዋዋጭ ባህሪ እና ስለ ሥራው እውነተኛ ሽልማቶች ከአንስታይን ጋር ይሟገቱ ፣ ከዚያ ዎልፍ በብቸኝነት እና በፈጠራ መካከል ስላለው ግንኙነት ፣ ፍቅርን ዘላቂ የሚያደርገው ምን እንደሆነ እና አርቲስት መሆን ምን ማለት እንደሆነ ያስተማራትን የኢፒፋኒዝም ታሪክ እንደገና ይጎብኙ።