Een Oproep Tot Revolutionaire Liefde

Aan het einde van Valarie Kaurs opwindende keynote op 4 januari Tijdens haar toespraak op de College Conference in Montreat stonden er aan weerszijden van het Anderson Auditorium minstens tien rijen studenten in de rij die erop gebrand waren haar vragen te beantwoorden.

Sterker nog, 'vuur' was een sleutelwoord voor Kaur, een Amerikaanse interreligieuze leider, advocaat, filmmaker, sikhactivist en oprichter van The Revolutionary Love Project aan de University of Southern California. Ze had de conferentie zo aangewakkerd door haar luisteraars op te roepen "de moed te hebben om door die vlammen van haat, onverdraagzaamheid en woede heen te lopen, en in ieder geval liefde", dat de aanwezigen graag langer dan Kaurs toegewezen tijd wilden blijven, alleen maar om in haar aanwezigheid te kunnen zijn.

De conferentie uit 2017, getiteld 'Beyond Babel' (Voorbij Babel), gebaseerd op Genesis 11:1-9, waaraan van 2 tot 5 januari meer dan 1000 studenten en hun adviseurs deelnamen, was bedoeld om deelnemers te helpen inzien hoe God in de oude Bijbeltekst 'een volk uit de oudheid een heilige duw in de richting van diversiteit gaf', en hen tegelijkertijd uitdaagde om na te denken over hoe God Gods volk vandaag de dag op dezelfde manier een duwtje geeft.

Tijdens de vragenronde na Kaurs presentatie – toen ze zich realiseerde dat het volgende evenement van die avond al voorbij was – vroeg ze de aanwezigen, in een even vriendelijke als persoonlijke daad, toestemming om alle resterende onbeantwoorde vragen te horen, de namen te leren van degenen die al in de rij stonden, en ze vervolgens allemaal in één antwoord te beantwoorden. Als bij toverslag.

Magie – hetzelfde woord dat ze eerder gebruikte om haar idyllische jeugd te beschrijven, opgroeiend op het Californische platteland. De betovering werd in één klap verbroken toen haar klasgenoten op de basisschool ontdekten dat ze geen christen was en haar in tranen naar huis stuurden. "Mijn grootvader liet me zitten," zei Kaur, "en vertelde me een verhaal over wie ik was."

Terwijl ze beschreef wat ze vijf eeuwen geleden van haar grootvader had geleerd over het ontstaan ​​van het sikhisme in India, gaf Kaur haar geboeide luisteraars nuttige inzichten in de geschiedenis van haar geloofstraditie. Ze vertelde over goeroe Nanak, de stichter van het sikhisme, die na een periode van meditatie "een lied van eenheid begon te zingen – God is één, de mensheid is één", in een tijd waarin "hindoes en sikhs elkaar in de haren vlogen".

"Wanneer je de stem in jezelf die je van anderen scheidt, tot zwijgen brengt, verlies je jezelf... word je verliefd," vervolgde ze, terwijl ze Nanaks ontdekkingsreis in verband bracht met haar eigen ontwaken. "Als je verliefd bent, zie je geen vreemden, geen vijanden. We worden geroepen om naar de gezichten te kijken van mensen die niet op ons lijken en te zeggen: 'Zuster, broeder, ik zie je. Ik kies ervoor om van je te houden.' Maar het pad van de liefde is niet gemakkelijk. Het is niet veilig. Want als ik je zie en ervoor kies om van je te houden, betekent dat dat ik ook voor je moet vechten wanneer je me nodig hebt. Sikhs – zoekers naar de waarheid – begonnen hun haar lang te dragen om hun toewijding aan liefde en rechtvaardigheid te symboliseren wanneer mensen in nood waren. Ze werden krijgers."

Kaur heeft dit type liefde gekarakteriseerd als “'revolutionaire liefde' – het soort liefde dat mijn moeder me toonde, dat mijn geloof me heeft geleerd – om met het hart van een krijger en de ogen van een heilige in vuren te stappen en ernaartoe te lopen met de vastberadenheid om nieuwe mogelijkheden te scheppen.”

Ze zei dat haar eigen ‘wandeling door het vuur’ begon na 9/11, toen Kaur een 20-jarige student was en ‘de vuren voor het eerst fel voor mijn ogen brandden’.

"Ik zag de torens weer instorten in mijn gedachten, toen plotseling een beeld van een man met een tulband op een scherm verscheen," herinnerde Kaur zich. "Plotseling leek de nieuwe vijand van ons land op mijn grootvader. Binnen enkele ogenblikken was er nieuws over geweld, wij, sikhs, geen moslims, werden vervolgd. Ik was bang, ik was overweldigd – het Amerika dat ik dacht te kennen, was niet meer. Ik rende weg. Dagenlang keerde ik terug naar mijn slaapkamer. Ik verdiepte me in boeken, geen academische boeken, maar Harry Potter-boeken; een verhaal over jonge mensen die een soort magie bedreven terwijl de volwassenen in hun leven dat niet wilden of konden."

Hoewel Kaur geen toverstok of zwaard had zoals Harry Potter, had ze wel een camera.

"Ik dacht aan al die verhalen die mijn grootvader me had nagelaten en die onzichtbaar zouden blijven tenzij iemand ze zou vastleggen en het verhaal zou vertellen," zei ze. "Ik pakte mijn camera, stapte met de zegen van mijn ouders in mijn auto en reed richting de branden. Ik ging van stad naar stad, van huis naar huis, en legde de verhalen van mijn gemeenschap vast, verhalen die het avondnieuws niet haalden. De eerste persoon die na 11 september omkwam bij een haatmisdrijf was een man die ik 'oom' noemde. Ik was daar met mijn camera, 20 jaar oud, en probeerde het vast te leggen."

Gesterkt door een les die ze van Harry Potter had geleerd – en die haar publiek op de universiteit sterk aansprak – herinnerde ze haar luisteraars eraan dat Harry niet de sterkste of de slimste was, maar dat hij dapper was en het niet alleen deed. Hij werd beschermd, net zoals zij zei dat zij "beschermd wordt door liefde" door oude Sikh-geschriften, en haar toehoorders door de christelijke geschriften.

"Tegen de stem die me zei terug te gaan naar waar ik hoorde, had ik het misschien wel gedaan als ik niet beschermd was geweest," zei ze. "Ik sta hier dankzij een liefde die in me is gegoten. Er is misschien die stem van angst in je, maar het feit dat je hier vanavond bent, betekent dat je geliefd bent. Je staat op een fundament van liefde – die liefde kan je beschermen tegen het vuur. Die liefde kan je toefluisteren: 'Je bent dapper.'"

Kaur, die haar presentatie had geopend met het verhaal van de geboorte van haar zoon – waarbij haar moeder tegen haar barende dochter dezelfde woorden had gefluisterd: “Je bent dapper” – riep opnieuw haar zoon aan.

"Het pad van revolutionaire liefde is niet veilig, niet gemakkelijk," zei ze. "Al die tijd dat ik vocht, dacht ik dat ik hielp om het land veiliger te maken voor de volgende generatie, en toen werd mijn zoon geboren. Op dat moment, terwijl ik hem in mijn armen hield, voelde ik me alsof ik hem in de steek had gelaten. Op het moment dat ik hem vasthield, waren er mensen die marcheerden en scandeerden: 'Ik kan niet ademen', protesterend tegen de dood van zwarte levens. Toen, rouwend om het leven van drie moslims [slachtoffers van geweld], sloot ik hem in mijn armen en kon ik niet ademen."

In dit ‘tijdperk van enorme woede’, zei Kaur, ‘is liefde het enige dat ik ooit heb gezien dat blijvende verandering teweegbrengt.’

Terwijl ze naar de spandoeken wees met de namen van slachtoffers van geweld – oorspronkelijk gemaakt voor Montreat's DisGrace Conference van 2016: "Seeking God's Grace Amid the Disgrace of Racism" – legde Kaur uit: "Het zijn de namen van mijn tantes en ooms."

"Ik herinner me dat er meer kisten zouden zijn geweest... als er geen blanke, christelijke man genaamd Brian Murphy was geweest, die 15 kogels had opgevangen om mijn volk te beschermen," zei ze, verwijzend naar het bloedbad in een sikhtempel in 2012. "Hij wist dat er meer mensen zouden sterven. Hij was bereid zijn leven te geven voor mij, voor mijn volk."

Ze beschreef 'revolutionaire liefde' als een keuze, een wilsdaad. "Het is een keuze om de liefde die we voor onze families hebben, ook uit te breiden naar mensen buiten onze stam, naar mensen die niet op ons lijken, zelfs naar mensen die ons pijn doen," zei Kaur. "Revolutionaire liefde kan onmogelijk lijken in een tijd als deze, waarin degenen onder ons die boos zijn over de verkiezingen in de verleiding komen om dezelfde woede te uiten, maar het is mogelijk, want ik heb het net gezien."

Wat zij zag, was een verhaal van vergeving en verzoening op de plek waar haar oom werd vermoord in Mesa, Arizona, op 15 september 2011. Het verhaal speelde zich af tussen de jongere broer van haar oom, Rana, en de moordenaar van haar oom, Frank Roque, die ze besloten op te sluiten in de gevangenis.

"Hoe kon ik denken dat dit idee van revolutionaire liefde zou kunnen werken tegenover een moordenaar?" vroeg ze. "Maar Rana hoort wat ik niet kan horen: 'Frank, dit is de eerste keer dat ik je ooit heb horen zeggen dat het je spijt.' Frank zei: 'Het spijt me wat ik jou, je broer en je familie heb aangedaan. Als ik naar de hemel ga, zal ik je broer zien en hem om vergeving vragen.' 'Maar we hebben je al vergeven,' zei Rana."

Kaur sloot haar presentatie af door haar luisteraars eraan te herinneren dat revolutionaire liefde niet de afwezigheid van woede is: woede heeft een rol in het werk voor sociale verandering.

"Het is om woede en angst te laten barsten in vergeving, want vergeving is niet vergeten," zei ze. "Vergeving is vrijheid van haat, want als we vrij zijn van haat, kunnen we het verhaal beginnen te horen van zelfs de moordenaar en degenen die het niet met ons eens zijn. Zodra we het verhaal horen, kunnen we beginnen met het transformeren van de gemeenschappen en culturen. Je voelt op dit moment misschien dat de toekomst donker is... maar wat als deze duisternis niet de duisternis van het graf is, maar de duisternis van de baarmoeder? Wat als Amerika niet dood is, maar een land dat wacht om geboren te worden?"