Dlaczego Musimy zwolnić Tempo Naszego życia

Ponieważ technologia przyspiesza nasze życie, wielu z nas odczuwa pilną potrzebę zwolnienia tempa. Jedno uwodzicielskie rozwiązanie: świecki sabat. Pico Iyer przedstawia sprawę w tym medytacyjnym fragmencie swojej nowej książki TED, The Art of Stillness: Adventures in Going Nowhere

Idea nieuciekania jest tak uniwersalna jak prawo grawitacji; dlatego mądre dusze z każdej tradycji o tym mówiły. „Całe nieszczęście ludzi” — słynnie zauważył siedemnastowieczny francuski matematyk i filozof Blaise Pascal — „wynika z jednego prostego faktu: że nie potrafią siedzieć cicho w swojej komnacie”. Po tym, jak admirał Richard E. Byrd spędził prawie pięć miesięcy samotnie w chacie na Antarktydzie, w temperaturach spadających do 70 stopni poniżej zera, przekonał się, że „połowa zamieszania na świecie wynika z niewiedzy, jak niewiele potrzebujemy”. Albo, jak czasami mówią w Kioto, „Nie rób po prostu czegoś. Siedź tam”.

Jednak e dni Pascala, a nawet admirała Byrda wydają się być naprawdę spokojne według dzisiejszych standardów. Ilość danych, które ludzkość zbierze podczas czytania Sztuki spokoju, jest pięć razy większa niż ilość, która istnieje w całej Bibliotece Kongresu. Każdy, kto ją przeczyta, przyswoi dziś tyle informacji, ile Szekspir przyswoił w ciągu całego życia. Badacze z nowej dziedziny nauki o przerwach odkryli, że potrzeba średnio dwudziestu pięciu minut, aby dojść do siebie po rozmowie telefonicznej. Jednak takie przerwy zdarzają się co jedenaście minut — co oznacza, że ​​nigdy nie jesteśmy na bieżąco z naszym życiem.

Im więcej faktów do nas dociera, tym mniej czasu mamy na przetworzenie każdego z nich. Jedną rzeczą, której technologia nam nie zapewnia, jest poczucie, jak najlepiej wykorzystać technologię. Mówiąc inaczej, umiejętność gromadzenia informacji, która kiedyś była tak kluczowa, jest teraz o wiele mniej ważna niż umiejętność ich przeszukiwania.

Łatwo poczuć się, jakbyśmy stali dwa cale od ogromnego płótna, które jest hałaśliwe, zatłoczone i zmienia się z każdą mikrosekundą. Tylko cofając się dalej i stojąc nieruchomo, możemy zacząć dostrzegać, co to płótno (czyli nasze życie) naprawdę oznacza, i dostrzec szerszy obraz.

Pewnego dnia odwiedziłem siedzibę Google, aby wygłosić przemówienie na temat ukończonej przeze mnie książki Dalajlamy i, jak większość odwiedzających, byłem pod wielkim wrażeniem trampolin, wewnętrznych domków na drzewach i pracowników, którzy w tym czasie cieszyli się jedną piątą swoich godzin pracy wolną, pozwalając swoim umysłom błądzić bez smyczy tam, gdzie może kryć się inspiracja.Podczas podróży po świecie jedną z największych niespodzianek, jakie spotkałem, było to, że ludzie, którzy wydają się najmądrzejsi co do konieczności nakładania ograniczeń na najnowsze technologie, są często dokładnie tymi, którzy pomogli rozwinąć te technologie, które zburzyły tak wiele starych ograniczeń. Krótko mówiąc, ci sami ludzie, którzy pracowali nad przyspieszeniem świata, są tymi samymi, którzy są najbardziej wrażliwi na zaletę zwalniania. Ale jeszcze większe wrażenie zrobiły na mnie dwie osoby, które powitały mnie, gdy czekałem na mój cyfrowy dowód tożsamości: Główny Ewangelista Google+, jak głosiła jego wizytówka, bystry, widocznie pełen werwy młody człowiek z Indii, który tworzył program „Yogler”, dzięki któremu wielu pracowników Google, którzy praktykują jogę, mogłoby zostać przeszkolonych w jej nauczaniu; oraz doświadczony inżynier oprogramowania obok niego, który prowadził popularny siedmiotygodniowy program o nazwie „Search Inside Yourself”, którego program nauczania pokazał ponad tysiącowi pracowników Google wymierne, naukowe dowody na to, że medytacja może prowadzić nie tylko do jaśniejszego myślenia i lepszego zdrowia, ale także do inteligencji emocjonalnej.

Para, która sama się wybrała, bez wątpienia; to byli faceci, którzy chcieli usłyszeć o Dalajlamie. Każda firma ma swoich głównych ewangelistów, którzy chętnie dzielą się swoimi iluminacjami. Ale uderzyło mnie, jak często Gopi, założyciel programu Yogler, mówił o tym, jak łatwo było, w dzień i w nocy, wejść do sali konferencyjnej i zamknąć oczy. Brzmiało to trochę jak Dickinson:

Zewnętrzne – od Wewnętrznego
Wynika z niego jego wielkość—
To jest Książę, albo Krasnolud, według
Podobnie jak Central Mood.

Wielu mieszkańców Doliny Krzemowej obchodzi co tydzień „Internetowy Sabat”, podczas którego wyłączają większość swoich urządzeń, powiedzmy, od piątkowego wieczoru do poniedziałkowego poranka, choćby po to, aby na nowo zebrać poczucie proporcji i kierunku, których będą potrzebować, gdy wrócą do sieci. Przypomniał mi o tym Kevin Kelly (TED Talk: How technology evolves ). Kelly, jeden z najbardziej namiętnych rzeczników nowych technologii (i założyciel i redaktor naczelny magazynu Wired), napisał swoją najnowszą książkę o tym, jak technologia może „rozszerzyć nasz indywidualny potencjał”, podczas gdy żyjemy bez smartfona, laptopa lub telewizora w domu. Kevin nadal wyrusza w trwające miesiące podróże po azjatyckich wioskach bez komputera, aby zakorzenić się w świecie niewirtualnym. „Wciąż trzymam róg obfitości technologii na dystans”, pisze, „aby łatwiej pamiętać, kim jestem”.

Obecnie w każdym budynku kampusu General Mills w Minneapolis znajduje się pokój do medytacji, a kongresmen Tim Ryan prowadzi swoich kolegów w Izbie Reprezentantów w sesjach siedzenia w bezruchu, przypominając im, że naukowcy odkryli, że medytacja może obniżyć ciśnienie krwi, pomóc wzmocnić nasz układ odpornościowy, a nawet zmienić architekturę naszego mózgu. Nie ma to nic wspólnego z religią ani żadną inną doktryną, tak jak wizyta w klubie zdrowia (psychicznego).

Rzeczywiście, jedna trzecia amerykańskich firm ma teraz „programy redukcji stresu”, a liczba ta rośnie z dnia na dzień — częściowo dlatego, że pracownicy uważają oczyszczanie tętnic umysłu za tak ekscytujące. Ponad 30 procent osób zapisanych na taki program w Aetna, gigantycznej firmie opieki zdrowotnej, zauważyło, że poziom ich stresu spadł o jedną trzecią po zaledwie godzinie jogi tygodniowo. Producent chipów komputerowych Intel eksperymentował z „Cichym okresem” trwającym cztery godziny w każdy wtorek, podczas którego trzystu inżynierów i menedżerów poproszono o wyłączenie poczty e-mail i telefonów oraz wywieszenie na drzwiach swoich biur znaków „Nie przeszkadzać”, aby zrobić miejsce na „czas na myślenie”. Odpowiedź okazała się tak entuzjastyczna, że ​​firma zainaugurowała ośmiotygodniowy program, aby zachęcić do jaśniejszego myślenia. W General Mills 80 procent wyższej kadry kierowniczej odnotowało pozytywną zmianę w swojej zdolności do podejmowania decyzji, a 89 procent stwierdziło, że stali się lepszymi słuchaczami po podobnym siedmiotygodniowym programie. Takie rozwiązania pozwalają amerykańskim korporacjom zaoszczędzić trzysta miliardów dolarów rocznie; co ważniejsze, stanowią formę medycyny wyprzedzającej w czasach, gdy Światowa Organizacja Zdrowia jest często cytowana jako stwierdzająca, że ​​„stres będzie epidemią zdrowotną XXI wieku”.

Dziwne jest widzieć trening umysłu — w efekcie nieprowadzący donikąd — wprowadzany do takich światów, w których się rozwijamy; firmy, które uważają odosobnienia za najlepszy sposób na rozwój, mogą po prostu wdrażać nowe i pomysłowe środki do tych samych niewywyższonych celów. Dla mnie sens siedzenia w bezruchu polega na tym, że pomaga ci to dostrzec samą ideę rozwijania się; w rzeczywistości pozbawia cię to ciebie samego, jak gdyby pozbawiło cię pancerza, prowadząc cię do miejsca, w którym jesteś definiowany przez coś większego. Jeśli ma to jakieś korzyści, to leżą one na jakimś niewidzialnym koncie z wysokim oprocentowaniem, ale bardzo długoterminowymi zyskami, z których możesz skorzystać w tym momencie, z pewnością nieuniknionym, gdy lekarz wchodzi do twojego pokoju, potrząsając głową, lub inny samochód skręca przed twój, a wszystko, z czego możesz czerpać, to to, co zebrałeś w swoich głębszych momentach. Ale nie ma wątpliwości co do potrzeby jasności i skupienia, zwłaszcza gdy stawka jest najwyższa.

Potrzeba pustej przestrzeni, pauzy, to coś, co wszyscy czuliśmy w kościach; to odpoczynek w utworze muzycznym nadaje mu rezonans i kształt. To powód, dla którego amerykańscy futboliści wolą wchodzić w zwartą grupę, niż po prostu biec w kierunku linii wznowienia gry, powód, dla którego pewien rodzaj pisarza będzie zawierał dużo pustej przestrzeni na stronie, aby jego zdania miały przestrzeń do oddychania (i jego czytelnicy również). Jedynym słowem, dla którego przymiotnik „święty” jest używany w Dziesięciu Przykazaniach, jest Sabat.

W Księdze Liczb Bóg faktycznie skazuje na śmierć człowieka, którego przyłapano na zbieraniu drewna w szabat. Księga o szabacie jest najdłuższą w Torze, jak wyjaśnia Judith Shulevitz w swojej znakomitej pracy The Sabbath World . Inna część Tory, traktująca o granicach szabatu, zajmuje 105 stron więcej.

Przestrzeganie szabatu — nicnierobienie przez jakiś czas — jest dla mnie jedną z najtrudniejszych rzeczy w życiu; wolałbym zrezygnować z mięsa, wina lub seksu niż sprawdzać pocztę lub pracować, kiedy mam na to ochotę. Jeśli nie odpowiem na wiadomości dzisiaj, mówię sobie, jutro będzie ich więcej (choć tak naprawdę powstrzymywanie się od wysyłania wiadomości prawdopodobnie zmniejszy ich liczbę); jeśli wezmę wolne, jakoś wierzę, że będę tym bardziej pośpieszny przez resztę czasu.

Za każdym razem, gdy w końcu zmuszę się, żeby odejść od biurka na jeden dzień, okazuje się, że jest odwrotnie: im więcej czasu spędzę z dala od pracy, tym lepsza ta praca będzie, najczęściej.

Pewnego dnia Mahatma Gandhi miał się obudzić i powiedzieć ludziom wokół siebie: „To będzie bardzo pracowity dzień. Nie będę mógł medytować przez godzinę”. Jego przyjaciele byli zaskoczeni tą rzadką przerwą w jego dyscyplinie. „Będę musiał medytować za dwóch” – wyszeptał.

Wspomniałam o tym kiedyś w programie radiowym i zadzwoniła kobieta, zrozumiałe zniecierpliwiona. „To bardzo dobrze, że pisarz podróżniczy z Santa Barbara mówi o wzięciu urlopu” – powiedziała. „Ale co ze mną? Jestem matką próbującą założyć małą firmę i nie mogę sobie pozwolić na medytację przez dwie godziny dziennie”. A jednak to właśnie ci, którzy są najbardziej zajęci, chciałam jej powiedzieć, najbardziej potrzebują przerwy. Stres jest zaraźliwy, wykazały badania. Gdyby tylko biedna, przeciążona matka mogła poprosić męża — lub matkę albo przyjaciółkę — o zajęcie się jej dziećmi przez trzydzieści minut dziennie, jestem pewna, że ​​miałaby o wiele więcej świeżości i radości do podzielenia się z dziećmi po powrocie i ze swoją firmą.

Niektórzy ludzie, jeśli ich na to stać, próbują nabyć miejsce na wsi lub drugi dom; ja zawsze uważałem, że łatwiej jest stworzyć drugi dom w ciągu tygodnia — zwłaszcza jeśli, jak większość z nas, nie stać cię na drogie nieruchomości. W dzisiejszych czasach, w epoce ruchu i połączeń, przestrzeń, jak ujął to Marks w innym kontekście, została unicestwiona przez czas; czujemy, że możemy nawiązać kontakt niemal z każdym miejscem w każdej chwili. Ale tak szybko, jak geografia przechodzi pod naszą kontrolę, zegar wywiera na nas coraz większą tyranię. A im więcej możemy kontaktować się z innymi, tym bardziej, jak się czasem wydaje, tracimy kontakt z samymi sobą. Kiedy opuściłem Nowy Jork, by udać się w zaułki Japonii, myślałem, że będę biedniejszy pod względem pieniędzy, rozrywek, życia towarzyskiego i oczywistych perspektyw, ale będę bogatszy w to, co cenię najbardziej: dni i godziny.

To właśnie uświęca zasada szabatu. Jest to, jak powiedział Abraham Joshua Heschel, wielki żydowski teolog ubiegłego stulecia, „katedra w czasie, a nie w przestrzeni”; jeden dzień w tygodniu, kiedy odpoczywamy, staje się ogromną pustą przestrzenią, po której możemy wędrować bez planu, jak po wypełnionych światłem korytarzach Notre Dame. Oczywiście, dla osoby religijnej chodzi również w dużej mierze o wspólnotę, rytuał i odświeżenie relacji z Bogiem i minionymi wiekami. Ale nawet dla reszty z nas jest to jak dom rekolekcyjny, który zapewnia, że ​​będziemy mieć coś jasnego i celowego, co zabierzemy ze sobą w pozostałe sześć dni.

Sabat przypomina nam, że ostatecznie wszystkie nasze podróże muszą nas doprowadzić do domu. I nie musimy podróżować daleko, aby uciec od naszych mniej przemyślanych nawyków. Miejsca, które poruszają nas najgłębiej, to często te, które rozpoznajemy jak dawno niewidzianych przyjaciół; przychodzimy do nich z przenikliwym poczuciem znajomości, jakbyśmy wracali do jakiegoś źródła, które już znamy. „Niektórzy przestrzegają Sabatu, idąc do kościoła” — napisała Emily Dickinson. „Ja przestrzegam go, zostając w domu”.

Książka Pico Iyera, zatytułowana „ Sztuka bezruchu: przygody w dążeniu donikąd ”, jest już dostępna w księgarniach na całym świecie.

Zdjęcia autorstwa Eydis Einarsdottir .