Kaya, sa Uganda, tiningnan natin ang tekstong ito ng babae sa Lucas kabanata 7 na pumasok sa bahay ni Simon na Pariseo. At hindi siya malugod, ngunit talagang ginawa niya ang mga tungkulin ng host. At nakakamangha dahil si Jesus ay nakatambay sana sa sahig. At pagkatapos ay sa Griyego, sinasabi nito na lumingon siya sa kanya at kinausap si Simon, na magiging host sana. Ang kanyang ulo ay ngayon sa host, lumingon sa babaeng ito. At sinabi niya kay Simon, "Nakikita mo ba ang babaing ito? At ano ang nakikita mo?" At ito ang mga paraan kung saan tinatawag tayo ng teksto ng Ebanghelyo na tumingin sa ating paligid sa kamangha-manghang paraan. At minsan — sa isa sa mga pagtatagpo na ito, nagkaroon ng kamangha-manghang sitwasyon kung saan humigit-kumulang 9 o 10 sa amin ang nasa isang silid, mga taong piniling pumunta at pumunta — sila ay nanggaling sa patas — na may matinding pag-iingat tungkol sa mga tomboy, bakla, bisexual, trans na mga tao.
MS. TIPPETT: At nasaan ito?
MR. Ó TUAMA: Ito ay sa Belfast.
MS. TIPPETT: Sa Belfast, oo.
MR. Ó TUAMA: At sa pagtatapos ng dalawang araw na engkwentro, isa sa mga lalaki na — pinili niya ang salitang "pundamentalismo" para sa kanyang sarili upang ilarawan ang kanyang sarili bilang isang Kristiyano. At sinabi niya, "May tanong ako para sa lahat ng homosexuals sa kwarto." At may bahagi sa akin na gustong sabihin, "Hindi namin gusto ang salitang iyon." But anyway, naisip ko, “Pakinggan muna natin ang tanong,” kasi — alam mo. At sabi niya, "Gusto kong malaman kung ilang beses na tayong nagkita sa huling sandali, nasaktan kita ng mga salita ko." At may tumabi sa akin, "Ah, ang ganda mo. Napakabait mo."
At sinabi niya, "Hindi. Huwag mo akong i-patronize. Ilang beses ka na bang nasaktan ng aking mga salita?" At ang katabi ko ay nagsimulang magbilang, “Isa, dalawa, tatlo, apat.” At pagkatapos ay sinabi niya, "Sumuko na ako pagkatapos ng unang oras." At pagkatapos ang lalaking ito, na napunta sa mga gilid ng kanyang sariling pang-unawa at humiling sa iba na tumulong sa pagpuno sa gilid na iyon ng impormasyon at pananaw, ay nagsabi, “Sinasabi mo ba sa akin na masakit para sa iyo na makapiling ako?” At may pumunta - isang babae sa silid ang nagpunta, "Oo, ito nga."
At siya ang nag-chaplain sa sarili sa espasyong iyon. At hindi ko magagawa iyon. Bilang facilitator ng silid, hindi ko magawa — parang sinabi kong, “Napagtanto mo ba na nakakasakit ang iyong mga salita?” wala sa mga iyon ay magiging sapat. Dahil ang dinadala sa kanya ay ang transformative power ng human encounter in relationship. Naging un-residential kami.
At nakakagulat, nagtanong siya - nag-uusap kami ng ilang gabi tungkol sa telebisyon, at sinasabi niya na ang pinakapaborito niyang palabas ay ang pampulitikang palabas na ito sa BBC noong Huwebes ng gabi. At sinabi ko, "Ang aking kasosyo ay gumagawa niyan." At siya ay parang, "Ano?" At saka niya pinag-usapan lahat ng pangalan kasi he's that kind of a geek na alam niya lahat ng pangalan ng production team.
MS. TIPPETT: [ laughs ] Alam niya lahat ng pangalan. Tama.
MR. Ó TUAMA: At binanggit niya siya sa pangalan, binanggit ang pangalan ni Paul. At pagkatapos ay biglang, siya ay tulad ng, "Nag-enjoy ba sila?" At nasa kanya ang lahat ng impormasyong ito na gusto niyang itanong, at ang kuryusidad ay nabuksan sa pagitan namin. At sa palagay ko, at ang pagbabahagi ng mga tasa ng tsaa, ay isa sa mga bagay na nag-ambag sa katotohanang ipinakita niya, at ako ay napagbagong loob ng, ang kanyang kakayahang magtanong ng tanong na iyon. I came away just going — Gusto ko sa mga paraan kung saan ako ang may kasalanan ng tunay na poot at kawalan ng pang-unawa at tamad na pag-iisip. Gusto kong maging katulad niya, na nagsasabing, “Sabihin mo sa akin kung ano ang pakiramdam na marinig ang paraan ng pagsasalita ko dahil kailangan kong baguhin.” Nagpunta rin ako upang ma-convert sa mga tuntunin nito.
MS. TIPPETT: Ngunit alam mo, sa palagay ko ay nagsasalita din iyan sa isa pang ideya na napag-usapan at napag-aralan namin nang magkasama, at iyon ay dumating sa mga araw na ito sa Northern Ireland, na kung saan ay ang pagkaapurahan ng paglikha ng mga puwang kung saan ang ganitong uri ng koneksyon ng tao ay maaaring gawin. Kahit na ang normalizing na bagay na, "Oh, alam ko ang palabas sa TV na pinagtatrabahuhan ng iyong partner," na hindi tungkol sa isyu, ngunit dumaloy ito sa relasyon, ngunit din, kung saan maaari kang makarating sa sandaling iyon ng conversion para sa inyong dalawa.
Ibig kong sabihin, iyon — ang Corrymeela ay isang lugar, ay ang paglikha ng isang lugar kung saan literal na tumakas dito, pisikal, ang mga taong nabantaan ang buhay sa panahon ng Troubles, upang maging ligtas. Sa tingin ko ang iyong pinag-uusapan ay napaka-kaugnay at matunog para sa buhay Amerikano ngayon. At ang isang bagay na aking nararanasan ay ang mga tao ay naghahangad na magsimula — gusto nilang magkaroon ng mga ganitong uri ng pakikipagtagpo sa kanilang mga komunidad, tulad ng, kung saan sila nakatira, napakalapit sa bahay. At hindi nila alam kung paano magsisimula. At ang tanong na ito ng pagkuha ng mga tamang tao sa silid - paano ka magsisimulang magbigay ng ilang payo tungkol doon mula sa iyong nalalaman?
MR. Ó TUAMA: Sa palagay ko ang pagsasanay ni Corrymeela sa lahat ng mga taon na iyon ay naging isang lugar ng kuwento, at sa loob nito, ang lipunan, relihiyon, pulitika, sakit, ay lahat ay hawak sa loob ng mga kuwentong iyon. Hindi sila umiiral sa abstract na paraan. Ang mga konseptong ito tulad ng civic society ay umiiral sa mga tao, sa tabi ng mga tao, sa tabi ng mga tao, sa tabi ng mga tao. At kung minsan iyon ay isang napakaliit na karanasan.
At isa sa mga bagay na sa tingin ko ay talagang mahalaga para sa maraming mga organisasyon ng mabuting kalooban, at si Corrymeela ay isa sa kanila sa gitna ng marami sa Northern Ireland - iyon ay talagang isang mahalagang bagay na sasabihin - ay ang pagkilala na sabihing, "Nasaan ang mga limitasyon ng ating pang-unawa?" "May pagkakaibigan ba tayo?" At talagang pinahahalagahan ko kapag ang mga tao ay nakikipag-ugnayan sa gayon — ang tanong, madalas, ay upang sabihin, “Mayroon bang mga punto ng koneksyon ng tao kung saan tahimik mong masasabi sa mga tao, 'Maaari mo ba akong tulungang maunawaan ito?'” At marahil pagkatapos ay makilahok ka sa kamangha-manghang argumento na ito ng pagiging buhay sa ganoong dinamikong paraan na ito ay napakasaya o talagang nagpapasigla. At maaari kang magkaroon ng talagang matatag na hindi pagkakasundo. At iyon ay kabaligtaran ng pagiging takot sa takot dahil maaari mong likhain iyon.
Nang magsimula ang Corrymeela noong '65, sinabi ng isang taong hindi gaanong nakakaunawa sa lumang Irish na etimolohiya, "Oh, ang ibig sabihin ng 'Corrymeela' ay 'burol ng pagkakaisa.'" At ang mga tao ay parang, "Gaano kaganda. Kamangha-manghang. Burol ng pagkakasundo. Hindi ba iyon kasiya-siya?" At pagkalipas ng mga 10 taon, isang taong talagang nakakaalam kung ano ang kanilang pinag-uusapan pagdating sa lumang Irish na etimolohiya ay nagsabi, "Buweno, ito ay parang 'lugar ng bukol-bukol na tawiran.'"
[ tawa ]
MR. Ó TUAMA: At sa yugtong iyon, may 10 taon na. At ang mga tao ay tulad ng, "Oh, salamat sa diyos." [ laughs ] “Pinapatahimik tayo ng lugar dahil hindi tayo naging mahusay sa harmony bukod sa paminsan-minsang kanta.”
MS. TIPPETT: Oo, well, sino? [ tumawa ]
MR. Ó TUAMA: Oo, pero nagbibigay iyon — at minsan sinasabi ng mga tao — kapag nasa mga talakayan sa komunidad, sabihin, “Ito ay medyo bukol na pagtawid para sa amin.” At nagbibigay ito ng espasyo at pahintulot na sabihing, "Oo nga." At sa totoo lang iyan — kahit na ang pagpapangalan niyan ay bahagi ng kung ano ang maaaring makatulong sa atin at maging isang kaibig-ibig, matalinong pag-unawa tungkol sa kung ano ang tagumpay dahil iyon, sa kanyang sarili, ay isang talagang magandang lugar na puntahan, upang sabihin na "dito" ay mahirap ito.
[ musika: “Fáinleog (Wanderer)” ni The Gloaming ]
MS. TIPPETT: Ako si Krista Tippett, at ito ay On Being . Ngayon, sa Northern Ireland kasama ang teologo, makata, at social healer na si Pádraig Ó Tuama.
[ musika: “Fáinleog (Wanderer)” ni The Gloaming ]
MS. TIPPETT: Nabanggit mo sa isang punto na — sa palagay ko sinasabi mo na hindi mo mahal ang aklat na The Zen — ano ito?
MR. Ó TUAMA: Zen at ang Sining ng Pagpapanatili ng Motorsiklo .
MS. TIPPETT: Zen at ang Sining ng Pagpapanatili ng Motorsiklo . Ngunit na mayroong salitang ito ...
MR. Ó TUAMA: Isang magandang salita, oo.
MS. TIPPETT: Isang salita...
MR. Ó TUAMA: Binasa ko ang Henri Nouwen, at naisip ko, “Kapag nabasa ko ang Zen at ang Sining ng Pagpapanatili ng Motorsiklo , magiging matalino ako gaya ni Henri Nouwen.” At pagkatapos ay binasa ko ang libro, at parang, "Naiinip ako," bahagyang dahil hindi ko maintindihan ang mga motorsiklo.
MS. TIPPETT: [ tumawa ] Oo.
MR. Ó TUAMA: Kaya sa palagay ko iyon ang simula. Dapat ay binigyan ko ng pansin iyon.
MS. TIPPETT: Pero itong isang salita, mu .
MR. Ó TUAMA: Mu .
MS. TIPPETT: MU.
MR. Ó TUAMA: Mayroong isang Budismo na konsepto kung saan, kung nagtatanong ka ng mahinang tanong — kung may itatanong, pumunta, “Ikaw ba ito o iyon?” Na kung ano ang sinasabi ni Robert Pirsig na maaari mong sagutin, ayon sa kanyang pagsasabi ng tradisyon ng Zen, maaari mong sagutin ang salitang ito na mu , MU, na ang ibig sabihin ay, "Huwag magtanong, dahil may mas magandang tanong na itatanong." Ang tanong na nagtatanong ay nililimitahan, at hindi ka makakakuha ng magandang sagot mula sa anumang bagay.
Ang tanong na ito ay nabigo sa amin, hindi bale ang mga kasunod na sagot. At sa tingin ko iyon ay isang talagang kasiya-siyang paraan upang maunawaan ang mundo. At iniisip ko kung minsan ang mga tanong tungkol kay Jesus na ipinukol sa ating pampublikong retorika tungkol sa Kristiyanismo - "Ano ang ginagawa natin dito?" “Anong gagawin natin doon?” “Tama ba ito?” “Tama ba?” "Pinapayagan ba akong maging bakla at Kristiyano?" halimbawa, ang tanong na bumabagabag sa akin sa loob ng maraming taon. At sa palagay ko, sa isang tiyak na kahulugan, tayo ay sinasabihan ng Diyos, marahil sa katahimikan sa ating mga panalangin, “ Mu ,” dahil may mas magandang itanong. At ang pagtatanong ng isang mas matalinong tanong ay maaaring magbukas sa atin sa pagtatanong ng higit pa, mas matalinong mga tanong, samantalang ang ilang mga uri ng mga tanong ay nagpapatatag lamang ng takot.
MS. TIPPETT: Oo. Buweno, ang mas matalinong mga tanong ay magbibigay ng mas matalinong mga tugon.
MR. Ó TUAMA: Oo. Oo. tama ka.
MS. TIPPETT: At iyon ang magdadala sa atin nang magkasama sa ibang daan.
MR. Ó TUAMA: Ganap. At marahil sa isa't isa, at sa pakikipagtagpo ng tao, at sa posibilidad na sabihing, "May matututunan ako mula sa isang tao." Dati akong chaplain ng paaralan sa West Belfast, at nagsanay ako, at nagsasanay ako sa espirituwalidad ng Ignatian. At dati kaming nagmumuni-muni sa — mga pagmumuni-muni sa panalangin kasama ang 11-taong-gulang, West Belfast, masayang-maingay na mga kabataan. At magtitipon kami at magsisindi ng kandila at magkaroon ng prayer bowl, at lumikha lang ng kaunting katahimikan. At pagkatapos ay gagawa tayo ng isang mapanlikhang pagmumuni-muni ng Ignatian kung saan ang mga kabataan ay mamasyal kasama si Hesus.
At isang taon lang ako nagkaroon ng trabahong iyon, at noong taong iyon, mahal ko ang trabahong iyon dahil araw-araw kong naiisip, “Makikilala ko si Jesus bilang na-curate at isinalaysay ng 11-taong-gulang mula sa West Belfast.” At sila ay masayang-maingay. Sabi ng isang batang babae, "Oo, si Jesus ay dumating na naglalakad sa ibabaw ng tubig na nakasuot ng purple na tutu at isang coconut bra." Naisip ko, "Oh aking diyos." [ laughs ] “Hindi iyan ang Jesus na kilala ko.” At saka para sa — kailangan nilang gumawa ng drawing para sa Obispo. At sinabi niya, "Hindi ako masyadong magaling sa pagguhit." Ako ay tulad ng, "Salamat sa Diyos dahil gusto kong panatilihin ang aking trabaho."
[ tawa ]
MR. Ó TUAMA: Siguro para sa akin.
MS. TIPPETT: Ang iba pang mga uri ng kuwento — at sa palagay ko ito ay mga mas batang bata sa ibang setting kung saan ka nagtuturo — nakuha mo rin ang tanong na ito, “Pádraig, mahal ba tayo ng Diyos?”
MR. Ó TUAMA: Ay, oo. Iyon ay talagang nasa parehong trabaho. Oo.
MS. TIPPETT: Kaya bakit siya lumikha ng mga Protestante?
MR. Ó TUAMA: Nakakatuwa siya. Isa siya sa mga paborito ko. Siya ay kamangha-mangha sa football, at sinabi lang niya ang lahat ng naisip niya. May pinag-uusapan ako, at halatang naiinip siya, at sinabi niya, “Pádraig, sagutin mo ako ng tanong.” At pumunta ako, "OK." At sinabi niya, "Mahal tayo ng Diyos, tama ba?" Pumunta ako, "OK." Itinatakda niya ang kanyang premise. At pagkatapos ay sinabi ko, "OK. Kasama mo ako."
MS. TIPPETT: [ laughs ] Isa siyang pilosopo.
MR. Ó TUAMA: Oo, ganap. At pagkatapos ay sinabi niya, "At nilikha tayo ng Diyos, tama ba?" OK. Alam ko na hindi ito ang mga talagang mahalagang tanong. At pagkatapos ay pumunta siya, “Sagutin mo ako: bakit ginawa ng Diyos ang mga Protestante?” Sabi ko, "Kailangan mong sabihin sa akin ang higit pa tungkol sa iyong tanong." At sinabi niya, "Buweno, napopoot sila sa atin, at napopoot sila sa kanya." At dahil alam kong magaling siya sa football, sinabi ko, “Maraming Protestante ang kakilala ko na gusto ka sa kanilang football team.” At pumunta siya, "Talaga?" Dahil siya — siya, sa maliit na kalahating komedya, kalahating nakakatakot na pangyayari, ay nagsasabi ng isang kuwento ng isang buong lipunan.
Dahil nakapag-aral na siya, at mayroon siyang sinasalamin — ito lang — ito ay 2011. Kaya ito ay 13 taon pagkatapos malagdaan ang Kasunduan sa Biyernes Santo. Hindi pa siya ipinanganak noong nilagdaan ang Good Friday Agreement. At gayunpaman, ito ang mga paraan kung paano ang mga kuwentong ito — at binanggit mo ang sectarianism kanina, at ang isa sa mga pinakamahusay na kahulugan ng sectarianism ay nagmula sa isang libro nina Cecelia Clegg at Joe Liechty, at sinasabi nila, "Ang sectarianism ay nabibilang na masama."
MS. TIPPETT: Naging masama ang pag-aari.
MR. Ó TUAMA: Masama.
MS. TIPPETT: At sila — sa librong iyon, binanggit mo...
MR. Ó TUAMA: Ang laki ng sektarianismo.
MS. TIPPETT: Ang sukat. At ano iyon? At ang sukat...
MR. Ó TUAMA: Magsisimula ang sukat para sa kanila — I think may mga 14 o 15 points. Ang unang bahagi ng iskala ay, "Iba ka. Iba ako." ayos lang. At ang ika-15 na punto ay, “Demonyo ka.” At iyon ang salitang ginagamit nila sa lahat ng antas hanggang doon — isa sa mga piraso...
MS. TIPPETT: At habang pababa ka sa antas na iyon, mas maraming karahasan...
MR. Ó TUAMA: Ang mas panganib. Oo.
MS. TIPPETT: Delikado ito.
MR. Ó TUAMA: Mas binibigyang-katwiran mo ito, dahil kung ang isang tao ay diyablo, aba, aalisin mo sila, sa pangkalahatan. Isa sa mga timbangan — at iyon ay, “Para maging tama ako, mahalagang maniwala ako na mali ka.” At mga paraan kung saan iyon ay talagang buhay sa kung paano ito ay. At sa palagay ko kung ano ang iyong sinasabi sa mga tuntunin ng pagkilala na, marupok at limitado habang ang aming proseso ay narito, ang Northern Ireland ay nagbago sa sarili at nasangkot doon - mga pulitiko, at mga tagapamayapa, at mga biktima, at mga may kasalanan, at lahat ng mga limitadong salita na tulad niyan. Mga taong nagsabing, "Nahuli ako sa isang bagay," at ngayon ay nagbigay ng mga pambihirang kontribusyon. Napakaraming tao na may mabuting kalooban, at matapang, at tumututol na nagsasabing, "Makakahanap tayo ng paraan para mamuhay nang maayos nang magkasama." At ito ay maaaring maging pag-asa.
MS. TIPPETT: At iyon ay lubos na umaasa...
MR. Ó TUAMA: Ito ay.
MS. TIPPETT: …na isipin na kayo ay sama-sama — kabilang ang mga taong marahas, na — “mga terorista” ay isa sa mga salitang iyon, ngunit talagang sama-samang lumipat mula sa lugar na iyon sa spectrum ng pagdedemonyo sa iba pabalik, hindi kinakailangang sumang-ayon o nagmamahal sa mga tuntunin ng pakiramdam ng kagalakan sa presensya ng isa't isa, ngunit ginagawa ang paglipat na iyon...
MR. Ó TUAMA: At pagbibigay ng nakatuong garantiya sa kaligtasan ng iba. At sa paghahanap ng mga paraan kung saan masasabi nating, "Maaaring maging lugar ito kung saan mangyayari ang ating mga hindi pagkakasundo sa isang tono na mas matalino, at sa isang tono na mas ligtas." At sa tingin ko iyon ay isang talagang kapaki-pakinabang na lugar upang maging. Ibig kong sabihin, dahil ang implikasyon na ang pagsang-ayon sa isa't isa ay kung ano ang garantiya ng kaligtasan ay agad na pinapahina ng bawat karanasan ng pamilya - tulad ng, alam lang natin iyon. At pagkakaibigan — iyon ang alam namin.
Ang kasunduan ay bihirang naging mandato para sa mga taong nagmamahalan. Siguro sa ilang mga bagay, ngunit sa totoo lang, kapag tiningnan mo ang ilang mga tao na magkasintahan at kaibigan, pupunta ka talaga maaaring hindi sila magkasundo sa mga bagay-bagay, ngunit kahit papaano ay gusto ko ang pariralang "ang argumento ng pagiging buhay." O sa Irish, kapag pinag-uusapan ang tungkol sa pagtitiwala, mayroong magandang parirala mula sa West Kerry kung saan sasabihin mo, “ Mo sheasamh ort lá na choise tinne ,” “Ikaw ang lugar kung saan ako nakatayo sa araw na masakit ang aking mga paa.” At iyon ay malambot at mabait na wika, ngunit ito ay napakatatag. Iyon ay kung ano ang maaari naming magkaroon ng isa't isa.
At ito ay sobrang pisikal, ang magandang pag-unawa. At makikita mo iyon sa isa't isa, kahit na iba-iba ang iniisip mo tungkol sa kung anong hurisdiksyon tayo o dapat. Makikita mong ikaw ang lugar kung saan ako nakatayo sa araw na masakit ang mga paa ko sa isa't isa. At iyon ay malambot at mabait na wika, ngunit ito ay napakatatag. At ito ay bahagi ng kalawakan na nagtataguyod ng kahulugan ng pagiging tao. Iyon ay kung ano ang maaari naming magkaroon ng isa't isa.
At tayo ay nabigo ng mga headline na nagdedemonyo lang sa isa't isa at tamad. At kung saan maaari akong magbasa ng isang headline tungkol sa aking sarili at pumunta, "Hindi ko nakikilala ang aking sarili sa wikang sinasalita tungkol doon," nabigo tayo doon. Ngunit tayo ay pinaninindigan ng isang bagay na may katangian ng malalim na mga birtud ng kabaitan, ng kabutihan, ng pagkamausisa, at ng pagpupumilit at kasiyahan sa pagsasabing, "Oo, hindi kami sumasang-ayon." Ngunit iyon ay nag-curate ng isang bagay, at sa isang sikolohikal na konteksto, ay naglalaman ng isang bagay na talagang isang sisidlan ng malalim na kaligtasan at komunidad.
MS. TIPPETT: OK. Lalampasan ko ang lahat ng iba ko pang makikinang na tanong.
[ tawa ]
MS. TIPPETT: Gusto ko lang basahin ito — on the power of the idea of belonging: “It creates and undoes us both.” At isinulat mo rin, "Kung ang espirituwalidad ay hindi nagsasalita sa kapangyarihang ito, kung gayon ito ay nagsasalita sa kaunti." Sa tingin ko ang gusto kong gawin mo ay basahin ang pinakadulo ng iyong libro. At mayroon ako - o mayroon ka.
MR. Ó TUAMA: Dito.
MS. TIPPETT: OK. Kaya magsisimula ito sa, oo, "Hindi ako o ang mga makata na mahal ko..."
MR. Ó TUAMA: Oo naman.
"Ako o ang mga makata na mahal ko ay hindi nakahanap ng mga susi sa kaharian ng panalangin at hindi natin mapipilit ang Diyos na matisod sa ating kinauupuan. Pero alam ko na magandang ideya na umupo pa rin. Kaya't tuwing umaga ako ay uupo, lumuluhod ako, naghihintay, nakikipagkaibigan sa ugali ng pakikinig, umaasa na ako ay pinapakinggan. Doon, nabati ko ang Diyos sa aking sarili, sa sarili kong desisyon. Bed, ang aking pagnanasa at ang aking problema small world and I hope that I can meet the bigger world that day I greet my story and hope that I can forget my story during the day, and hope that I can hear some stories, and greet some surprising stories in the long day ahead. Binabati ko ang Diyos, at binabati ko ang Diyos na higit na Diyos kaysa sa Diyos na binabati ko. / Kumusta sa inyong lahat, sinasabi ko, habang ang araw ay sumisikat sa itaas ng mga tsimenea ng North Belfast. / Hello.”
MS. TIPPETT: Hindi ko alam kung kailangan natin ng tanong. I would, though — kapag nabasa ko yun, I'll just be really honest and say — oh, eto yung hindi ko sinabi na honest na gusto ko pang sabihin sayo. Medyo — nagiging napakalinaw sa iyong libro, lalo na, na napakahirap mo sa iyong sarili. Parang…
MR. Ó TUAMA: O, talaga?
MS. TIPPETT: Tama ba? At sasabihin mo ang kuwentong iyon tungkol sa iyong kaibigan na si Rory, na nagsasabing...
MR. Ó TUAMA: Ay oo. [ tumawa ]
MS. TIPPETT: …“Narito ang isang bagay na alam ko tungkol sa iyo, Pádraig, palagi mong pinapahirapan ang mga bagay-bagay.” [ tumawa ]
MR. Ó TUAMA: Oo, oo. At inihanda ko para sa kanya na — handa akong buong kahinhinan na makatanggap ng papuri sa sitwasyong iyon.
[ tawa ]
MR. Ó TUAMA: Hinubad niya ako.
MS. TIPPETT: Oo. At isa ka sa mga taong ito — at nakikilala ko ang aking sarili nang kaunti sa iyo — nagdudulot ka ng maraming aliw sa ibang tao at pag-asa sa ibang tao, ngunit marami kang nahirapan.
MR. Ó TUAMA: Oo, ganap.
MS. TIPPETT: Oo. And I was very curious — I just love those page. Gustung-gusto ko ang larawang iyon ng iyong nagdarasal at kung paano ka nagdarasal.
MR. Ó TUAMA: Oo. Mahilig akong magdasal. Tulad ng prier mula sa Pranses, "magtanong." At ang gusto ko sa salitang iyon ay hindi ito nangangailangan ng paniniwala. Nangangailangan lamang ito ng pagkilala sa pangangailangan. At sa tingin ko ang pagkilala sa pangangailangan ay isang bagay na nagdadala sa atin sa isang malalim, karaniwang wika tungkol sa kahulugan ng pagiging tao. At kung hindi mo — kung wala ka sa sitwasyon kung saan alam mong kailangan mo, mabuti, maswerte ka. Ngunit magiging ikaw. Hindi yan magtatagal. Ang pangangailangan ay nangyayari sa napakaraming paraan, sa napakaraming antas, sa mga tao at sa mga lipunan at sa mga komunidad.
At sa palagay ko ay talagang iniisip ko na ang panalangin ay hindi lamang pagbibigay ng pangalan o pagtatanong, ngunit pag-hello lamang sa kung ano ang mayroon at pagsisikap na maging matapang, sinusubukan na maging matapang sa sitwasyong iyon at sinusubukan na maging mapagbigay sa iyong sarili, din. Upang pumunta, "Narito ang isang araw na nakaramdam ako ng pananakot," o "Narito ang araw; naghihintay lang ako para sa pagtatapos nito," o "Narito ang araw kung saan ako ay may malaking inaasahan ng kasiyahan," dahil maaari ring nakakabahala ang mga iyon.
At binabalaan ni Ignatius ang mga tao na magkaroon ng isang aktibong detatsment, na kinikilala ang mga bagay na magdudulot sa iyo ng matinding pagkabalisa, gayundin ang mga bagay na maaaring magdulot sa iyo ng labis na kasiyahan, ay maaaring maging mga bagay na nakakagambala sa iyo mula sa tinatawag niyang iyong prinsipyo at pundasyon, na sa palagay ko sa huli ay naiintindihan ko bilang pag-ibig. At iyon ang prinsipyo at pundasyon ng proyekto ng tao, ng kwento ng tao, ng pakikipagtagpo ng tao, ay ang paglipat patungo sa isa't isa sa pag-ibig.
At upang mahanap - tulad ng, sa Corrymeela, pinag-uusapan natin ang tungkol sa maayos na pamumuhay nang magkasama. Yan ang vision natin, to live well together. Hindi ibig sabihin na sumang-ayon. Hindi ibig sabihin na magiging perpekto ang lahat. Nangangahulugan itong sabihin na sa konteksto ng di-kasakdalan at kahirapan, mahahanap natin ang kapasidad at kakayahan, gayundin ang pagkabukas-palad at kagandahang-loob, upang mamuhay nang maayos nang magkasama.
At iniisip ko sa — sa mga oras ng umaga, kinakamusta ko ang lahat ng mga bagay na iyon, at pagkatapos ay sinusubukan kong kumustahin nang kaunti ang alam kong hindi mangyayari. At sa kahulugang iyon, ang panalangin ay nagiging isang paraan kung saan nalilinang mo ang pagkamausisa at ang pakiramdam ng pagkamangha. Para malaman mo na babalik ako dito at makakabati bukas sa isang bagay na hindi ko sana alam ngayon. Ganyan ko naiintindihan ang panalangin sa ganoong paraan. Paminsan-minsan, nagpapakita si Jesus at nagsasabi ng isang bagay na kawili-wili. [ tumawa ]
Ms. Tippet: [ tumawa ]
MR. Ó TUAMA: Sa pamamagitan ng Ebanghelyo. Binasa ko rin ang Ebanghelyo sa Irish dahil may tungkol sa pagbabasa ng teksto sa Irish. Gustung-gusto ko ang kayamanan ng etimolohiya. At ilang mga parirala na — sa totoo lang, sapat na mahirap sabihin sa Irish ang paraan kung saan — tulad ng, sa Ireland, sa tingin ko mayroon tayong ganitong pagkaunawa sa, "Bakit gagamit ng limang salita kung maaari mong gamitin ang 50?" Kaya minsan, mas mahaba ang mga teksto kaysa sa Griyego o Ingles. Ngunit ito ay isang magandang bagay na gawin sa kahulugan na iyon dahil napagtanto mo kung paano nakahanap ang mga tagapagsalin na ito ng paraan upang magsabi ng isang bagay na talagang naglalahad ng isang bagay na talagang kasiya-siya.
MS. TIPPETT: Maraming salamat.
MR. Ó TUAMA: Ang saya, Krista.
MS. TIPPETT: Salamat.
MR. Ó TUAMA: Ito ay isang kagalakan.
MS. TIPPETT: Salamat.
[ palakpakan ]
[ musika: "Belfast" ni Brian Finnegan ]
MS. TIPPETT: Si Pádraig Ó Tuama ay ang pinuno ng komunidad ng Corrymeela, ang pinakamatandang organisasyon ng kapayapaan at pagkakasundo sa Northern Ireland. Kasama sa kanyang mga aklat ang Sorry For Your Troubles , Mga Pagbasa Mula sa Aklat ng Pagtapon , at In The Shelter: Finding a Home in The World .
STAFF: On Being ay sina Trent Gilliss, Chris Heagle, Lily Percy, Mariah Helgeson, Maia Tarrell, Marie Sambillay, Bethanie Mann, Selena Carlson, at Rigsar Wangchuck.
[ musika: "Belfast" ni Brian Finnegan ]
MS. TIPPETT: Ang aming magandang theme music ay ibinigay at binubuo ni Zoe Keating. At ang huling boses na maririnig mong kumakanta ng aming mga huling kredito sa bawat palabas ay ang hip-hop artist na si Lizzo.
Ang On Being ay nilikha sa American Public Media. Kasama sa aming mga kasosyo sa pagpopondo ang:
Ang Fetzer Institute, na tumutulong sa pagbuo ng espirituwal na pundasyon para sa isang mapagmahal na mundo. Hanapin ang mga ito sa fetzer.org.
Kalliopeia Foundation, nagtatrabaho upang lumikha ng isang hinaharap kung saan ang mga pangkalahatang espirituwal na halaga ay bumubuo sa pundasyon ng kung paano namin pinangangalagaan ang aming karaniwang tahanan.
Ang Henry Luce Foundation, bilang suporta sa Public Theology Reimagined.
Ang Osprey Foundation, isang katalista para sa empowered, malusog, at ganap na buhay.
At ang Lilly Endowment, isang nakabase sa Indianapolis, pribadong pundasyon ng pamilya na nakatuon sa mga interes ng mga tagapagtatag nito sa relihiyon, pagpapaunlad ng komunidad, at edukasyon.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION