Geboren in De war: Bespiegelingen Over Een Schrijversleven

Zo nu en dan vraagt ​​iemand me om advies over hoe ik schrijver kan worden. Ik streef ernaar te leven volgens de inzichtelijke woorden van theologe Nelle Morton: "Onze taak is om mensen te horen spreken." [i] Dus in plaats van een dozijn do's en don'ts aan te bieden, stel ik vragen die bedoeld zijn om de innerlijke leraar van mijn gesprekspartner aan te spreken, de beste bron van begeleiding die we allemaal hebben. Als hij of zij aandringt, kan ik hooguit een paar lessen trekken uit het verhaal van mijn eigen schrijversleven. Noem het "licht advies". De drang om te schrijven overviel me voor het eerst toen ik begin twintig was en maakte al snel duidelijk dat die drang er altijd was. Bijna twintig jaar gingen voorbij voordat mijn eerste boek werd gepubliceerd, en toch ben ik nooit gestopt met schrijven – mijn daemon liet me niet los. Maar eerlijk gezegd had dat eerste boek minder te maken met doorzettingsvermogen dan met dom geluk.

In de herfst van 1978 gaf ik een les over Thomas Merton in een studiecentrum voor volwassenen. Voor onze laatste sessie had ik een film willen laten zien van Mertons laatste lezing, die hij een uur of twee voor zijn dood in Bangkok had gegeven. Op het laatste moment ontdekte ik dat het exemplaar dat ik had besteld naar het verkeerde adres was gestuurd. Nee, jongelui, vroeger kon je geen video's streamen of downloaden! In de hoop de les goed af te sluiten, stak ik de petroleumlamp tot diep in de nacht aan en schreef ik een lezing.

Een van mijn studenten was zo onder de indruk van de lezing dat ze een exemplaar vroeg om naar haar oom te sturen. Hij belde me een paar weken later en zei dat hij redacteur was bij een kleine uitgeverij. Hij en zijn collega's waren enthousiast over mijn stuk en vroegen zich af of ik er meer van had geschreven. Wetende dat ik twintig jaar aan werk in mijn archiefkast had liggen, antwoordde ik: "Misschien kan ik wel iets opgraven."

Dus stak ik de petroleumlamp weer aan, bracht een groot deel van die nacht door met het opgraven van mijn dossiers en verstuurde de volgende ochtend vroeg twaalf stukken. Mijn toevallige redacteur koos er zes uit en zei dat hij er een boek van zou maken. Negen maanden later hield ik een exemplaar van mijn eerste boek vast, De Belofte van Paradox . Ik herinner me dat ik ernaar staarde met een beetje van diezelfde verwonderde ogen die ik had toen ik mijn eerste kind vasthield.

Vandaag – zesendertig jaar en negen boeken na dat mooie moment – ​​is de schrijverswereld enorm veranderd. Er is veel wat ik nog niet weet over bloggen, e-books en zelfpublicatie. Maar als iemand me vraagt ​​hoe je schrijver wordt, kan ik nog steeds drie eeuwige (tot nu toe) waarheden uit mijn eigen ervaring delen.

Ten eerste moet je bedenken of je hoofddoel schrijven of publiceren is. Twintig jaar afwijzingen zouden me de das omgedaan hebben als ik niet al vroeg had besloten dat mijn primaire doel niet was om gepubliceerd te worden, maar om schrijver te worden – iemand die, zoals iemand wijselijk opmerkte, zich onderscheidt door het feit dat hij of zij schrijft! Toen het eenmaal duidelijk werd dat ik wilde schrijven, zelfs als de uitgeversfee nooit een contract onder mijn kussen had gelegd, kon ik succes claimen zolang ik maar bleef schrijven. Dat is een haalbaar doel, en ik heb er zelf de controle over. Ten tweede moet je hunkeren naar dom geluk. Als mensen denken dat ik een grapje maak, herinner ik ze aan een simpele waarheid: hoe vaker je je stem laat horen, zelfs op een kleine locatie als een cursus Thomas Merton voor vijftien studenten, hoe groter de kans dat dom geluk toeslaat. Wees Jennie of Johnny Appleseed, strooi je woorden heen en weer, en er zullen er vast een paar in vruchtbare grond vallen. Maar dit is het punt: dit betekent vaak dat je je werk gratis weggeeft voor niets. Dit soort vrijgevigheid is niet alleen een beloning op zich, maar maximaliseert ook de kans op dom geluk door je meer exposure te geven dan je krijgt door te proberen alles te gelde te maken. (En als je als schrijver gerespecteerd wilt worden, gebruik dan nooit woorden als "geld verdienen". Echt.)

Ten derde, en het allerbelangrijkste, sta jezelf toe om verbijsterd te zijn, wat niet moeilijk zou moeten zijn. Ik bedoel, wat is er niet verbijsterend aan onszelf, anderen en de wereld die we samen creëren? Het probleem is dat sommigen van ons (lees "de persoon die deze zin schrijft") de fout maken om te schrijven in een poging ons slimmer voor te doen dan we zijn. Neem mijn vroege werk... alsjeblieft! Als ik die troep teruglees, weet ik niet of ik moet lachen of huilen als ik deze zielige kerel zie worstelen door pagina na pagina veellettergrepige onzin, zijn betoog ponerend met "academische strengheid" en zonder een greintje onzekerheid, speelsheid of menselijkheid. Ik schreef om te imponeren in plaats van uit te drukken, altijd een slecht idee. En wat ik als strengheid beschouwde, bleek rigor mortis te zijn.

Uiteindelijk wist ik met een paar matig succesvolle boeken mijn draai te vinden, wat me confronteerde met mijn volgende uitdaging als schrijver. In deze maatschappij worden mensen die redelijke boeken schrijven – en zelfs boeken die dat niet zijn – vaak bestempeld als 'experts' op hun vakgebied. Mijn ego houdt ervan om die projecties van expertise te absorberen en te masseren. Maar mijn ziel weet dat het niet waar is: ik heb nog nooit een boek geschreven over iets dat ik al beheerst. Als ik iets eenmaal beheerst, raak ik er al snel op uitgekeken, en een boek schrijven is veel te moeilijk om over een onderwerp te schrijven dat me verveelt.

Ik schrijf over dingen die voor mij aanvoelen als bodemloze mysteries – onderwijs, sociale verandering, spiritualiteit, democratie, enzovoort – en ik begin te schrijven vanuit een 'beginnersgeest'. Schrijven begint voor mij niet met het zoeken naar expertise door feiten te verzamelen, ze te verpakken in heldere gedachten en ze vervolgens allemaal van mijn geest naar de pagina te downloaden. Het begint met een diepe duik in iets dat me verbijstert – in mijn onwetendheid – en lang genoeg in het duister te blijven hangen totdat 'het oog begint te zien' wat daar beneden is. [ii] Ik wil mijn eigen ontdekkingen doen, mijn eigen gedachten bedenken en mijn eigen gevoelens voelen voordat ik onderzoek wat de gangbare opvatting over het onderwerp zegt. Daarom ben ik niet zozeer een schrijver als wel een herschrijver, wiens krabbels meestal acht of tien versies beslaan.

Als schrijver is mijn meest cruciale innerlijke werk het afweren van projecties van expertise – of die nu van buitenaf of van binnenuit komen – die mijn ego de beginnersgeest zouden laten overtroeven. Zodra mijn ego de overhand neemt, verlies ik de belangrijkste gave die ik in mijn werk meebreng: het feit dat ik Verward Geboren Ben.

Beginners krijgen vaak het advies: "Schrijf over wat je weet." Ik zou dat geen slecht advies noemen, maar ik denk dat het wel wat bijgeschaafd mag worden: "Schrijf over wat je wilt weten, want het intrigeert en verbijstert je." Dat is de honger die me bezighoudt met een vak dat ik eindeloos uitdagend vind, waarover Red Smith ooit zei: "Schrijven is helemaal niets. Je hoeft alleen maar achter een typemachine te gaan zitten en een ader te openen."

Suggestieve vragen zijn altijd belangrijker dan advies. Maar hoe het ook zij, mijn advies komt in het kort hierop neer: (1) Geef meer om het proces dan om het resultaat. (2) Wees gul om de kans op dom geluk te maximaliseren. (3) Duik diep, blijf in het duister en waardeer de beginnersmentaliteit, hoe luid je ego ook protesteert.

Hmmm... Hetzelfde advies zou ook op andere dingen dan schrijven van toepassing kunnen zijn. Wie weet? Misschien zit daar wel een boek in!

[i] http://biography.yourdictionary.com/nelle-katherine-morton
[ii] Citaat uit het gedicht van Theodore Roethke, “In a Dark Time”