Hoe Een Greater Good School Eruitziet

Tijdens een recente reis naar India raakte ik enorm geïnspireerd door de inspanningen van een school om een ​​aantal op onderzoek gebaseerde methoden van het GGSC te gebruiken om het welzijn van haar leerlingen te bevorderen.

Net als studenten in de VS worstelen Indiase studenten vaak met intense academische druk, hoge verwachtingen van hun ouders en, voor velen, extreme sociale en economische barrières. Sterker nog, het zelfmoordcijfer onder 15- tot 29-jarigen in India behoort tot de hoogste ter wereld.

Maar een pre-K-12 Seth MR Jaipuria School in Lucknow, onder leiding van Anjali Jaipuria, helpt de impact van deze uitdagingen tegen te gaan door leerlingen aan te moedigen om hun eigen menselijkheid en die van anderen te ontdekken door middel van dankbaarheid, zelfcompassie, mindfulness en meer. Dit alles zorgt voor een transformatie van de school.

Schoolpsycholoog Anam Zaidi, die het team leidde dat deze projecten ontwikkelde, stuurde me onlangs foto's en beschrijvingen van hun activiteiten. Ik dacht dat leerkrachten en ouders het misschien leuk zouden vinden om eens te zien wat voor boeiend werk er in India wordt gedaan – en misschien geïnspireerd zouden raken om een ​​paar van deze activiteiten op hun eigen school uit te proberen. Veel plezier!

Een veilige plek speciaal voor studenten

Anam nodigde middelbare scholieren uit om een ​​ongebruikte buitenruimte om te vormen tot een plek waar ze voor hun eigen sociale en emotionele welzijn konden zorgen.

"Indiase studenten hebben het moeilijker dan westerse studenten om hun emoties te uiten", legt Anam uit. "Daarom wilden we dat ze een ruimte hadden waar ze zich veilig konden voelen om dat te doen."

Zeven dagen lang beschilderden leerlingen met plezier hekpalen, stenen en oude banden; maakten ze borden met inspirerende citaten; en plantten ze bloemen en jonge boompjes, vaak met de hulp van oudere leerlingen die zich gewillig lieten leiden door de jongere leerlingen. Ze schakelden zelfs de hulp en het advies in van de timmerman en tuinman van de school, waarmee ze de soms grote kloof tussen sociale klassen overbrugden door de "waardigheid van arbeid" te ervaren.

Het resultaat? Een 'genezende leefomgeving', speciaal voor hen.

Binnen de ‘Healing Habitat’ zijn ruimtes gecreëerd om studenten aan te moedigen enkele van de thema’s van het Grotere Goed in praktijk te brengen.

De tuin van vriendelijkheid

Wanneer een student iets aardigs doet voor een ander, plant hij of zij een boompje in de tuin van vriendelijkheid.

"Nu zoeken ze een reden om aardig te zijn, zodat ze een boom kunnen planten," zei Anam. "Het motiveert hen om aardig te zijn, maar het helpt hen ook om zich goed over zichzelf te voelen."

De Let It Go-vijver

Leerlingen schrijven op een kiezelsteen iets waar ze vanaf willen, bijvoorbeeld boosheid of jaloezie. Vervolgens gooien ze het in de vijver, waar het verdwijnt.

"Soms leren volwassenen kinderen dat bepaalde emoties 'slecht' zijn en onderdrukt moeten worden", legt Anam uit. "Maar de waarheid is dat elke emotie de kracht in zich heeft om jezelf te veranderen. De vijver is een symbolische manier om leerlingen te helpen beseffen dat de kracht om te verbeteren in henzelf zit."

De boom van stilte

De stilteboom biedt een plek voor introspectie en meditatie, vooral als kinderen bij een conflict betrokken zijn geweest.

"De boom moedigt leerlingen aan om na te denken over hun daden door een moment stilte in acht te nemen", aldus Anam. "Maar ik heb ook kinderen gewoon zien komen en daar zitten." Ook leraren versterken de kracht van stilte door elke les te openen en te sluiten met een mindfulnessoefening.

De boom van zelfvergeving

De leerlingen komen naar de boom om een ​​papieren blad in te vullen waarop staat: 'Ik vergeef mezelf voor…', en vervolgens hangen ze het blad in de boom.

Anam vond dat zelfvergeving belangrijker was om te benadrukken dan vergeving van anderen, vanwege de manier waarop de Indiase samenleving vergeving ziet. "Soms kan het vergeven van iemand de persoon die vergeeft een gevoel van superioriteit geven", aldus Anam. "Ze denken dan: 'Ik heb je iets vergeven en vergeet het niet.' Maar als we het concept introduceren van eerst jezelf leren vergeven, zou je anderen op een meer meelevende manier kunnen vergeven."

Focussen op zelfvergeving helpt leerlingen ook om zichzelf te accepteren zoals ze zijn, wat hun zelfvertrouwen vergroot. Zelfs de oudere leerlingen hangen blaadjes aan de boom. "Ze lopen er rustig rond," beschreef Anam, "en hangen een blaadje op als niemand kijkt. Op hun blaadjes staan ​​vaak dingen als 'mijn gezicht', 'het hart van anderen breken', 'mijn gevoelens aan iemand bekennen' of 'niet aardig tegen mijn moeder praten'. De boom is zo populair geworden dat ik me afvraag of ik mijn baan moet opzeggen en gewoon blaadjes moet snoeien."

De Dankbaarheidsboom

Bij de Dankbaarheidsboom schrijven leerlingen op een briefje iets of iemand waarvoor ze dankbaar zijn en stoppen dat in de doos. Anam haalt de briefjes eruit en hangt ze op een prikbord zodat iedereen ze kan zien (zolang ze niet te persoonlijk zijn).

"De dankbaarheidsboom is een vriendelijke herinnering voor ons allemaal dat, hoe druk we het ook hebben, er altijd iets is waarvoor we dankbaar kunnen zijn", aldus Anam.

Zelfcompassie voor kinderen

Naast Healing Habitat heeft Anam ook andere Greater Good-praktijken geïmplementeerd, waaronder zelfcompassie in klaslokalen.

"Fouten toegeven is erg moeilijk en komt voor de meesten van ons maar zelden voor", legt Anam uit. "We doen altijd ons best om onze tekortkomingen te verbergen, omdat we ons laten leiden door de sterke overtuiging dat imperfect zijn gelijkstaat aan falen. Het beoefenen van zelfcompassie geeft leerlingen een veilige uitlaatklep om hun authentieke zelf te erkennen door die delen van zichzelf aan te pakken waar ze zich niet goed bij voelen."

Gedurende een maand oefenden leerlingen van de kleuterschool tot en met groep 4 een zelfknuffel aan het einde van iedere dag. Op die manier herinnerden ze zichzelf eraan dat, wat er die dag ook gebeurde, ze nog steeds de Goddelijke Vonk in zich hadden, die hen tot unieke wezens maakt.

Zelfcompassie knuffels

Oudere studenten schreven anonieme brieven waarin ze hun zelfcompassie betuigden en gaven deze vervolgens aan Anam (alle 4.000!). Tot haar verbazing brak dit het ijs tussen haar en de studenten die niet gewend waren aan een begeleider met wie ze hun problemen konden delen.

Hier zijn een paar voorbeelden van wat ze schreven:

Ik voel me schuldig omdat ik een meisje ben, omdat jongens meer vrijheid krijgen dan meisjes. Hoewel genderongelijkheid nu minder is dan vroeger, zijn er nog steeds geen rechten voor meisjes. Als een vriendin hetzelfde probleem had, zou ik zeggen dat we, als we groot zijn, ervoor zouden zorgen dat elke man in onze opkomende generatie respect voor vrouwen heeft en haar al haar rechten zou geven.

Ik schaam me voor mijn donkere huidskleur en voel me ook erg slecht over mijn rang in de klas. Ik heb niet veel vrienden en ik ben niet goed in leren. Iedereen maakt me belachelijk om mijn gewicht en mijn rang in de klas. Als iemand anders deze problemen had, zou ik je aanraden om je nooit een verliezer te voelen. Iedereen is in zijn of haar leven wel eens een verliezer, maar een verliezer wordt altijd een winnaar als hij of zij vertrouwen heeft en in zichzelf gelooft.

Ik schaam me voor mijn lengte en al mijn vrienden pesten me erom. Maar ik neem het niet serieus, want mijn favoriete cricketspeler Sachin Tendulkar is klein van stuk en heeft de meeste runs in de cricketgeschiedenis gemaakt. Mijn advies is om je niet druk te maken om wat mensen zeggen en met één oor te luisteren en het met het andere oor te laten gaan.

Impact op studenten en docenten
Anam ontdekte dat het geven van de mogelijkheid aan studenten om hun innerlijke leven op een vrijblijvende en veilige manier met elkaar te delen, heeft bijgedragen aan het creëren van een hechtere gemeenschap. "Wanneer studenten horen waar andere studenten dankbaar voor zijn – vooral van degenen met wie ze vanwege sociale en economische verschillen nooit hebben gesproken – beseffen ze plotseling dat ze meer op elkaar lijken dan dat ze verschillen."

En misschien wel een van de mooiste resultaten is het effect dat deze praktijken op de leraren hebben gehad. "Wanneer leerlingen hun dankbaarheid uiten voor een van hun leraren, zie ik vaak een verandering bij die leraar", aldus Anam. "Een strenge leraar begint leerlingen vriendelijker te behandelen. Of een vermoeide leraar wordt enthousiaster over haar werk."

Uiteindelijk spreekt het werk dat op de Seth MR Jaipuria School wordt uitgevoerd, over de universaliteit van menselijke emoties en waarden en de behoefte aan verbinding. Door leerlingen de tijd en veilige ruimte te bieden om hun eigen welzijn te ontwikkelen door middel van dankbaarheid, vergeving, stilte en andere praktijken die hun menselijkheid bevestigen, heeft Anam de leerlingen van Jaipuria gegeven wat alle kinderen wensen, ongeacht hun afkomst: gezien en gewaardeerd worden om wie ze zijn door hun leraren, hun leeftijdsgenoten en door zichzelf.