Wonderen Oogsten Uit De Alledaagse Realiteit

Twee jaar voordat de transcendentalistische grootdame Margaret Fuller (23 mei 1810 - 19 juli 1850) de vrouwenkiesrechtbeweging inspireerde en de basis legde voor het moderne feminisme met haar meesterwerk Woman in the Nineteenth Century uit 1845, publiceerde ze iets heel anders qua onderwerp, maar niet qua gevoeligheid en geest: Summer on the Lakes ( openbare bibliotheek | gratis e-boek ) - het verslag van haar ervaringen en observaties toen ze vanuit haar geboorteland New England westwaarts reisde. Hieronder vallen onder meer het meest verbluffende literaire portret van Niagara Falls dat ik ooit ben tegengekomen en een treurig verslag van het lot van de ontheemde indianenstammen, met wie Fuller sympathiseerde en tijd doorbracht.

Bij thuiskomst wist Fuller de bibliotheek van Harvard ervan te overtuigen haar onderzoek toegang te verlenen tot hun boekencollectie, de grootste van het land. Geen enkele vrouw was eerder toegelaten voor meer dan een rondleiding.

Toen ze haar eerste boek voltooide, publiceerde ze het onder de genderloze initialen SM Fuller, uit angst dat haar geslacht de ontvangst van het boek zou beïnvloeden – een gangbare praktijk onder vrouwelijke non-fictieschrijvers die tot ver in de twintigste eeuw zou voortduren. (Bijna honderd jaar later publiceerde marien bioloog en schrijfster Rachel Carson haar eigen verbluffende debuut als RL Carson, een kwart eeuw voordat ze de moderne milieubeweging onder haar volledige naam aanwakkerde .)

Met zijn ongewone combinatie van scherpe journalistieke observaties en lyrische filosofische reflectie was Fullers eerste boek meteen een succes. Het verkocht beter en sneller dan het debuut van haar goede vriend en mede-transcendentalistische vorst Ralph Waldo Emerson .

Illustratie door Lisa Congdon voor The Reconstructionists , onze jaarlijkse samenwerking waarin we baanbrekende vrouwen vieren.

In een van de meest diepzinnige passages van het boek onderzoekt Fuller de spanning tussen de fysieke realiteit en metafysische gedachte door een allegorische dialoog op touw te zetten tussen vier perspectieven die zij Oude Kerk , Goed Verstand , Zelfbeheersing en – het perspectief waarmee zij zich het meest identificeert – Vrije Hoop noemt .

Good Sense , naar het voorbeeld van Emerson, waarschuwt Free Hope in het algemeen tegen alle mystieke omzwervingen:

Overal om ons heen ligt wat we niet begrijpen of gebruiken. Onze capaciteiten, onze instincten voor onze huidige sfeer zijn nog maar half ontwikkeld. Laten we ons daartoe beperken totdat de les geleerd is; laten we volledig natuurlijk zijn voordat we ons met het bovennatuurlijke bezighouden.

Maar Free Hope reageert door erop te wijzen dat transcendentie geen kwestie is van mystiek, maar van aandacht voor de realiteit van het leven. Datzelfde jaar, aan de andere kant van de Atlantische Oceaan, gaf de Deense filosoof Søren Kierkegaard een parallelle waarschuwing tegen het onvermogen om even stil te staan ​​en aandacht te schenken, wat hij aanklaagde als onze grootste bron van ongeluk .

Anderhalve eeuw vóór Annie Dillards betoog voor het wonderbaarlijke in het alledaagse en zestig jaar vóór Hermann Hesse's oproep om te leren genieten van de alledaagse vreugden van het leven , schrijft Fuller:

We hoeven alleen maar naar het wonder van elke dag te kijken om onszelf elke dag te verzadigen met gedachten en bewondering. Maar hoe worden onze vermogens daartoe aangescherpt? Juist door de oneindige resultaten van elke dag te aanschouwen.

Wie ziet de betekenis van de ontwortelde bloem in het omgeploegde veld? De ploeger die niet over de grenzen ervan kijkt en zijn ogen niet van de grond opheft? Nee – maar de dichter die dat veld in zijn relatie met het universum ziet en vaker naar de lucht dan naar de grond kijkt. Alleen de dromer zal de werkelijkheid begrijpen, hoewel zijn dromen in werkelijkheid niet buiten proportie mogen zijn ten opzichte van zijn waken!

Fuller noemt dit ontworstelen van betekenis aan de gewone werkelijkheid, van transcendent inzicht aan louter feiten, 'poëtische observatie'. De ware beoefenaars ervan, zo betoogt ze, zijn niet degenen die zich laten verleiden door fantasierijke uitstapjes in metafysische waanbeelden, maar degenen die kritisch denken combineren met een ontvankelijkheid voor verwondering – of wat Carl Sagan anderhalve eeuw later zou aanprijzen als de essentiële balans tussen scepticisme en openheid . Ze schrijft over deze poëtische waarnemers:

[Zij] werken met de juiste instelling, geduldig en nauwkeurig in beproevingen, zonder overhaaste conclusies te trekken, zonder het gevoel te hebben dat er een mysterie is, en zonder het bij naam te noemen, totdat zij het als werkelijkheid kunnen kennen: zulke mensen kunnen leren, zulke mensen kunnen onderwijzen.

[…]

Ik weet dat de geest geen snelweg is, maar een tempel, en de deuren daarvan mogen niet achteloos open blijven staan.

Vul dit fragment uit Fullers verrukkelijke Summer on the Lakes aan met de verhalen van de negentienjarige Sylvia Plath over het vinden van transcendentie in de natuur en het wereldlijke gebed van Diane Ackerman. Bespreek vervolgens Fullers voorbeeld van constructieve kritiek op de jonge Thoreau.