Żniwa cudów Z Codziennej rzeczywistości

Dwa lata przed tym, jak transcendentalistyczna wielka dama Margaret Fuller (23 maja 1810–19 lipca 1850) zainspirowała ruch sufrażystek i położyła podwaliny pod nowoczesny feminizm swoim arcydziełem z 1845 roku Kobieta w XIX wieku , opublikowała coś zupełnie innego pod względem tematu, choć nie pod względem wrażliwości i ducha: Lato nad jeziorami ( biblioteka publiczna | darmowy e-book ) — zapis jej doświadczeń i obserwacji podczas podróży na zachód z rodzinnej Nowej Anglii, wśród których znajdują się najbardziej zdumiewający literacki portret wodospadu Niagara, jaki kiedykolwiek widziałem, oraz smutny opis losu wysiedlonych plemion indiańskich, z którymi Fuller współczuła i spędzała czas.

Po powrocie do domu Fuller przekonała bibliotekę Harvardu, aby przyznała jej badaniom dostęp do swojej kolekcji książek, największej w kraju. Żadna kobieta nie została wcześniej wpuszczona na dłużej niż wycieczkę.

Po ukończeniu książki, swojej pierwszej, opublikowała ją pod inicjałami SM Fuller, nie określając płci, obawiając się, że jej płeć wpłynie negatywnie na odbiór książki — powszechna praktyka wśród pisarek literatury faktu, która przetrwała aż do XX wieku. (Prawie sto lat później biolog morska i pisarka Rachel Carson opublikowała swój własny oszałamiający debiut pod nazwiskiem RL Carson, ćwierć wieku przed tym, jak pod pełnym nazwiskiem zainicjowała współczesny ruch ekologiczny ).

Dzięki niezwykłemu połączeniu błyskotliwej obserwacji dziennikarskiej i lirycznej refleksji filozoficznej, pierwsza książka Fuller odniosła natychmiastowy sukces, sprzedając się lepiej i szybciej niż debiut jej bliskiego przyjaciela i współwyznawcy transcendentalizmu, Ralpha Waldo Emersona .

Ilustracja Lisy Congdon dla The Reconstructionists , naszej całorocznej współpracy, której celem jest oddanie hołdu pionierkom.

W jednym z najbardziej głębokich fragmentów książki Fuller bada napięcie między rzeczywistością fizyczną a myślą metafizyczną, organizując alegoryczny dialog między czterema perspektywami, które nazywa Starym Kościołem , Zdrowym Rozsądkiem , Równowagą Siebie i tą, z którą sama utożsamia się najbardziej – Wolną Nadzieją .

Good Sense , wzorowany na Emersonie, wydaje dla Free Hope ogólne ostrzeżenie przed wszelkimi mistycznymi meandrami:

Wszystko wokół nas leży to, czego nie rozumiemy i nie używamy. Nasze zdolności, nasze instynkty do tej naszej obecnej sfery są tylko w połowie rozwinięte. Ograniczmy się do tego, dopóki lekcja nie zostanie wyciągnięta; bądźmy całkowicie naturalni, zanim zaczniemy zawracać sobie głowę tym, co nadprzyrodzone.

Ale Free Hope odpowiada, wskazując, że transcendencja nie jest kwestią mistycyzmu, ale uważności na rzeczywistość życia. W tym samym roku, po drugiej stronie Atlantyku, duński filozof Søren Kierkegaard wydał równoległe napomnienie przed nieumiejętnością zatrzymania się i zwrócenia uwagi, którą oskarżył jako nasze największe źródło nieszczęścia .

Półtora wieku przed tym, jak Annie Dillard zaczęła głosić tezę o cudach w codzienności i sześć dekad przed donośnym apelem Hermanna Hessego o naukę delektowania się codziennymi radościami życia , Fuller pisze:

Wystarczy, że spojrzymy na cud każdego dnia, aby nasycić się myślą i podziwem każdego dnia. Ale jak nasze zdolności są wyostrzone, aby to zrobić? Właśnie przez uchwycenie nieskończonych rezultatów każdego dnia.

Kto widzi znaczenie kwiatu wyrwanego z korzeniami na zaoranym polu? Oracz, który nie patrzy poza jego granice i nie podnosi oczu z ziemi? Nie — ale poeta, który widzi to pole w jego relacjach ze wszechświatem i częściej patrzy w niebo niż na ziemię. Tylko marzyciel zrozumie rzeczywistość, choć w istocie jego marzenia nie mogą być nieproporcjonalne do jego jawy!

Fuller nazywa to wyrywanie znaczenia z prostej rzeczywistości, transcendentnego wglądu z samego faktu „poetycką obserwacją”. Jej prawdziwymi praktykami, jak twierdzi, nie są ci, których zwabiają fantazyjne wycieczki w metafizyczne złudzenia, ale ci, którzy praktykują krytyczne myślenie połączone z podatnością na zdziwienie — lub to, co Carl Sagan wychwalałby półtora wieku później jako istotną równowagę sceptycyzmu i otwartości . Pisze o tych poetyckich obserwatorach:

[Oni] pracują z właściwym usposobieniem, cierpliwi i dokładni w próbach, nie spieszą się z wyciąganiem wniosków, czują, że istnieje tajemnica, nie spieszą się z nazywaniem jej po imieniu, dopóki nie poznają jej jako rzeczywistości: tacy mogą się uczyć, tacy mogą nauczać.

[…]

Wiem, że umysł nie jest autostradą, lecz świątynią, a jego drzwi nie powinny być lekkomyślnie pozostawiane otwarte.

Uzupełnij ten fragment niezwykle przyjemnego Lata nad jeziorami Fullera o wypowiedź dziewiętnastoletniej Sylvii Plath na temat odnajdywania transcendencji w naturze i świecką modlitwę Diane Ackerman, a następnie powróć do wzoru konstruktywnej krytyki Fullera skierowanej do młodego Thoreau.