ኤቲ ሂሌሰም፡-የህይወት አክባሪ

በማጎሪያ ካምፕ ርኩሰት እና እጦት መካከል ኤቲ ሂሌሰም   የሕይወት ክብረ በአል ሆኖ ቀረ።

ከጥቂት አመታት በፊት ወደ ታዋቂው የናዚ የሞት ካምፕ እና የ20ኛው ክፍለ ዘመን አስከፊ ግፍ ማዕከል ወደሆነው ወደ ኦሽዊትዝ ሄጄ ነበር። በጣም የሚረብሽ ቦታ ነው - አስጎብኚያችን እንኳን የተጨነቀ መስሎ ነበር - እና ጣቢያውን ስዞር ከጨለማው ታሪክ ጋር ተበላሽቶ ነበር።

እና ገና በተመሳሳይ ጊዜ ይህ በፖላንድ ገጠራማ ውስጥ ብቻ መሬት መሆኑን አውቄ ነበር - ሣር እንደ ሌላ ቦታ ሁሉ እዚህ ያደገው, ወፎች በአቅራቢያው ዛፎች ውስጥ ዘመሩ; ሕይወት እንደቀጠለች፣ በሌላ አነጋገር፣ ቦታው በአንድ ወቅት ለታየው መከራ ደንታ ቢስ ነው።

በሴፕቴምበር 1943 አንዲት ወጣት አይሁዳዊት ሴት የመጨረሻው መፍትሄ አካል ሆና ወደዚህ ያመጣችው ይህንን ትልቅ አውድ ባልተለመደ እና አርቆ አሳቢ በሆነ መንገድ የተረዳች ይመስላል። ስሟ ኤቲ ሂሌሰም ትባላለች እና በጦርነቱ ዓመታት አሁን መንፈሳዊ መነቃቃት የምንለውን ነገር አሳልፋለች።

እንደ ዘመኗ አን ፍራንክ ፣ በአምስተርዳም ትኖር የነበረች ሲሆን በኒውሮሶስ ከተሰቃየች ቡርዥዋ ሴት የነበራትን ውስጣዊ ፈረቃ በኒውሮሶስ ከተሰቃየች እና በራስ የመተማመን ስሜት ወደ አንድ ሰው በማጎሪያ ካምፕ ርኩሰት እና እጦት ውስጥ ወደ ሰማይ እያየች “የጥልቅ ስሜት እና የምስጋና እንባ” እያለቀሰች ወደ ሰማይ የምትመለከትበት ማስታወሻ ደብተር ጻፈች።

ምንም እንኳን ሃይማኖታዊ ዝንባሌ ባይኖርህም፣ ታሪኳ አሁንም የሰው ልጅ ከአቅም በላይ በሆነ አስፈሪ ሁኔታ ርህራሄ እና የግንዛቤ ማስጨበጫ ችሎታው አስደናቂ ምስክር ነው። እናም ለሆሎኮስት ምክንያት የሆነው የፖለቲካ እምነቶች በአብዛኞቹ ምዕራባውያን ህዳሴ ላይ ያሉ በሚመስሉበት ታሪካዊ ወቅት፣ ከምንም በላይ የፍቅር መልእክቷ ከምንጊዜውም በላይ አስፈላጊ ይመስላል።

በስምንት የአካል ብቃት እንቅስቃሴ መጽሃፍቶች ላይ በጥብቅ የተፃፈ የማስታወሻ ደብተሯ፣ ሆላንድ በናዚ ቁጥጥር ስር በነበረችበት በ1941 እና 1942 ዓመታትን ያሳለፈ ነበር። መጽሐፉን መጻፍ የጀመረችው ከጁሊየስ ስፒየር ከጀርመናዊው አይሁዳዊ ጋር ሲሆን ትርፋማ የሆነውን የባንክ ሰራተኛነቱን ትቶ በካርል ጁንግ እግር ስር መዳፍ ለማንበብ እና ትንታኔን ያጠናል።

ከዲያሪዎቹ መረዳት እንደሚቻለው ኤቲ ለ Spier አባዜ እንዳዳበረው፣ በዘመናችን ደረጃዎች አጠራጣሪ በሚመስሉ አንዳንድ የግብረ-ሥጋ ግንኙነት ቴክኒኮችን በመጠቀም ግንኙነቱን የሚያበረታታ ይመስላል።

ነገር ግን Spier ለኤቲ ግላዊ እድገት አጋዥ እንደነበረም ግልጽ ነው። Spier ወደ እሷ የመራት መስሎ ከታየው ነገር አንዱ በአሁኑ ወቅት የመኖሯን የላቀ አድናቆት፣ ለብዙ መቶ ዘመናት የሁሉም ሃይማኖታዊ አሳማኝ ምሥጢራት ዋና ሀሳብ እና አሁን በንቃተ-ህሊና እንቅስቃሴ እና እንደ ኤክሃርት ቶሌ ባሉ መንፈሳዊ አሳቢዎች በኩል አዲስ ገንዘብ እያገኘ ያለ ነው።

ለምሳሌ ያህል መጋቢት 21 ቀን 1941 እንዲህ ስትል ጻፈች:- “ቀደም ሲል እኔ እዚህ እና አሁን ለመኖር ፈቃደኛ ባለመሆኔ ወደፊት ትርምስ ውስጥ እኖራለሁ። ክፉኛ እንደተበላሸ ልጅ ሁሉንም ነገር በሳህን ላይ እንዲሰጠኝ እፈልግ ነበር…

ይህ ማስታወሻ ደብተር አታላይ ዘመናዊ መስሎ ከሚታይባቸው በርካታ ጊዜያት አንዱ ነው። ሌላው ከነሐሴ 4 ቀን 1941 ጀምሮ የሴትነት እንቅስቃሴን ከሁለት አስርት ዓመታት በላይ የሚጠብቀውን ሴት በመሆን ያደረጓቸውን ተጋድሎዎች በግልፅ የሚገመግመው ይህ ግቤት ነው።

አንዳንድ ጊዜ በመንገድ ላይ አንዲት ሴት ፣ ቆንጆ ፣ በደንብ የተዋበች ፣ ሙሉ በሙሉ አንስታይ ፣ ምንም እንኳን ደብዛዛ ሴት ሳልፍ ፣ ስሜቴ ሙሉ በሙሉ ይጠፋል ። ከዚያ የማሰብ ችሎታዬ ፣ ትግሌ ፣ መከራዬ ፣ ጨቋኝ ፣ አስቀያሚ ፣ ሴት ያልሆነ ፣ ያኔ እኔም ቆንጆ እና ደብዛዛ መሆን እፈልጋለሁ ፣ ለወንዶች የሚፈለግ ጨዋታ ፣ አሁንም የሴቶች ወሳኝ ነገር ላይሆን ይችላል ። ሙሉ ሰዎች፤ እኛ “ደካማ ወሲብ” ነን… አሁንም እንደ ሰው መወለድ አለብን።

ዘመናዊነቷም የእምነት ስርአቷን በገነባችበት መንገድ ጎልቶ ይታያል። እንደ ብዙ የዘመናችን መንፈሳዊ ፈላጊዎች ከሚሽ-ማሽ ምንጮች-የሪልኬ ግጥሞች፣ ሱፊዝም፣ እንደ Meister Eckhart እና St አውጉስቲን ካሉ የክርስቲያን ሚስጥሮች ትምህርቶች ተዋሰች። በመጨረሻ ወደ አውሽዊትዝ ከተወሰደችበት ዌስተርቦርክ በተባለው የደች ማመላለሻ ካምፕ በጠባቂዎች ሲፈተሽ የቁርዓን እና የታልሙድን ቅጂዎች ቦርሳዋ ውስጥ አገኙ።

የመንፈሳዊ ጉዞዋ ውጤት በህዝቦቿ ላይ እየደረሰ ያለውን አሰቃቂ እውነት እንድትቀበል ብቻ ሳይሆን ምንም እንኳን እንድትበለጽግ የሚያደርግ ውስጣዊ ሰላም እያደገ ነው። እ.ኤ.አ. ጁላይ 3 1942 እንዲህ ስትል ጻፈች:- “በጣም ጥሩ እንግዲህ፣ እነሱ በኋላ ያሉት ሙሉ በሙሉ ጥፋታችን መሆኑን፣ እቀበላለው። አሁን አውቀዋለሁ እና ሌሎችን በፍርሀቴ አልሸከምም… እሰራለሁ እና በተመሳሳይ እምነት እኖራለሁ እናም ህይወት ትርጉም ያለው፣ አዎን፣ ትርጉም ያለው ሆኖ አግኝቼዋለሁ።

አንድ ሰው ትርጉም የለሽ በሆነው የሆሎኮስት አስፈሪነት ውስጥ አንድ ሰው ህይወት ትርጉም ያለው ሆኖ ሊያገኘው ቢችል ጠማማ ሊመስል ይችላል ነገር ግን ኤቲ በታሪክ ውስጥ እና ከእሱ ውጭ በተመሳሳይ ጊዜ መኖር ከቻሉ ብርቅዬ ግለሰቦች መካከል አንዷ ነበረች። ለተፈጠረው ነገር ታላቅ ታሪክ ጸሐፊ የሆነችበት አንዱ ምክንያት ይህ ነው።

እሷን ለመደበቅ ያሳሰቧት ጓደኞቿ ብዙ ሙከራዎችን ከተቃወመች በኋላ በመጨረሻ እራሷን በዌስተርቦርክ አገኘች ፣ በመጀመሪያ በፈቃደኝነት ማህበራዊ ሰራተኛ እና በመጨረሻም እስረኛ ሆነች። በእምነቷ በጠነከረች ቁጥር “ዓይኖቻችሁን ወደ እውነታው እንዳትዘጋው” አስፈላጊነት የበለጠ እርግጠኛ ሆና እና ከዌስተርቦርክ ለመውጣት የቻለቻቸው ደብዳቤዎች በእውነቱ የማጎሪያ ካምፕ ሕይወት አሰቃቂ ኢሰብአዊነት ምስሎች ናቸው።

በተለይ በፖላንድ ላሉ ካምፖች በየሳምንቱ ስለሚጫኑ ባቡሮች ጭነት የሚገልጹ ዘገባዎቿ ለማንበብ አስቸጋሪ ናቸው። በዚህ ጊዜ ሁሉም ሰው የምስራቅ ጉዞው የተወሰነ ሞት እንደሆነ ያውቃል እናም ባቡሮቹ ከመነሳታቸው በፊት በነበረው ምሽት እስረኞች ይላካሉ እንደሆነ ለማየት ሲጠባበቁ በውጥረት የተሞላ ነበር።

በሆስፒታሉ ሰፈር ውስጥ ከአንዲት ሽባ ልጅ ጋር ስላጋጠማት ሁኔታ ገልጻለች። “ሰምተሃል? መሄድ አለብኝ። እርስ በርሳችን እንተያያያለን፡ ፊቷ የጠፋች ያህል ነው፡ ያን ጊዜ በትልቁ ግራጫማ ድምፅ፡ ‘በህይወት የተማርከው ነገር ሁሉ ከንቱ ነው’ ትላለች።

አንዳንድ ጊዜ የጭካኔው መደራረብ እምነቷን ያሰፋል። መርዝ ከበላች እና “እናቷ የሆነችውን” በሟች ሴት አልጋ አጠገብ ያለውን “አመድ-ግራጫ፣ ጠማማ የባልደረባ ፊት” ማየቷን ገልጻለች። “‘ሁሉን ቻይ አምላክ፤ ምን እያደረግህብን ነው?’ ቃላቱ እኔን ብቻ ያመልጡኛል ።

ነገር ግን በዚህ ሁሉ ለጥላቻ አትሰጥም፣ የህይወትን የመጨረሻ ውበት ማመንን አትተወውም፣ ምንም እንኳን አለም በዙሪያዋ እንደገባ።

ከወላጆቿ እና ከወንድሟ ጋር ወደ ምሥራቅ መጓጓዣ ከመውጣቷ አንድ ሳምንት ቀደም ብሎ ለጓደኛዋ ማሪያ ቱይንዚንግ ከጻፏት የመጨረሻ ደብዳቤዎች በአንዱ ላይ እንዲህ ስትል ጽፋለች “ለእድሜ ልክ በሥቃይ ለይተናል። ያም ሆኖ ሕይወት ሊደረስበት በማይችል ጥልቀት ውስጥ ያለችበት ሕይወት በጣም በሚያስደንቅ ሁኔታ ጥሩ ናት፣ ማሪያ—ወደዚያ ጊዜ እና ደጋግሜ ተመልሻለሁ።

ኤቲ ከሁለት ወራት በኋላ በኦሽዊትዝ ህዳር 30 ቀን 1943 ሞተች። 29 ዓመቷ ነበር።