Burn-out Genezen Met Bewuste Zelfzorg

"Een burn-out is je licht laten wegkwijnen tot het dooft. Als onderling afhankelijke wezens zijn we verantwoordelijk om ervoor te zorgen dat onze vlam brandende blijft." - Jennifer Jean

Ik geef al dertien jaar workshops poëzieschrijven, dus de lessen zijn nu een fluitje van een cent. Ze zijn altijd leuk en ik leer altijd van mijn leerlingen, of ik nu les geef aan middelbare scholieren, masterstudenten of eindexamenkandidaten in mijn plaatselijke bibliotheek. Maar toen ik twee jaar geleden een telefoontje kreeg van de directeur van Amirah, met de vraag of ik een poëziecursus wilde geven aan slachtoffers van sekshandel in hun safehouse, wist ik dat ik meer nodig zou hebben dan een moedige, daadkrachtige houding. En ik zou zeker meer nodig hebben dan alleen leservaring en kennis van poëzieschrijven.

Dit was de eerste keer dat ik een speciaal curriculum ontwikkelde voor en een vertrouwensband opbouwde met een kwetsbare, vaak onzichtbare groep vrouwen die worstelden met het verwerken van vreselijke psychische en fysieke trauma's. Ik wist dat deze specifieke 'primeur' een emotioneel zware uitdaging voor me zou zijn! Ik wist al lang dat ik me hals over kop op vrijwilligerswerk stortte. Er zijn momenten geweest dat ik zo opging in vrijwilligerswerk dat ik mijn gezin verwaarloosde en volledig opgebrand raakte. Deze keer beloofde ik bewuster te werk te gaan. Uiteindelijk ben ik begonnen aan (en heb ik gaandeweg bijgeschaafd) een zelfzorgstrategie waarmee ik de bewoners van het safehouse succesvol kon helpen zonder dat ik als vrijwilliger opgebrand raakte.

STAP 1

Ik heb mijn gebedsleven gereguleerd. Zowel meditatie als gebed hebben me altijd in contact gehouden met wie de leiding heeft (het Goddelijke, niet het 'ik'). En tijdens deze leservaring hielpen deze oefeningen me om helderheid te behouden over mijn doel in het safehouse (geven, niet wanhopen). Ik bleef elke avond met mijn gezin bidden, maar ik bad ook in mijn auto voordat ik het safehouse binnenging en na elke les. Ik bad dat de vrouwen zouden genezen en bloeien, en ik bad dat ik hen kon dienen op de manier die ze het hardst nodig hadden.

STAP 2

Ik "checkte mijn bagage in", zoals sommigen zeggen. Ik ging om met mijn eigen emotionele uitdagingen en realiteiten. Hoewel ik geen overlevende ben van sekshandel, heb ik mijn eigen nare ervaringen gehad met misbruikers en objectifiers. Ik heb jarenlang met een therapeut gewerkt om deze ervaringen onder ogen te zien, te analyseren en te verwerken. Toch wist ik dat lesgeven in het safehouse zeker gevoelens uit mijn verleden zou aanwakkeren, en ik wist dat deze gevoelens (meestal woede) zich in mijn lichaam zouden nestelen, waardoor ik gespannen, ziek, wazig, hyperalert of moe zou worden. Om die vastzittende energie los te laten, besloot ik regelmatig yoga en core-energetische oefeningen te doen. Mijn beoefening was nooit perfect, maar zelfs de verschillende knutselwerkjes die ik had gemaakt, maakten het mogelijk om licht te laten stromen in de energiestroom door mijn lichaam. Toen ik licht, adem en beweging in mijn lichaam liet, had ik iets anders dan woede om uit te putten toen ik deze uitdagende cursus gaf.

STAP 3

Ik maakte tijd vrij om te ontspannen. Kunst, net als poëzie, houdt zich voornamelijk bezig met gedachten en emoties. Als ik na het lesgeven in poëzie in het safehouse geen bewust plan uitvoerde, was het makkelijk om af te dwalen en mijn gedachten te laten afdwalen. Als ik niet oplette, verviel ik in wanhoop. Dus zat ik na de les soms in een nabijgelegen Starbucks, at ik chocolade en schreef ik reflecties in mijn dagboek. Ik moest erkennen wanneer mijn vrijwilligerswerk me had geraakt, en dat dagboek was een geweldige container voor mijn emoties en een goede manier om mijn emotionele vooruitgang bij te houden. Vaker ging ik joggen in een park of op een loopband bij de YMCA. Mijn lichaam van energie voorzien was een uitstekende manier om in het heden te blijven, waardoor ik me gemakkelijker kon verbinden met hoop. Wat er ook gebeurde, ik ging niet direct naar huis om met mijn familie te praten – mijn doel was om de ervaring los van hen te verwerken, zodat ik niet onbedoeld restjes negativiteit op hen zou dumpen.

STAP 4

Ik heb een ondersteunend netwerk opgebouwd. Net als iedereen heb ik verschillende steunkringen. Voor mij zijn dat (in willekeurige volgorde): mijn familie, met name mijn man en mijn broer; collega-schrijvers en poëziedocenten; andere Amirah-vrijwilligers; geloofsgenoten; en mijn fantastische therapeut. Toen ik de overlevenden lesgaf, zorgde ik ervoor dat ik regelmatig contact had met deze mensen. Ik hield contact met mijn man. Elke week belde ik mijn geloofsgenoot Lenka, die in Californië woont. Ik maakte ook tijd vrij om met mijn kinderen activiteiten in de natuur te doen, zodat we samen konden lachen en ontspannen. Dit waren bewuste momenten van verbinding. Wanneer we verbonden zijn met anderen en aanwezig zijn voor anderen, vindt het licht ons en komt het in ons. Wanneer we licht binnenlaten, hebben we iets krachtigs waaruit we kunnen putten wanneer we anderen dienen.

Eerlijk gezegd heb ik deze strategieën niet perfect toegepast, en ik ben er halverwege de cursus mee begonnen. Ik wou dat ik toen al met mijn huidige qigongbeoefening was begonnen, want het zou enorm nuttig zijn geweest om de vastgeroeste emoties los te maken die uiteindelijk de paar wanhoopsbuien die ik had, veroorzaakten. Nu ik me klaarmaak om de komende maanden les te geven in journaling en poëzie aan Amirah, voel ik me zelfverzekerder over mijn rol als gezond persoon die anderen kan helpen genezen. Met andere woorden, ik heb er vertrouwen in dat ik mijn neiging tot burn-out kan aanpakken.

Burn-out raken is je licht laten wegkwijnen tot het dooft. Als onderling afhankelijke wezens zijn we verantwoordelijk om ervoor te zorgen dat onze vlam brandende blijft. En we zijn bedoeld om die vlam met anderen te delen.