Leczenie Wypalenia Zawodowego Poprzez uważną opiekę Nad sobą

„Wypalić się to pozwolić, aby czyjeś światło przygasło, aż zniknie. Jako istoty współzależne jesteśmy odpowiedzialni za to, aby nasz płomień był podsycany.” - Jennifer Jean

Prowadzę warsztaty pisania poezji od 13 lat, więc zajęcia są teraz w zasadzie zupą z kaczki. Zawsze są zabawne i zawsze uczę się od moich uczniów, niezależnie od tego, czy uczę uczniów szkół średnich, studentów studiów podyplomowych czy seniorów w mojej lokalnej bibliotece. Jednak gdy dwa lata temu odebrałam telefon od dyrektora Amirah z prośbą o poprowadzenie kursu poezji dla ofiar handlu ludźmi w ich bezpiecznym domu, wiedziałam, że będę musiała wykorzystać coś więcej niż odważne, pozytywne nastawienie. I zdecydowanie będę potrzebowała czegoś więcej niż tylko doświadczenia w nauczaniu i wiedzy na temat pisania poezji.

To byłby pierwszy raz, kiedy opracowałam specjalistyczny program nauczania i zbudowałam zaufanie z wrażliwą, często niewidzialną grupą kobiet, które zmagały się z leczeniem strasznych traum psychicznych i fizycznych. Wiedziałam, że ten konkretny „pierwszy raz” będzie dla mnie emocjonalnie angażującym wyzwaniem! Od dawna wiedziałam, że rzucam się w wolontariat na łeb, na szyję. Były chwile, kiedy tak bardzo angażowałam się w wolontariat, że zaniedbałam rodzinę i całkowicie się wypaliłam. Tym razem przyrzekłam sobie, że będę postępować bardziej świadomie. To, co ostatecznie zaczęłam (i modyfikowałam po drodze), było strategią samoopieki, która pozwoliła mi z powodzeniem służyć mieszkańcom bezpiecznego domu, jednocześnie unikając wypalenia wolontariusza.

KROK 1

Uregulowałam swoje życie modlitewne. Zarówno medytacja, jak i modlitwa zawsze utrzymywały mnie w kontakcie z tym, kto jest odpowiedzialny (Boski, nie „ja”). A podczas tego doświadczenia nauczania, praktyki te pomogły mi zachować jasność co do mojego celu w bezpiecznym domu (dawać, nie rozpaczać). Nadal modliłam się każdej nocy z moją rodziną, ale włączyłam też modlitwę w samochodzie przed wejściem do bezpiecznego domu i po wyjściu z każdej klasy. Modliłam się, aby kobiety wyzdrowiały i rozkwitły, i modliłam się, abym mogła im służyć w sposób, w jaki najbardziej tego potrzebują.

KROK 2

„Oddałam bagaż”, jak mówią niektórzy. Radziłam sobie z własnymi wyzwaniami emocjonalnymi i rzeczywistością. Chociaż nie jestem ofiarą handlu ludźmi w celach seksualnych, miałam własne złe doświadczenia z nadużyciami i osobami uprzedmiotawiającymi. Przez lata pracowałam z terapeutą, aby stawić czoła tym doświadczeniom, przeanalizować je i przejść przez nie. Mimo to wiedziałam, że nauczanie w bezpiecznym domu z pewnością wywoła uczucia z mojej przeszłości i wiedziałam, że te uczucia (zwykle gniew) osadzą się w moim ciele, sprawiając, że będę napięta, chora, zamglona, ​​nadmiernie czujna lub zmęczona. Aby uwolnić tę ustaloną, zablokowaną energię, zobowiązałam się do regularnej praktyki jogi i ćwiczeń energetycznych rdzenia. Moja praktyka nigdy nie była idealna, ale nawet różne łączenia, które udało mi się osiągnąć, umożliwiły mi wpuszczenie światła do przepływu energii w całym moim ciele. Kiedy wpuszczałam światło, oddech i ruch do mojego ciała, miałam coś więcej niż gniew, z czego mogłam czerpać, kiedy prowadziłam ten trudny kurs.

KROK 3

Wygospodarowałam czas na odprężenie. Sztuka, podobnie jak poezja, angażuje przede wszystkim myśli i emocje. Jeśli nie wykonałam uważnego planu po nauczaniu poezji w bezpiecznym domu, łatwo było odpłynąć i pozwolić myślom błądzić. Jeśli nie byłam ostrożna, wędrowałam w rozpacz. Więc czasami po zajęciach siadałam w pobliskim Starbucks, jadłam czekoladę i pisałam refleksje w swoim dzienniku. Musiałam przyznać, kiedy moja praca wolontariacka na mnie wpłynęła, a ten dziennik był świetnym pojemnikiem na moje emocje i świetnym narzędziem do śledzenia mojego postępu emocjonalnego. Częściej chodziłam biegać do parku lub na bieżnię w YMCA. Naładowanie mojego ciała energią było doskonałym sposobem na pozostanie w teraźniejszości, co pozwoliło mi łatwiej nawiązać kontakt z nadzieją. Bez względu na wszystko nie wracałam bezpośrednio do domu i nie wchodziłam w interakcję z moją rodziną — moim celem było przetworzenie doświadczenia z dala od nich, abym nieświadomie nie zrzuciła na nich żadnej resztkowej negatywności.

KROK 4

Wychowałam system wsparcia. Jak każdy, mam kilka kręgów wsparcia. W moim przypadku obejmują one (bez określonej kolejności): moją rodzinę, szczególnie mojego męża i brata; kolegów pisarzy i nauczycieli poezji; kolegów wolontariuszy Amirah; przyjaciół w wierze; i moją niesamowitą terapeutkę. Kiedy uczyłam ocalałych, dbałam o regularne kontakty z tymi ludźmi. Utrzymywałam kontakty z mężem. Co tydzień dzwoniłam do mojej przyjaciółki w wierze, Lenki, która mieszka w Kalifornii. Znajdowałam też czas, aby zabrać dzieci na zajęcia na łonie natury, abyśmy mogły się razem pośmiać i zrelaksować. To były świadome chwile połączenia. Kiedy jesteśmy połączeni z innymi i obecni dla innych, światło nas znajduje i wnika w nas. Kiedy wpuszczamy światło, mamy coś potężnego, z czego możemy czerpać, kiedy służymy innym.

Szczerze mówiąc, nie stosowałam tych strategii idealnie, a niektóre zaczęłam stosować w połowie kursu. Żałuję teraz, że nie zaczęłam wtedy mojej obecnej praktyki qigong , ponieważ byłoby to bardzo pomocne w odklejeniu naprawdę zwapniałych emocji, które ostatecznie doprowadziły do ​​kilku napadów rozpaczy, których doświadczyłam. To powiedziawszy, gdy przygotowuję się do nauczania dziennikarstwa i poezji w Amirah w nadchodzących miesiącach, czuję się bardziej pewna siebie jako zdrowej osoby, która może pomóc innym w uzdrowieniu. Innymi słowy, jestem pewna, że ​​mogę poradzić sobie ze swoją tendencją do wypalenia.

Wypalić się to pozwolić, aby światło przygasło, aż zniknie. Jako istoty współzależne jesteśmy odpowiedzialni za to, aby nasz płomień był podsycany. I powinniśmy dzielić się tym płomieniem z innymi.