Mr. Iyer: Yn gywir. [ chwerthin ] Arhosais am wythnos, ac erbyn hynny cefais fod teml yn Kyoto yn wahanol iawn i'r hyn yr oeddwn wedi'i ddychmygu yng nghanol tref Manhattan. Ond symudais wedyn i ystafell sengl ar strydoedd cefn Kyoto heb hyd yn oed doiled na ffôn na gwely.
Ms. Tippett: Yn iawn, felly. Rydych chi wedi'ch rhyddhau. [ chwerthin ] Dywedwch wrthyf beth ddysgoch chi am amser. Ac efallai bod hyn yn dal yn wir, oherwydd rydych chi'n treulio'r rhan fwyaf o'ch bywyd yn Japan nawr. Mae gen i gymaint o ddiddordeb oherwydd dwi'n meddwl bod amser yn gysyniad mor hynod ddiddorol, ac mae ganddo'r holl gyseiniant hwn mewn gwyddoniaeth a chyfriniaeth.
Mr. Iyer: Ydw, ac rwy'n meddwl ein bod ni i gyd yn gwybod y teimlad hwnnw. Mae gennym ni fwy a mwy o ddyfeisiau arbed amser ond llai a llai o amser, mae'n ymddangos i ni. Pan oeddwn i'n fachgen, roedd yr ymdeimlad o foethusrwydd yn ymwneud â llawer o le, efallai cael tŷ mawr neu gar enfawr. Nawr rwy'n meddwl bod moethusrwydd yn ymwneud â chael llawer o amser. Efallai mai dim ond lle gwag yn y calendr yw'r moethusrwydd eithaf nawr. Ac yn ddiddorol ddigon, dyna beth rydyn ni'n ei chwennych, rwy'n meddwl, cymaint ohonom.
Pan symudais o Ddinas Efrog Newydd i Japan wledig—ar ôl fy mlwyddyn yn Kyoto, symudais i fflat dwy ystafell yn y bôn, a dyna lle rwy’n dal i fyw gyda fy ngwraig a, yn flaenorol, ein dau blentyn. Does gennym ni ddim car na beic na theledu dwi'n deall. Mae'n syml iawn, ond mae'n teimlo'n moethus iawn. Un rheswm yw pan fyddaf yn deffro, mae'n ymddangos fel pe bai'r diwrnod cyfan yn ymestyn o'm blaen fel dôl enfawr, nad yw byth yn deimlad a gefais pan oeddwn yn Ninas Efrog Newydd. Gallaf dreulio pum awr wrth fy nesg. Ac yna gallaf fynd am dro. Ac yna gallaf dreulio awr yn darllen llyfr lle, wrth i mi ddarllen, gallaf deimlo fy hun yn mynd yn ddyfnach ac yn fwy astud ac yn fwy cynnil. Mae fel sgwrs hyfryd.
Yna dwi'n cael cyfle i fynd am dro arall o gwmpas y gymdogaeth a gofalu am fy e-byst a chadw fy mhenaethiaid yn y man ac yna mynd i chwarae ping pong ac yna treulio'r noson gyda fy ngwraig. Mae’n ymddangos fel pe bai gan y diwrnod fil o oriau, a dyna’n union yr wyf yn tueddu i beidio â’i brofi na’i deimlo pan fyddaf—er enghraifft, heddiw yn Los Angeles—yn symud o le i le. Mae'n gyfaddawd am wn i. Rhoddais sicrwydd ariannol i fyny, a rhoddais i fyny gyffro y ddinas fawr. Ond roeddwn i'n meddwl ei fod yn werth chweil er mwyn cael dau beth, rhyddid ac amser. Y moethusrwydd mwyaf rwy'n ei fwynhau pan fyddaf yn Japan yw, cyn gynted ag y byddaf yn cyrraedd yno, rwy'n tynnu fy oriawr, ac rwy'n teimlo nad oes angen i mi ei roi ymlaen eto. Gallaf ddechrau dweud yr amser yn fuan sut mae'r golau yn gogwyddo oddi ar ein waliau ar godiad haul a phan fydd y tywyllwch yn cwympo - ac yn ôl i fywyd dynol mwy hanfodol, am wn i.
Ms. Tippett: Mae hynny'n ymwneud â'r bywyd rydych chi wedi'i grefftio, yn hytrach na rhywbeth yn niwylliant Japan, iawn?
Mr. Iyer: Y mae, ond wrth gwrs, pan adewais Ddinas Efrog Newydd, gallwn fod wedi mynd i unrhyw le. Fel awdur, dwi'n lwcus; Gallwn i wneud fy swydd yn unrhyw le. Rwy’n meddwl mai un rheswm yr es i i Japan—mae’n mynd yn ôl at yr hyn yr oeddech yn ei ofyn am y sefydliadau amheuaeth uwch—yw bod fy addysg wedi fy nysgu’n eithaf da i siarad, ond nid wyf yn credu ei fod wedi fy nysgu i wrando. Roedd fy ysgolion wedi fy nysgu'n eithaf da i wthio fy hun ymlaen yn y byd, ond ni ddysgodd erioed i mi ddileu fy hun. Rhinweddau pan gyrhaeddais Japan, canfod fy mod yn anllythrennog yn y bôn - hyd heddiw, ni allaf ddarllen nac ysgrifennu Japaneeg. Rydw i ar drugaredd pethau o'm cwmpas. Ni allaf gael y rhith fy mod ar ben pethau. Roedd Japan yn lle roedd gen i lawer iawn i ddysgu ohono, ac rwy'n dal i'w ddysgu.
Ms. Tippett: Rydych chi wedi sôn am ein bod ni'n ailddarganfod - rydw i wrth fy modd â'r ymadrodd hwn - “y brys o arafu.” Mae hynny'n fendigedig.
Mr. Iyer: Diolch. Wel, dwi'n meddwl ein bod ni i gyd yn teimlo'n benysgafn. Fe gyrhaeddon ni'r 'roller coaster' cyflymach hwn na ofynnon ni byth i'w gael, a dydyn ni ddim yn gwybod sut i ddod oddi arni. Fy synnwyr craffaf yw nad yw ein dyfeisiau yn mynd i ddiflannu, ac na fyddem am iddynt wneud hynny. Maen nhw wedi gwneud ein bywydau gymaint yn fwy disglair ac iachach a hirach. Ond mae'n bet saff eu bod ond yn mynd i gyflymu ac amlhau. Mewn gwirionedd bydd yn rhaid i ni gymryd mesurau brys dim ond i gadw ein hunain yn gymesur ac yn gytbwys. Rwy'n meddwl weithiau mai teithio yw'r ffordd rwy'n cael fy nghyffro a'm symbyliad, ond llonyddwch yw sut rydw i'n cadw fy hun yn gall. Dywedodd Pascal, yn rhyfeddol, yn yr 17eg ganrif, ein problem yw tynnu sylw. Ond rydyn ni'n ceisio tynnu ein sylw oddi wrth wrthdyniadau, felly rydyn ni'n gwaethygu hyd yn oed yn y cylch dieflig hwn.
Felly yr unig iachâd ar gyfer tynnu sylw yw sylw. Rwy'n mynd i fy mynachlog ac rwy'n mynd i Japan oherwydd maen nhw'n eglwysi cadeiriol o sylw. Maen nhw'n lleoedd lle mae pobl yn sylwgar iawn a lle gall pobl fel fi geisio dysgu sylw.
Ms. Tippett: Allwn i ddim meddwl tybed gan fy mod i'n eich darllen chi ac yn darllen am y bywyd rydych chi wedi'i saernïo, rydych chi wir wedi dewis symlrwydd - rwy'n meddwl eich bod chi hyd yn oed yn defnyddio'r gair “moethus.” Rydych chi'n siarad am fod gyda Leonard Cohen, ac mae'n defnyddio'r gair “moethus” - ac mewn cymaint o gyferbyniad â chi yn 29, yn byw'r freuddwyd Americanaidd. Ond ni allwn feddwl tybed faint o'r hyn rydych chi wedi gallu ei ddewis a'i greu hefyd sy'n ymwneud â'r doethineb sy'n dod yn unig wrth fynd yn hŷn, gydag oedran, bod llonyddwch yn dod yn fwy naturiol ac yn fwy pleserus rywsut, rwy'n meddwl, yn gynhenid. Nid wyf yn siŵr bod pawb yn pwyso ar hynny. A dweud y gwir, dwi'n gwybod nad ydyn nhw.
Roeddwn i’n darllen yn ddiweddar fod yna ryw astudiaeth newydd sy’n dweud ein bod ni, pan yn ifanc, wedi’n chwyru’n galed i ganfod cyffro a dod o hyd i foddhad mewn newydd-deb, a’n bod ni, wrth i ni heneiddio, yn dod o hyd yn fwy naturiol i gyffro a boddhad yn yr hyn sy’n gyffredin, mewn patrymau ac arferion a chyfuchliniau beunyddiol ein bywydau. Mae'n fy helpu i feddwl pam mae doethineb yn dod gydag oedran, pam mae henuriad yn dod yn henuriad oherwydd yr hyn sy'n dod yn fwy naturiol yw cael y mewnwelediadau dyfnaf o draddodiadau ysbrydol mewn gwirionedd.
Mr. Iyer: Ydw. Roeddwn i jest yn dweud wrth rywun ddoe fy mod, ar ryw adeg—dim ond ychydig flynyddoedd yn hŷn na chi, rwy’n meddwl—wedi sylwi fy mod yn cael cymaint mwy o foddhad o ymweld â’m hen ffrindiau nag o edrych o gwmpas am ffrindiau newydd; ac ailddarllen y llyfrau dwi wastad wedi caru, a oedd bob tro yn rhoi pethau newydd a newydd i mi yn hytrach na cheisio dod o hyd i'r llyfr da diweddaraf; ac ailymweld â'r lleoedd y mae gennyf berthynas â hwy dros 30 neu 50 mlynedd. Ar unwaith does dim rhaid i chi esbonio'ch hun. Rydych chi'n gwneud heb gyffro newydd-deb, ond rydych chi ar fin cyfarfod llawer dyfnach a mwy agos atoch. Rydych chi'n iawn bod hynny'n dod yn llawer mwy cynaliadwy cyn bo hir na chael y newydd yn unig. Wrth gwrs, po hynaf y byddwch chi'n mynd, anoddaf yw hi i wynebu rhywbeth newydd, a dyna pam, mae'n debyg, mae amser yn cyflymu, ac mae'n ymddangos bod y blynyddoedd yn gwibio fel tudalennau calendr un o'r hen ffilmiau hynny.
Rwy’n meddwl mai’r peth arall a ddysgais gan Leonard Cohen, am wn i, oedd, pan gyfarfûm ag ef, ei fod yn byw i fynach am bum mlynedd yn y mynyddoedd oer, tywyll y tu ôl i Los Angeles, a dywedodd, fel y soniasoch, fod eistedd yn llonydd a gofalu am bobl eraill a sgwrio lloriau yn gyffro mawr o fywyd, er ei fod wedi mwynhau holl bleserau’r byd. Ond ail ran y broses honno, sydd efallai hyd yn oed yn bwysicach, yw, unwaith eto, daeth yn ôl i'r byd. Mae wedi teithio'r byd yn ei 70au ers chwe blynedd a daeth yn un o'r cerddorion mwyaf poblogaidd ar y blaned. Rwy'n meddwl mai'r rheswm y daeth yn boblogaidd oedd bod pobl yn gallu dweud ei fod yn dod i lawr o'r mynydd, mewn ffordd. Mewn geiriau eraill, roedd yn dod â doethineb a dyfnder ac anhunanoldeb i'r llwyfan cyngerdd, yn union lle nad ydym yn ei weld fel arfer. Ac rwy’n meddwl, hyd yn oed os na allent ei fynegi, roedd pobl yn teimlo eu bod yn cael rhywfaint o lonyddwch a phwyntiau’r fynachlog ganddo, nid dim ond math arall o agenda neu rywun yn ceisio gwerthu rhywbeth.
[ cerddoriaeth: “Seiclon” gan MONO ]
Ms. Tippett: Krista Tippett ydw i, ac On Being . Heddiw, yn archwilio “celf llonyddwch” gyda'r awdur Pico Iyer.
Ms. Tippett: Rydyn ni'n dirwyn i ben tua'r diwedd, ond rydw i eisiau gofyn i chi am gyfriniaeth. Rwyf am ddarllen rhywbeth a ysgrifennoch. Fe’m gyfareddodd: “Cyfriniaeth, i mi, yw’r hyn sy’n sefyll allan o amser a thu hwnt i amgylchiadau. Darllenwch ddisgwrs Zen o’r 13eg ganrif, codwch St. John of the Cross, a gwrandewch ar albwm diweddaraf Leonard Cohen, ac rydych chi yn syth yn yr un lle. Mae cyfriniaeth bron yn ddigyfnewid a’r gwirionedd cefn llwyfan sy’n sefyll a thu ôl i’r holl fyd newidiol.”
Mr. Iyer: Fy nefoedd, dwi'n hoffi hynny mewn gwirionedd. [ chwerthin ] Rwy'n dal i gredu'r peth.
Ms. Tippett: [ chwerthin ] A oes gan gyfriniaeth rôl wahanol neu rôl newydd neu rôl eang mewn byd sydd wedi'i globaleiddio, ym myd yr 21ain ganrif?
Mr. Iyer: Rwy'n meddwl ei fod yn gwneud hynny mewn byd cyflymach, oherwydd credaf fod angen inni, yn fwy nag erioed, ymwreiddio ein hunain yn yr hyn sydd allan o amser ac yn fwy na ni ac nad yw wedi'i gynnwys yn y diweddariad CNN diweddaraf. Mae'n wych gwybod beth ddigwyddodd ddwy eiliad yn ôl yn y Grammys neu, yn bwysicach fyth, yn Irac. Ond ni allwn ddechrau gwneud synnwyr ohono oni bai bod gennym gynfas mwy o faint i'w osod arno. Yn yr ystyr hwnnw, mae'n ddoniol—pan ydych newydd ddarllen y disgrifiad hwnnw o gyfriniaeth, mae'n swnio'n union fel fy nisgrifiad o fy meudwy. Rwy'n meddwl fy mod yn ôl pob tebyg yn defnyddio'r rheini fel termau ymgyfnewidiol bron yno. Ond os yw cyfriniaeth yn air am y man hwnnw lle rydym yn ddyfnach ac yn ddoethach na ni ein hunain, neu o leiaf yn gallu gwrando ar rywbeth y tu mewn i ni ein hunain sy'n ymddangos yn llawer mwy nag ydym ni, yn sicr mae angen hynny arnom yn fwy nag erioed oherwydd byddwn yn dychmygu yn y 19eg ganrif, dywedwch, pan fo llawer llai o ddargyfeiriadau amlwg, efallai ei fod yn syniad rhamantus, ond rwy'n dychmygu bod pobl yn gallu clywed y rhan well ohonynt eu hunain ychydig yn fwy aml.
Mae'n anodd clywed yn smonach y cyfoes, a dwi'n sylwi mwy a mwy ar bobl yn siarad am dorri drwy'r swn. Dyna beth sydd angen i ni ei wneud mewn gwirionedd. Mae cyfriniaeth yn fodd o dorri trwy cacophony’r foment a’n hatgoffa o’r hyn sy’n real ac yna ein hatgoffa sut i ymateb i’r real ac i wneud cyfiawnder ag ef.
Efallai bod hynny'n siarad â rhan arall eich cwestiwn, sef harddwch cyfriniaeth yw'r man lle mae gwahaniaethau'n diddymu a lle nad oes chi a fi, does dim dwyrain a gorllewin, does dim hen na newydd. Rydyn ni yn y lle y tu hwnt i ddeuoliaeth a thu hwnt i driciau'r meddwl, mewn gwirionedd, i fynd yn ôl at eich pwynt am fod yn ddeallusol. Rydym yn y gofod hwnnw lle nad ydym y tu allan i'r byd yn gwneud dyfarniadau a gwahaniaethau. Yr ydym mewn rhyw wirionedd, nad oes yn rhaid i ni hyd yn oed ei enwi, ond dyma'r man y mae'r holl draddodiadau gwych hynny'n cydgyfarfod. Felly pe bai Rumi a John of the Cross a Meister Eckhart a DÅgen, yr athro Zen gwych, yn siarad â'i gilydd, efallai y byddai pob un yn siarad yn yr iaith ac yn fframwaith ei draddodiad penodol, ond yr hyn y byddent yn siarad amdano yw rhywbeth y byddai pob un ohonynt yn ei gydnabod fel ei realiti mwyaf agos atoch.
Ms. Tippett: Ac ni fyddai unrhyw un o'u geiriau yn cyrraedd yn ddigon pell, iawn?
Mr. Iyer: Yn union. Cyfriniaeth yw'r man lle mae pob gair, esboniad yn rhedeg allan.
Ms. Tippett: Anaml y byddaf yn eich gweld chi'n siarad am Dduw, ac rydw i wir yn teimlo bod yr hyn rydych chi newydd ei ddweud mor huawdl. Ac, yn sicr, mae Duw yn un o'r gwirioneddau hynny na allwn ond pwyntio ato â geiriau. Wn i ddim, a oes gennych chi synnwyr o Dduw, neu ai'r iaith honno rydych chi'n ei hosgoi, neu ai dim ond fy mod i heb ei gweld?
Mr. Iyer: Rydych chi'n iawn. Mae'n iaith dwi'n ei hosgoi. Yr wyf yn cofio, fel bachgen bach, pryd bynnag y gwelwn rywbeth mewn priflythrennau, byddai rhywbeth ynof yn adennill. Ond yn rhyfedd ddigon, fe ofynnodd rhywun bythefnos yn ôl yn sydyn, allan o unman, i mi, “Beth yw Duw?” A dywedais, “Realiti.”
Rwy’n meddwl bod gan hynny lawer o oblygiadau. Ond fel arfer, yr hyn y byddwn yn ei ddweud yw y byddwn yn sicr yn defnyddio’r gair dwyfol fel yr ydych chi a minnau wedi’i ddefnyddio’n gynharach yn y drafodaeth hon. Rwy'n credu bod gennym ni i gyd rywbeth digyfnewid ac eang a chwbl annirnadwy y tu mewn i ni. Rwy'n hapus iawn os yw Cristion yn galw hynny'n Dduw ac os yw Mwslim yn galw hynny'n Allah ac os yw Bwdhydd yn galw'r realiti hwnnw neu rywbeth arall. Unwaith eto, nid wyf yn meddwl bod yr enwau mor bwysig, ond mae'r gwir yn bwysig iawn, iawn, a chredaf mai dyna'r gwirionedd sylfaenol na allwn fforddio colli golwg arno.
Pan wnaethoch chi siarad yn gynharach am fy chwilio am leoedd a phobl ysbrydol, mae'n debyg mai'r rheswm am hynny oedd oherwydd yn ifanc iawn sylwais nad oedd gennyf un grefydd sefydlog fy hun, bod pobl a oedd ag ymrwymiad crefyddol i'w gweld yn ymddwyn gyda'r fath garedigrwydd a'r fath anhunanoldeb a'r fath eglurder, yn fy marn i, mae'r rhain yn bobl yr wyf am ddysgu oddi wrthynt. Yr hyn roeddwn i’n ei ddysgu ganddyn nhw oedd eu bod nhw’n gwrando ar Dduw ac, yn bwysicach fyth weithiau, yn ufuddhau i Dduw, ac yn ufuddhau i Dduw pan mae Duw yn gofyn pethau amhosibl iddyn nhw. Ond eto, roedden nhw'n gwybod mai dyna lle roedd eu hymrwymiad. Ni allaf ddechrau dweud faint o werthfawrogiad ac edmygedd sydd gennyf i'r rhai sydd wedi gwneud Duw yn ganolbwynt eu bywydau, neu yn achos y Dalai Lama, efallai ei fod yn dweud mai realiti yw canol ei fywyd, ond mae'n amrywiad ar yr un peth.
Ms. Tippett: Rydych chi'n byw'r bywyd syml hwn, ond rydych chi'n ysgrifennu llyfrau y mae pobl yn eu darllen. Cwpl o weithiau yn y blynyddoedd diwethaf, rydych chi wedi cael darnau yn y New York Times , ac mae yna un y gwnaethoch chi ei ysgrifennu ychydig flynyddoedd yn ôl, efallai tra oeddech chi'n ysgrifennu'ch llyfr ar lonyddwch. Ai “The Joy of Quiet” oedd e? Ydy hynny'n iawn?
Mr. Iyer: Ydw.
Ms. Tippett: Daethoch i ben gyda — yr oeddech yn eich mynachlog, eich cartref cyfrinachol, fel y dywedwch, yng Nghaliffornia, yr wyf yn credu. Roeddech yn sôn am—allan yn cerdded, yn siarad â rhywun sy’n gweithio yn MTV, yn dod â’i blant ifanc yno, felly mae’n eu cyflwyno i lawenydd tawelwch. Roedd gennych linell a arhosodd gyda mi o'r diwedd. Fe wnaethoch chi ysgrifennu, “Sylweddolais y gallai plentyn yfory fod o'n blaenau mewn gwirionedd o ran synhwyro nid yr hyn sy'n newydd, ond yr hyn sy'n hanfodol.” Roeddwn i eisiau darllen hwnna yn ôl i chi. Mae'n brydferth iawn.
Mr. Iyer: Wel, diolch am ganmoliaeth mor uchel. Y rheswm pam wnes i orffen y darn hwnnw gyda'r frawddeg honno oedd i mi ddechrau'r darn trwy ddisgrifio sut roeddwn i'n mynd i gynhadledd yn Singapore gyda'r teitl “Marchnata i Blentyn Yfory.” Felly mae’r darn hwnnw wir yn symud o’r halogedig i’r cysegredig, neu’n symud o galon y byd, lle gwelir plentyn yfory yn yr un frawddeg â marchnata, i’r hyn sydd mewn gwirionedd yn mynd i gefnogi plentyn yfory, sydd ymhell o’r farchnad ac sy’n rhywbeth tebycach i lonyddwch. Yn wir, roedd gen i olygydd yn The New York Times a fyddai'n taflu'r pethau hyn ataf ac a gomisiynodd y llyfr TED ychydig flynyddoedd yn ôl hefyd. Yn rhyfedd iawn, er nad oeddem erioed wedi cyfarfod, dywedodd, “Pam na wnewch chi ysgrifennu darn ar dawelwch?” Yna dywedodd, "Pam na wnewch chi ysgrifennu darn ar bryder?" Ac, “Pam na wnewch chi ysgrifennu darn ar ddioddefaint?” Roeddwn mor falch o gael y cyfle i siarad am y pethau hynny. Ac, fel y dywedasoch, cefais fy synnu ar yr ochr orau y byddai'r New York Times am roi sylw amlwg i'r rheini yn y papur newydd fel y cywirol i'r foment.
Ms. Tippett: Rwyf am ofyn y cwestiwn mawr hwn ichi. Wrth i chi fyw'r bywyd hwn rydych chi wedi'i fyw, sut mae'ch synnwyr wedi datblygu o'r cwestiwn animeiddio gwych hwn y tu ôl i'n traddodiadau ysbrydol ond hefyd y cwestiwn dynol cyffredinol hwn: Beth mae'n ei olygu i fod yn ddynol?
Mr Iyer: Yr wyf yn meddwl i fod yn ddynol yn golygu mewn gwirionedd i fod yn gysylltiedig. Rwy'n enaid eithaf unig, ac rwyf wedi siarad llawer am lonyddwch a distawrwydd, ond credaf mai gorsafoedd ffordd yn unig ydyn nhw. Maent yn lleoedd ail-lenwi â thanwydd. Mae'n ddoniol, pan awn i faes awyr y dyddiau hyn, mae cymaint o orsafoedd ailwefru ar gyfer dyfeisiau ac ychydig iawn i'n henaid.
Ms. Tippett: Iawn. [ chwerthin ] Yn sydyn mae'r holl orsafoedd ailwefru hyn.
Mr. Iyer: Yn sydyn iawn. Ac rydym yn sylweddoli'n gyflym mai dim ond pan fyddwn yn ailwefru ein henaid, y gallwn wneud gwell defnydd o'n dyfeisiau. Rhan o fy mhryder ynglŷn â’r oes ddigidol yw mai’r harddwch ohoni yw y gallwn gysylltu â phobl ar gorneli pellaf y ddaear. Yr her yw ein bod weithiau'n colli cysylltiad â'n hunain, yn enwedig ein hunain yn ddyfnach. Ac yna rydyn ni'n cael ein temtio'n fwy i ddiffinio ein hunain o ran yr hyn nad yw o bwys a'r hyn nad yw'n mynd i bara'n hir iawn, boed yn edrychiad, ein cyllid, neu'n crynodeb. Ac nid wyf yn meddwl bod unrhyw un yn dod yn gyfoethocach os yw ef neu hi yn diffinio ei hun yn y termau hynny. Felly rwy'n meddwl mai bod yn ddynol yw ceisio dod o hyd i'r rhan orau ohonoch chi'ch hun sydd, mewn gwirionedd, y tu hwnt i chi'ch hun, yn llawer doethach nag ydych chi, a chael hynny i'w rannu â phawb yr ydych yn gofalu amdanynt.
[ cerddoriaeth: “Dilate” gan Wes Swing ]
Mae Ms. Tippett:Pico Iyer yn awdur dros ddwsin o lyfrau gan gynnwys The Open Road: The Global Journey of the Fourteenth Dalai Lama , a The Art of Stillness: Adventures in Going Nowhere . Ar hyn o bryd mae'n gweithio ar ddau lyfr newydd ar gyfer 2019: Autumn Light ac A Beginner's Guide to Japan .
[ cerddoriaeth: “Akiko” gan Gitâr ]
Staff: On Being mae Chris Heagle, Lily Percy, Mariah Helgeson, Maia Tarrell, Marie Sambilay, Erinn Farrell, Laurén Dørdal, Tony Liu, Bethany Iverson, Erin Colasacco, Kristin Lin, Profit Idowu, Casper ter Kuile, Angie Thurston, Lee Phillips, Ed Lidie Gonette, Sue Phillips, Ed Lidie Gonson, Sue Phillips, Ed Lidie Go Johnson Burley, Katie Gordon, a Zack Rose.
Ms. Tippett: Mae ein cerddoriaeth thema hyfryd yn cael ei darparu a'i chyfansoddi gan Zoë Keating. A'r llais olaf y byddwch chi'n ei glywed yn canu ein credydau olaf ym mhob sioe yw'r artist hip-hop Lizzo.
Crëwyd On Being yn American Public Media. Mae ein partneriaid ariannu yn cynnwys:
Sefydliad John Templeton. Cefnogi ymchwil academaidd a deialog sifil ar y cwestiynau dyfnaf a mwyaf dyrys sy'n wynebu dynolryw: Pwy ydym ni? Pam ydym ni yma? A ble rydyn ni'n mynd? I ddysgu mwy, ewch i templeton.org .
Sefydliad Fetzer, yn helpu i adeiladu'r sylfaen ysbrydol ar gyfer byd cariadus. Dewch o hyd iddynt yn fetzer.org .
Sefydliad Kalliopeia, yn gweithio i greu dyfodol lle mae gwerthoedd ysbrydol cyffredinol yn sail i’r ffordd yr ydym yn gofalu am ein cartref cyffredin.
Humanity United, gan hyrwyddo urddas dynol gartref ac o gwmpas y byd. Dysgwch fwy yn humanityunited.org, rhan o Grŵp Omidyar.
Sefydliad Henry Luce, i gefnogi Diwinyddiaeth Gyhoeddus Reimagined.
The Osprey Foundation—catalydd ar gyfer bywydau grymus, iach a chyflawn
A'r Lilly Endowment, sefydliad teuluol preifat yn Indianapolis sy'n ymroddedig i ddiddordebau ei sylfaenwyr mewn crefydd, datblygu cymunedol ac addysg.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
3 PAST RESPONSES
We need to Be Mindful of the Impact of Travel on Our Planet ♡ It Contributes to climate change and the 6th mass extinction. All Worlds Are Within Us. And there is Always work to do right Here, right Now, where we Are. Starting with Creating a planet of True Equality and Unity. A planet where the children of All species are put First. A planet that has eliminated preventable child mortality, eliminated pollution and wasted resource, eliminated the -isms and generational trauma that plague us. We Need to See and Honor the Spiritual as the Seed of the physical. A Shift in Mindset. #ConsciousProCreation #OneBeing #OnePlanet #United
We need to Be Mindful of the Impact of Travel on Our Planet ♡ It Contributes to climate change and the 6th mass extinction. All Worlds Are Within Us. And there is Always work to do right Here, right Now, where we Are. Starting with Creating a planet of True Equality and Unity. A planet where the children of All species are put First. A planet that has eliminated preventable child mortality, eliminated pollution and wasted resource, eliminated the -isms and generational trauma that plague us. We Need to See and Honor the Spiritual as the Seed of the physical. A Shift in Mindset. #ConsciousProCreation #OneBeing #OnePlanet #United
Pico Iyer is on a Grand Journey indeed! I trust he will find his way Home eventually. I suspect Benedictine hospitality is part of the finding? }:- ❤️