G. Iyer: Tamang-tama. [ laughs ] Nanatili ako ng isang linggo, kung saan natagpuan ko ang isang templo sa Kyoto na ibang-iba sa naisip ko sa midtown Manhattan. Ngunit lumipat ako noon sa isang solong silid sa likod na mga kalye ng Kyoto nang walang kahit isang palikuran o telepono o kama.
Ms. Tippett: Sige, kung ganoon. Absweldo ka na. [ laughs ] Sabihin mo sa akin kung ano ang natutunan mo tungkol sa oras. At marahil ito ay totoo pa rin, dahil ginugugol mo ang halos lahat ng iyong buhay sa Japan ngayon. Naiintriga ako dahil sa palagay ko ang oras ay isang kamangha-manghang konsepto, at mayroon itong lahat ng resonance na ito kapwa sa agham at sa mistisismo.
G. Iyer: Oo, at sa tingin ko alam nating lahat ang sensasyong iyon. Marami kaming mga device na nakakatipid sa oras ngunit mas kaunti ang oras, tila sa amin. Noong bata pa ako, ang pakiramdam ng karangyaan ay may kinalaman sa maraming espasyo, marahil sa pagkakaroon ng malaking bahay o malaking sasakyan. Ngayon sa tingin ko ang luho ay may kinalaman sa pagkakaroon ng maraming oras. Ang tunay na karangyaan ngayon ay maaaring isang blangkong espasyo lamang sa kalendaryo. At kawili-wili, iyon ang ating hinahangad, sa palagay ko, napakarami sa atin.
Noong lumipat ako mula sa New York City patungo sa kanayunan ng Japan — pagkatapos ng taon ko sa Kyoto, mahalagang lumipat ako sa isang dalawang silid na apartment, kung saan nakatira pa rin ako kasama ang aking asawa at, dati, ang aming dalawang anak. Wala kaming sasakyan o bisikleta o TV na naiintindihan ko. Ito ay napaka-simple, ngunit ito ay napaka-marangyang sa pakiramdam. Ang isang dahilan ay kapag nagising ako, tila ang buong araw ay umaabot sa aking harapan na parang isang napakalaking parang, na hindi kailanman isang sensasyon na naramdaman ko noong ako ay nasa go-go New York City. Maaari akong gumugol ng limang oras sa aking desk. At pagkatapos ay maaari akong mamasyal. At pagkatapos ay maaari akong gumugol ng isang oras sa pagbabasa ng isang libro kung saan, habang nagbabasa ako, nararamdaman ko ang aking sarili na nagiging mas malalim at mas matulungin at mas nuanced. Ito ay tulad ng isang kahanga-hangang pag-uusap.
Pagkatapos ay magkakaroon ako ng pagkakataong maglakad muli sa paligid at alagaan ang aking mga email at panatilihin ang aking mga amo at pagkatapos ay pumunta at maglaro ng ping pong at pagkatapos ay magpalipas ng gabi kasama ang aking asawa. Tila ang araw ay may isang libong oras, at iyon mismo ang madalas kong hindi maranasan o maramdaman kapag ako ay — halimbawa, ngayon sa Los Angeles — palipat-lipat sa isang lugar. Sa palagay ko ito ay isang trade-off. Ibinigay ko ang seguridad sa pananalapi, at ibinigay ko ang mga kaguluhan ng malaking lungsod. Pero naisip ko na sulit ang magkaroon ng dalawang bagay, kalayaan at oras. Ang pinakamalaking karangyaan na tinatamasa ko kapag nasa Japan ako ay, pagdating ko doon, hinubad ko ang aking relo, at pakiramdam ko ay hindi ko na ito kailangang isuot muli. Malapit ko nang simulan upang sabihin ang oras sa pamamagitan ng kung paano ang liwanag ay pahilig sa ating mga pader sa pagsikat ng araw at kapag ang kadiliman ay bumabagsak - at sa palagay ko ay bumalik sa isang mas mahalagang buhay ng tao.
Ms. Tippett:Iyan ay tungkol sa buhay na ginawa mo, sa halip na isang bagay sa kultura ng Hapon, tama ba?
Mr. Iyer: Ito ay, ngunit siyempre, kapag ako ay umalis sa New York City, ako ay maaaring pumunta kahit saan. Bilang isang manunulat, masuwerte ako; Kaya kong gawin ang trabaho ko kahit saan. Sa palagay ko ang isang dahilan kung bakit ako nagpunta sa Japan — bumabalik ito sa iyong itinatanong tungkol sa mga institusyon ng mas mataas na pag-aalinlangan — ay ang aking edukasyon ay nagturo sa akin ng mahusay na magsalita, ngunit sa palagay ko ay hindi ito nagturo sa akin na makinig. Itinuro sa akin ng aking mga paaralan na isulong ang aking sarili sa mundo, ngunit hindi ito nagturo sa akin na burahin ang aking sarili. Ang mga birtud ng pagdating ko sa Japan, na natagpuan na ako ay talagang hindi marunong bumasa at sumulat - hanggang ngayon, hindi ako marunong magbasa o magsulat ng Japanese. Ako ay nasa awa ng mga bagay sa paligid ko. I can't have the illusion that I'm on top of things. Ang Japan ay isang lugar kung saan marami akong matututunan, at pinag-aaralan ko pa rin ito.
Ms. Tippett:Napag-usapan mo na muli nating natutuklasan — Gustung-gusto ko ang pariralang ito — ang “kamadalian ng pagbagal.” Iyan ay kahanga-hanga.
G. Iyer: Salamat. Well, sa tingin ko lahat tayo ay nahihilo. Sumakay kami sa bumibilis na roller coaster na hindi namin kailanman hiniling na sumakay, at hindi namin alam kung paano bababa. Ang pinakamatalim kong pakiramdam ay ang ating mga device ay hindi mawawala, at hindi rin natin gugustuhing mawala ang mga ito. Ginawa nilang mas maliwanag at mas malusog at mas mahaba ang ating buhay. Ngunit ito ay isang ligtas na taya na sila ay magpapabilis at dadami lamang. Talagang kailangan nating gumawa ng mga pang-emerhensiyang hakbang para lamang mapanatili ang ating sarili sa proporsyon at balanse. Minsan iniisip ko na ang paglalakbay ay kung paano ko nakukuha ang aking kaguluhan at pagpapasigla, ngunit ang katahimikan ay kung paano ko pinapanatili ang aking sarili na matino. Si Pascal, kamangha-mangha, noong ika-17 siglo, ay nagsabi, ang ating problema ay pagkagambala. Ngunit sinusubukan naming i-distract ang aming sarili mula sa mga distractions, kaya lalo kaming lumala sa mabisyo na siklo na ito.
Kaya ang tanging lunas para sa distraction ay atensyon. Pumunta ako sa aking monasteryo at pumunta ako sa Japan dahil sila ay mga katedral ng atensyon. Ang mga ito ay mga lugar kung saan ang mga tao ay masyadong matulungin at kung saan ang mga taong tulad ko ay maaaring subukang matuto ng atensyon.
Ms. Tippett:Hindi ko maiwasang magtaka habang binabasa kita at binabasa ang tungkol sa buhay na ginawa mo, talagang pinili mo ang pagiging simple na — sa tingin ko ay ginagamit mo pa ang salitang “maluho.” Pinag-uusapan mo ang tungkol sa pagiging kasama ni Leonard Cohen, at ginagamit niya ang salitang "maluho" — at sa kaibahan mo sa edad na 29, nabubuhay sa pangarap ng Amerika. Ngunit hindi ko maiwasang mag-isip kung gaano karami sa iyong napili at nalikha ay tungkol din sa karunungan na dulot lamang ng pagtanda, sa pagtanda, na ang katahimikan ay nagiging mas natural at mas kasiya-siya kahit papaano, sa tingin ko, likas. Hindi ako sigurado na lahat ay sumasandal sa ganyan. Sa katunayan, alam kong hindi nila ginagawa.
Nabasa ko kamakailan na may ilang bagong pag-aaral na noong bata pa tayo, nahihirapan tayong makahanap ng kasiyahan at kasiyahan sa pagiging bago, at habang tumatanda tayo, mas natural tayong nakakahanap ng kaguluhan at kasiyahan sa kung ano ang karaniwan, sa mga pattern at gawi at araw-araw na ayos ng ating buhay. Nakakatulong ito sa akin na isipin kung bakit ang karunungan ay kasama ng edad, kung bakit nagiging elder ang isang elder dahil ang nagiging mas natural ay talagang nakakakuha ng pinakamalalim na pananaw sa mga espirituwal na tradisyon.
G. Iyer: Oo. Sinasabi ko lang sa isang tao kahapon na, sa isang punto — sa palagay ko, mas matanda lang ako sa iyo ng ilang taon — napansin ko na nakakakuha ako ng higit na kasiyahan mula sa pagbisita sa mga dati kong kaibigan kaysa sa paghahanap ng mga bagong kaibigan; at muling pagbabasa ng mga aklat na palagi kong minamahal, na sa bawat pagkakataon ay nagbibigay sa akin ng mga bago at bagong bagay sa halip na subukang hanapin ang pinakabagong magandang libro; at muling pagbisita sa mga lugar kung saan mayroon akong relasyon sa loob ng 30 o 50 taon. Agad na hindi mo kailangang ipaliwanag ang iyong sarili. Ginagawa mo nang walang kaguluhan ng bago, ngunit ikaw ay nasa isang mas malalim at mas matalik na pagkikita. Tama ka na sa lalong madaling panahon iyon ay magiging mas nakapagpapatibay kaysa sa pagkuha lamang ng bago. Siyempre, habang tumatanda ka, mas mahirap harapin ang bago, kaya naman, malamang, bumibilis ang oras, at tila lumilipas ang mga taon tulad ng mga pahina ng kalendaryo sa isa sa mga lumang pelikulang iyon.
Sa palagay ko ang isa pang bagay na inaakala kong natutunan ko mula kay Leonard Cohen ay, nang makilala ko siya, siya ay naninirahan para sa isang monghe sa loob ng limang taon sa malamig, madilim na kabundukan sa likod ng Los Angeles, at sinabi niya, tulad ng nabanggit mo, na ang pag-upo nang tahimik at pag-aalaga sa ibang tao at pagkuskos sa sahig ay isang malaking kasiyahan sa buhay, kahit na nasiyahan siya sa lahat ng kasiyahan ng mundo. Ngunit ang pangalawang bahagi ng prosesong iyon, na marahil ay mas mahalaga, ay, muli, siya ay bumalik sa mundo. Nilibot niya ang mundo sa kanyang 70s sa loob ng anim na taon at naging isa sa mga pinakasikat na musikero sa planeta. Sa palagay ko ang dahilan kung bakit siya naging tanyag ay ang masasabi ng mga tao na siya ay bababa mula sa bundok, sa isang paraan. Sa madaling salita, dinadala niya ang karunungan at lalim at pagiging hindi makasarili sa yugto ng konsiyerto, kung saan hindi natin ito karaniwang nakikita. At sa palagay ko, kahit na hindi nila ito maipaliwanag, naramdaman ng mga tao na nakakakuha sila ng katahimikan at katinuan ng monasteryo mula sa kanya, hindi lamang ng isa pang uri ng agenda o isang taong nagtatangkang magbenta ng isang bagay.
[ musika: “Cyclone” ni MONO ]
Ms. Tippett:Ako si Krista Tippett, at ito ay On Being . Ngayon, ginalugad ang "sining ng katahimikan" kasama ang manunulat na si Pico Iyer.
Ms. Tippett: Magtatapos na tayo, ngunit gusto kong tanungin ka tungkol sa mistisismo. Gusto kong basahin ang isinulat mo. Nakaintriga ito sa akin: "Para sa akin, ang mistisismo ay ang namumukod-tangi sa panahon at higit pa sa mga pangyayari. Magbasa ng diskurso ng Zen noong ika-13 siglo, kunin ang St. John of the cross, at pakinggan ang pinakabagong album ni Leonard Cohen, at ikaw ay nasa parehong lugar kaagad. Ang mistisismo ay halos ang walang pagbabago na backbeat at backstage na katotohanan na nakatayo at lumilipat sa lahat ng pagbabago sa mundo.
Mr. Iyer: My heavens, talagang gusto ko iyon. [ laughs ] Naniniwala pa rin ako.
Ms. Tippett:[ laughs ] May ibang papel ba ang mistisismo o bagong tungkulin o malawak na papel sa isang globalisadong mundo, sa mundo ng ika-21 siglo?
Mr. Iyer: Sa tingin ko sa isang pinabilis na mundo ito ay ginagawa, dahil sa tingin ko kailangan natin, higit kailanman, na i-ugat ang ating mga sarili sa kung ano ang wala sa oras at mas malaki kaysa sa amin at hindi nakapaloob sa pinakabagong update ng CNN. Napakagandang malaman kung ano ang nangyari dalawang segundo ang nakalipas sa Grammys o, mas mahalaga, sa Iraq. Ngunit hindi natin ito masisimulan maliban kung mayroon tayong mas malaki, mas maluwang na canvas kung saan ito ilalagay. In that sense, it's funny — kapag nabasa mo pa lang ang paglalarawang iyon ng mistisismo, katunog na ito ng paglalarawan ko sa aking ermita. Sa palagay ko marahil ay ginagamit ko ang mga iyon bilang halos mapagpapalit na mga termino doon. Ngunit kung ang mistisismo ay isang salita para sa lugar na iyon kung saan tayo ay mas malalim at mas matalino kaysa sa ating sarili, o hindi bababa sa maaaring makinig sa isang bagay sa loob ng ating sarili na tila mas malaki kaysa sa atin, tiyak na kailangan natin iyon nang higit pa kaysa dati dahil akala ko sa ika-19 na siglo, sabihin nating, kapag may mas kaunting mga halatang diversion, marahil ito ay isang romantikong paniwala, ngunit naiisip ko na mas madalas marinig ng mga tao ang mas magandang bahagi ng kanilang sarili nang kaunti.
Mahirap marinig sa hiyawan ng kontemporaryo, at mas napapansin ko ang mga tao na higit na nag-uusap tungkol sa pagputol sa ingay. Iyon talaga ang kailangan nating gawin. Ipagpalagay ko na ang mistisismo ay isang paraan ng pag-iwas sa kaguluhan ng sandali at pagpapaalala sa atin ng kung ano ang totoo at pagkatapos ay nagpapaalala sa atin kung paano tumugon sa tunay at upang bigyang-katarungan ito.
Marahil iyon ay nagsasalita sa iba pang bahagi ng iyong tanong, na kung saan ay ang kagandahan ng mistisismo ay ito ang lugar kung saan ang mga pagkakaiba ay natutunaw at kung saan walang ikaw at ako, walang silangan at kanluran, walang luma o bago. Kami ay nasa lugar na lampas sa dualism at lampas sa mga trick ng isip, talaga, upang bumalik sa iyong punto tungkol sa pagiging isang intelektwal. Nasa lugar tayo kung saan wala tayo sa labas ng mundo na gumagawa ng mga paghatol at pagtatangi. Tayo ay nasa ilang katotohanan, na hindi na natin kailangang pangalanan, ngunit ito ang lugar kung saan lahat ng magagandang tradisyong iyon ay nagtatagpo. Kaya't kung sina Rumi at John of the Cross at Meister Eckhart at DÅ gen, ang dakilang guro ng Zen, ay mag-uusap nang magkasama, ang bawat isa ay maaaring magsalita sa wika at sa balangkas ng kanyang partikular na tradisyon, ngunit kung ano ang kanilang pinag-uusapan ay isang bagay na makikilala ng bawat isa sa kanila bilang kanyang pinakakilalang katotohanan.
Ms. Tippett:At wala sa kanilang mga salita ang makakaabot ng medyo malayo, tama?
G. Iyer: Eksakto. Ang mistisismo ay ang lugar kung saan nauubos ang lahat ng salita, paliwanag.
Ms. Tippett:Bihira kitang makitang nagsasalita tungkol sa Diyos, at talagang pakiramdam ko ang sinabi mo ay napakahusay magsalita. At, tiyak, ang Diyos ay isa sa mga realidad na maaari lamang nating ituro sa mga salita. Ewan ko ba, may sense ka ba sa Diyos, o yung language na yun iniiwasan mo, o sadyang hindi ko lang nakita?
G. Iyer: Tama ka. Wikang iniiwasan ko. Naaalala ko, bilang isang maliit na bata, sa tuwing may nakikita akong isang bagay sa malalaking titik, isang bagay sa akin ang umuurong. Ngunit ang kakatwa, may isang taong dalawang linggo na ang nakalipas nang biglang, nang wala sa oras, ay nagtanong sa akin, "Ano ang Diyos?" At sinabi ko, "Reality."
Sa tingin ko, marami itong bunga. Ngunit kadalasan, ang sasabihin ko ay tiyak na gagamitin ko ang salitang banal tulad ng ginamit namin noong una sa talakayang ito. Sa tingin ko lahat tayo ay may isang bagay na walang pagbabago at malawak at ganap na hindi maarok sa loob natin. Tuwang-tuwa ako kung tawagin ng isang Kristiyano ang Diyos na iyon at kung tinawag ng Muslim na Allah iyon at kung tawagin ng isang Budista ang katotohanang iyon o iba pa. Muli, sa palagay ko ay hindi gaanong mahalaga ang mga pangalan, ngunit ang katotohanan ay napakahalaga, at sa palagay ko iyon ang pangunahing katotohanan na hindi natin kayang mawala sa paningin.
Noong napag-usapan ninyo kanina ang tungkol sa paghahanap ko ng mga espirituwal na lugar at mga tao, sa palagay ko ay dahil sa napakaagang edad ko ay napansin ko na wala akong itinatag na relihiyon sa aking sarili, na ang mga taong may pangako sa relihiyon ay tila kumikilos nang may kabaitan at walang pag-iimbot at napakalinaw na naisip ko, ito ang mga taong gusto kong matutunan. Ang natutuhan ko sa kanila ay nakikinig sila sa Diyos at, higit na mahalaga kung minsan, ang pagsunod sa Diyos, at pagsunod sa Diyos kapag tinatanong sila ng Diyos ng mga imposibleng bagay. Ngunit gayon pa man, alam nila na doon ang kanilang pangako. Hindi ko masimulang sabihin kung gaano ako kalaki ang pagpapahalaga at paghanga para sa mga taong ginawang sentro ng kanilang buhay ang Diyos, o sa kaso ng Dalai Lama, maaari niyang sabihin na ang katotohanan ang sentro ng kanyang buhay, ngunit ito ay isang pagkakaiba-iba sa parehong bagay.
Ms. Tippett: Namumuhay ka sa napakasimpleng buhay na ito, ngunit nagsusulat ka ng mga aklat na binabasa ng mga tao. Ilang beses sa mga nakalipas na taon, mayroon kang mga piraso sa The New York Times , at mayroong isa na isinulat mo ilang taon na ang nakakaraan, marahil habang isinusulat mo ang iyong aklat sa katahimikan. Tinawag ba itong "The Joy of Quiet"? tama ba yun?
G. Iyer: Oo.
Ms. Tippett: Nagtapos ka sa — ikaw ay nasa iyong monasteryo, ang iyong lihim na tahanan, gaya ng sinasabi mo, sa California, naniniwala ako. Napag-usapan mo — naglalakad, nakikipag-usap sa isang nagtatrabaho sa MTV, dinadala ang kanyang maliliit na anak doon, kaya ipinakilala niya sa kanila ang kagalakan ng katahimikan. Mayroon kang isang linya na nanatili lang sa akin sa dulo. Isinulat mo, "Ang anak ng bukas, natanto ko, ay maaaring nauna sa atin sa mga tuntunin ng pagdama hindi kung ano ang bago, ngunit kung ano ang mahalaga." Gusto ko lang basahin iyon pabalik sa iyo. Napakaganda nito.
G. Iyer: Well, salamat sa napakataas na papuri. Ang dahilan kung bakit ko tinapos ang piraso na iyon sa pangungusap na iyon ay sinimulan ko ang piraso sa pamamagitan ng paglalarawan kung paano ako pupunta sa isang kumperensya sa Singapore na may pamagat na "Marketing to the Child of Tomorrow." Kaya't ang pirasong iyon ay talagang lumilipat mula sa bastos tungo sa sagrado, o gumagalaw mula sa puso ng mundo, kung saan ang anak ng bukas ay nakikita sa kaparehong pangungusap ng marketing, sa kung ano talaga ang susuporta sa anak ng bukas, na malayo sa pamilihan at isang bagay na mas katulad ng katahimikan. Sa katunayan, kamangha-mangha akong nagkaroon ng isang editor sa The New York Times na magtapon ng mga bagay na ito sa akin at siya rin ang nag-atas ng TED book ilang taon na ang nakalilipas. Out of the blue, bagama't hindi pa kami nagkikita, sinabi niya, "Bakit hindi ka sumulat ng isang piraso ng katahimikan?" Pagkatapos ay sinabi niya, "Bakit hindi ka sumulat ng isang piraso tungkol sa pagkabalisa?" At, "Bakit hindi ka sumulat ng isang piraso tungkol sa pagdurusa?" Tuwang-tuwa ako na magkaroon ng pagkakataong pag-usapan ang mga bagay na iyon. At, tulad ng sinabi mo, nagulat ako na ang The New York Times ay nais na itampok ang mga ito sa pahayagan bilang ang corrective sa sandaling ito.
Ms. Tippett: Gusto kong itanong sa iyo ang malaking tanong na ito. Habang nabubuhay ka sa buhay na ito na iyong namuhay, paano umunlad ang iyong pakiramdam tungkol sa mahusay na nagbibigay-buhay na tanong na ito sa likod ng ating mga espirituwal na tradisyon kundi pati na rin itong unibersal na tanong ng tao: Ano ang ibig sabihin ng pagiging tao?
G. Iyer: Sa tingin ko, ang ibig sabihin ng pagiging tao ay konektado. Ako ay medyo nag-iisa na kaluluwa, at marami akong napag-usapan tungkol sa katahimikan at katahimikan, ngunit sa tingin ko sila ay mga istasyon ng daan lamang. Sila ay mga lugar na nagpapagasolina. Nakakatuwa, kapag nagpupunta tayo sa airport ngayon, napakaraming recharging station para sa mga device at kakaunti lang para sa ating kaluluwa.
Ms. Tippett: Tama. [ laughs ] Bigla na lang may mga recharging station na ito.
G. Iyer: Biglaan. At mabilis naming napagtanto na kapag na-recharge namin ang aming kaluluwa, mas mahusay naming magagamit ang aming mga device. Bahagi ng aking alalahanin tungkol sa digital age ay ang kagandahan nito ay maaari tayong makipag-ugnayan sa mga tao sa malayong sulok ng mundo. Ang hamon ay kung minsan ay nawawalan tayo ng pakikipag-ugnayan sa ating sarili, lalo na sa ating mas malalim na sarili. At pagkatapos ay mas natutukso tayo na tukuyin ang ating sarili sa mga tuntunin ng kung ano ang hindi mahalaga at kung ano ang hindi magtatagal, maging ang ating hitsura, ang ating pananalapi, o ang ating resume. At sa palagay ko ay hindi yumayaman ang sinuman kung ilalarawan niya ang kanyang sarili sa mga terminong iyon. Kaya sa palagay ko ang pagiging tao ay subukang hanapin ang pinakamagandang bahagi ng iyong sarili na, sa katunayan, higit sa iyong sarili, mas matalino kaysa sa iyo, at ibahagi iyon sa lahat ng iyong pinapahalagahan.
[ musika: "Dilate" ni Wes Swing ]
Si Ms. Tippett:Si Pico Iyer ay may-akda ng mahigit isang dosenang aklat kabilang ang The Open Road: The Global Journey of the Fourteenth Dalai Lama , at The Art of Stillness: Adventures in Going Nowhere . Kasalukuyan siyang nagtatrabaho sa dalawang bagong aklat para sa 2019: Autumn Light at A Beginner's Guide to Japan .
[ musika: "Akiko" ng Guitar ]
Staff: On Being ay si Chris Heagle, Lily Percy, Mariah Helgeson, Maia Tarrell, Marie Sambitlay, Erinn Farrell, Laurén Dørdal, Tony Liu, Bethany Iverson, Erin Colasacco, Kristin Lin, Profit Idowu, Casper ter Kuile, Angie Thurston, Sue Phillips, Liliette Suzanne, Sue Phillips, Liliette Burzal Gonzales Katie Gordon, at Zack Rose.
Ms. Tippett: Ang aming magandang theme music ay ibinigay at binubuo ni Zoë Keating. At ang huling boses na maririnig mong kumakanta ng aming mga huling kredito sa bawat palabas ay ang hip-hop artist na si Lizzo.
Ang On Being ay nilikha sa American Public Media. Kasama sa aming mga kasosyo sa pagpopondo ang:
Ang John Templeton Foundation. Pagsuporta sa akademikong pananaliksik at sibil na diyalogo sa pinakamalalim at pinakanakalilito na mga tanong na kinakaharap ng sangkatauhan: Sino tayo? Bakit tayo nandito? At saan tayo pupunta? Para matuto pa, bisitahin ang templeton.org .
Ang Fetzer Institute, na tumutulong sa pagbuo ng espirituwal na pundasyon para sa isang mapagmahal na mundo. Hanapin ang mga ito sa fetzer.org .
Kalliopeia Foundation, nagtatrabaho upang lumikha ng isang hinaharap kung saan ang mga pangkalahatang espirituwal na halaga ay bumubuo sa pundasyon ng kung paano namin pinangangalagaan ang aming karaniwang tahanan.
Humanity United, nagsusulong ng dignidad ng tao sa tahanan at sa buong mundo. Alamin ang higit pa sa humanityunited.org, bahagi ng Omidyar Group.
Ang Henry Luce Foundation, bilang suporta sa Public Theology Reimagined.
Ang Osprey Foundation — isang katalista para sa empowered, malusog, at ganap na buhay
At ang Lilly Endowment, isang nakabase sa Indianapolis, pribadong pundasyon ng pamilya na nakatuon sa mga interes ng mga tagapagtatag nito sa relihiyon, pagpapaunlad ng komunidad, at edukasyon.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
3 PAST RESPONSES
We need to Be Mindful of the Impact of Travel on Our Planet ♡ It Contributes to climate change and the 6th mass extinction. All Worlds Are Within Us. And there is Always work to do right Here, right Now, where we Are. Starting with Creating a planet of True Equality and Unity. A planet where the children of All species are put First. A planet that has eliminated preventable child mortality, eliminated pollution and wasted resource, eliminated the -isms and generational trauma that plague us. We Need to See and Honor the Spiritual as the Seed of the physical. A Shift in Mindset. #ConsciousProCreation #OneBeing #OnePlanet #United
We need to Be Mindful of the Impact of Travel on Our Planet ♡ It Contributes to climate change and the 6th mass extinction. All Worlds Are Within Us. And there is Always work to do right Here, right Now, where we Are. Starting with Creating a planet of True Equality and Unity. A planet where the children of All species are put First. A planet that has eliminated preventable child mortality, eliminated pollution and wasted resource, eliminated the -isms and generational trauma that plague us. We Need to See and Honor the Spiritual as the Seed of the physical. A Shift in Mindset. #ConsciousProCreation #OneBeing #OnePlanet #United
Pico Iyer is on a Grand Journey indeed! I trust he will find his way Home eventually. I suspect Benedictine hospitality is part of the finding? }:- ❤️