Związek między Darami a społecznością

Bardziej bezpośrednio: społeczność jest niemal niemożliwa w wysoce zmonetyzowanym społeczeństwie, takim jak nasze. Dzieje się tak, ponieważ społeczność jest utkana z darów, co ostatecznie jest powodem, dla którego biedni ludzie często mają silniejsze społeczności niż bogaci. Jeśli jesteś niezależny finansowo, to naprawdę nie jesteś zależny od sąsiadów – ani od żadnej konkretnej osoby – w niczym. Możesz po prostu zapłacić komuś, żeby to zrobił, lub zapłacić komuś innemu, żeby to zrobił.

Dawniej ludzie zależeli od osób, które znali osobiście, jeśli chodzi o wszystkie potrzeby i przyjemności życiowe. Jeśli zraziłeś lokalnego kowala, piwowara lub lekarza, nie było nikogo, kto by ich zastąpił. Twoja jakość życia byłaby znacznie niższa. Jeśli zraziłeś sąsiadów, możesz nie mieć pomocy, jeśli skręcisz kostkę w sezonie zbiorów lub jeśli spłonie twoja stodoła. Społeczność nie była dodatkiem do życia, była sposobem na życie. Dzisiaj, z niewielką przesadą, moglibyśmy powiedzieć, że nikogo nie potrzebujemy. Nie potrzebuję rolnika, który wyhodował moje jedzenie – mogę zapłacić komuś innemu, żeby to zrobił. Nie potrzebuję mechanika, który naprawił mój samochód. Nie potrzebuję kierowcy ciężarówki, który przywiózł moje buty do sklepu. Nie potrzebuję nikogo z ludzi, którzy wyprodukowali którąkolwiek z rzeczy, których używam. Potrzebuję kogoś, kto wykona ich pracę, ale nie wyjątkowych osób. Są one zastępowalne, tak samo jak ja.

To jeden z powodów powszechnie uznawanej powierzchowności większości spotkań towarzyskich. Jak autentyczne może być to, gdy nieświadoma wiedza „nie potrzebuję cię” czai się pod powierzchnią? Kiedy spotykamy się, aby konsumować – jedzenie, napoje lub rozrywkę – czy naprawdę korzystamy z darów kogokolwiek obecnego? Każdy może konsumować. Intymność pochodzi ze współtworzenia, a nie współkonsumpcji, jak może powiedzieć każdy w zespole, i różni się od lubienia lub nielubienia kogoś. Ale w społeczeństwie opartym na pieniądzach nasza kreatywność pojawia się w wyspecjalizowanych domenach, dla pieniędzy.

(zdjęcie dzięki uprzejmości American Jewish Historical Society)

Aby stworzyć społeczność, musimy zrobić coś więcej niż tylko zebrać ludzi razem. Chociaż to początek, wkrótce znudzi nam się samo gadanie i chcemy coś zrobić, coś stworzyć. To naprawdę letnia społeczność, gdy jedyną potrzebą, która jest zaspokajana, jest potrzeba wyrażania opinii i poczucie, że mamy rację, że to rozumiemy, i czyż nie jest źle, że inni ludzie nie... hej, wiem! Zbierzmy adresy e-mail innych i załóżmy listserv!

Społeczność jest utkana z darów. W przeciwieństwie do dzisiejszego systemu rynkowego, którego wbudowany niedobór wymusza konkurencję, w której więcej dla mnie oznacza mniej dla ciebie, w gospodarce darów obowiązuje odwrotna zasada. Ponieważ ludzie w kulturze darów przekazują swoje nadwyżki zamiast je gromadzić, twoje szczęście jest moim szczęściem: więcej dla ciebie oznacza więcej dla mnie. Bogactwo krąży, ciążąc w kierunku największej potrzeby. W społeczności darów ludzie wiedzą, że ich dary ostatecznie do nich powrócą, choć często w nowej formie. Taką społeczność można nazwać „kręgiem daru”.

Na szczęście monetyzacja życia osiągnęła swój szczyt w naszych czasach i zaczyna się długi i trwały upadek (którego aspektem jest ekonomiczna „recesja”). Zarówno z pragnienia, jak i konieczności, jesteśmy gotowi na krytyczny moment okazji, aby odzyskać kulturę darów, a zatem zbudować prawdziwą społeczność. Odzyskanie jest częścią większej zmiany ludzkiej świadomości, większego ponownego zjednoczenia z naturą, ziemią, sobą nawzajem i utraconymi częściami nas samych. Nasze wyobcowanie z kultury darów jest aberracją, a nasza niezależność iluzją. Tak naprawdę nie jesteśmy niezależni ani „finansowo zabezpieczeni” – jesteśmy tak samo zależni jak wcześniej, tylko od obcych i bezosobowych instytucji, a jak prawdopodobnie wkrótce odkryjemy, te instytucje są dość kruche.

Biorąc pod uwagę cyrkularny charakter przepływu darów, byłem podekscytowany, gdy dowiedziałem się, że jednym z najbardziej obiecujących wynalazków społecznych, na jakie się natknąłem w celu budowania społeczności, jest Gift Circle. Opracowany przez Alphę Lo , współautora The Open Collaboration Encyclopedia , i jego przyjaciół z hrabstwa Marin w Kalifornii, jest przykładem dynamiki systemów darów i rzuca światło na szerokie konsekwencje, jakie ekonomia darów zwiastuje dla naszej gospodarki, psychologii i cywilizacji.

Idealna liczba uczestników kręgu darów to 10–20 osób. Wszyscy siadają w kręgu i na zmianę mówią o jednej lub dwóch potrzebach, które mają. W ostatnim kręgu, który prowadziłem, niektóre z potrzeb, o których się mówiło, to: „podwiezienie na lotnisko w przyszłym tygodniu”, „ktoś, kto pomoże usunąć płot”, „użyłem drewna do budowy ogrodu”, „drabina do czyszczenia rynien”, „rower” i „meble biurowe do ośrodka społecznościowego”. Gdy każda osoba dzieli się swoimi pomysłami, inni w kręgu mogą wtrącić się, aby zaoferować zaspokojenie podanej potrzeby lub podać sugestie, jak ją zaspokoić.

Gdy wszyscy już mieli swoją kolej, znów krążymy po okręgu, a każda osoba mówi, co chciałaby dać. Przykładami z zeszłego tygodnia były: „Umiejętności projektowania graficznego”, „Używanie moich elektronarzędzi”, „Kontakty w samorządzie lokalnym, aby załatwić sprawy” i „Rower”, ale może to być cokolwiek: czas, umiejętności, rzeczy materialne; podarunek czegoś wprost lub podarunek korzystania z czegoś (pożyczenie). Ponownie, gdy każda osoba dzieli się czymś, każdy może zabrać głos i powiedzieć: „Chciałbym to” lub „Znam kogoś, kto mógłby skorzystać z czegoś takiego”.

Podczas obu tych rund przydatne jest, aby ktoś zapisał wszystko i wysłał notatki następnego dnia do wszystkich za pośrednictwem poczty e-mail lub na stronie internetowej, blogu itp. W przeciwnym razie dość łatwo jest zapomnieć, kto czego potrzebuje i co oferuje. Ponadto sugeruję zapisanie na miejscu imienia i numeru telefonu osoby, która chce coś dać lub otrzymać od Ciebie. Ważne jest, aby kontynuować, w przeciwnym razie krąg darów skończy się karmieniem cynizmu zamiast społeczności.

(zdjęcie ze zbiorów George Eastman House Collection)

Na koniec krąg może przeprowadzić trzecią rundę, w której ludzie wyrażają wdzięczność za rzeczy, które otrzymali od ostatniego spotkania. Ta runda jest niezwykle ważna, ponieważ we wspólnocie, bycie świadkiem hojności innych inspiruje hojność u tych, którzy są jej świadkami. Potwierdza, że ​​ta grupa daje sobie nawzajem, że dary są uznawane, a moje własne dary również zostaną uznane, docenione i odwzajemnione.

To takie proste: potrzeby, prezenty i wdzięczność. Ale efekty mogą być głębokie.

Po pierwsze, kręgi darów (i w zasadzie każda gospodarka darów) mogą zmniejszyć naszą zależność od tradycyjnego rynku. Jeśli ludzie dają nam rzeczy, których potrzebujemy, nie musimy ich kupować. Nie będę musiała jutro brać taksówki na lotnisko, a Rachel nie będzie musiała kupować drewna do ogrodu. Im mniej wydajemy pieniędzy, tym mniej czasu musimy poświęcić na ich zarabianie i tym więcej czasu mamy na wnoszenie wkładu do gospodarki darów, a następnie otrzymywanie z niej. To błędne koło.

Po drugie, krąg darów zmniejsza naszą produkcję odpadów. To śmieszne pompować ropę, wydobywać metal, produkować stół i wysyłać go przez ocean, kiedy połowa mieszkańców miasta ma stare stoły w piwnicach. To również śmieszne, że każde gospodarstwo domowe w moim bloku ma kosiarkę do trawy, której używa się dwie godziny w miesiącu, dmuchawę do liści, której używa się dwa razy w roku, elektronarzędzia, których używa się do okazjonalnego projektu, i tak dalej. Gdybyśmy dzielili się tymi rzeczami, nie ponieślibyśmy żadnej straty w jakości życia. Nasze życie materialne byłoby równie bogate, ale wymagałoby mniej pieniędzy i mniej marnotrawstwa.

W kategoriach ekonomicznych krąg darów zmniejsza produkt krajowy brutto, zdefiniowany jako suma wszystkich dóbr i usług wymienionych za pieniądze. Otrzymując od kogoś podarunek zamiast płacić taksówkę, zmniejszam PKB o 20 dolarów. Kiedy moja przyjaciółka odwozi swojego syna do mojego domu zamiast płacić za opiekę dzienną, PKB spada o kolejne 30 dolarów. To samo dzieje się, gdy ktoś pożycza rower z piwnicy innej osoby zamiast kupować nowy. (Oczywiście PKB nie spadnie, jeśli zaoszczędzone pieniądze zostaną wydane na coś innego. Standardowa ekonomia, opierając się na głębokim założeniu o nieskończonej elastyczności w górę ludzkich potrzeb, zakłada, że ​​tak jest prawie zawsze. Krytyka tego głęboko błędnego założenia wykracza poza zakres niniejszego eseju.)

Standardowy dyskurs ekonomiczny postrzega kurczący się PKB jako duży problem. Kiedy gospodarka nie rośnie, inwestycje kapitałowe i zatrudnienie kurczą się, zmniejszając popyt konsumpcyjny i powodując dalsze spadki inwestycji i zatrudnienia. Przez ostatnie siedemdziesiąt lat rozwiązaniem takich kryzysów było (1) obniżenie stóp procentowych w celu pobudzenia pożyczek, tak aby przedsiębiorstwa miały dostęp do funduszy na inwestycje kapitałowe, a konsumenci mieli pieniądze na wydawanie i tworzenie popytu; (2) zwiększenie wydatków rządowych w celu zastąpienia zahamowanego wzrostu popytu konsumpcyjnego. Są one znane odpowiednio jako bodziec pieniężny i bodziec fiskalny. W obu przypadkach celem jest „stymulacja” gospodarki, aby znów rosła. Polityka rządu w obecnym kryzysie gospodarczym była taka sama. Liberałowie i konserwatyści mogą się nie zgadzać co do kwoty i rodzaju wymaganego bodźca, ale rzadko kto – nie Barack Obama, nawet najbardziej liberalny członek Kongresu – kwestionuje pożądanie wzrostu gospodarki. Dzieje się tak, ponieważ w obecnym systemie pieniądza opartego na długu i oprocentowaniu brak wzrostu prowadzi do szybkiej koncentracji bogactwa i depresji gospodarczej.

Dzisiaj jednak, na marginesie ruchów politycznych i ekologicznych, rośnie świadomość, że społeczeństwo i planeta nie są już w stanie utrzymać dalszego wzrostu. Wzrost – który w kategoriach PKB oznacza ekspansję w sferze dóbr i usług pieniężnych – ostatecznie pochodzi z przekształcenia natury w towary i przekształcenia relacji społecznych w usługi profesjonalne. Rozważmy ponownie opisane przeze mnie spotkania towarzyskie. Dlaczego nie potrzebujemy siebie nawzajem? Dzieje się tak, ponieważ wszystkie relacje darów, od których kiedyś byliśmy zależni, są teraz płatnymi usługami. Zostały przekształcone w pracę usługową, którą rynek przekształca w gotówkę. Co pozostało do przekształcenia? Czy to paliwa kopalne, wierzchnia warstwa gleby, warstwy wodonośne, zdolność atmosfery do pochłaniania odpadów; czy to żywność, odzież, schronienie, lekarstwa, muzyka czy nasz zbiorowy kulturowy spadek historii i idei, prawie wszystko stało się towarem. Jeśli nie znajdziemy nowych sfer natury, które można przekształcić w dobro, jeśli nie znajdziemy jeszcze więcej funkcji ludzkiego życia, które można przekształcić w towar, nasze dni wzrostu gospodarczego są policzone. Pozostała przestrzeń do wzrostu – na przykład w obliczu obecnego anemicznego ożywienia gospodarczego – wiąże się jedynie ze wzrastającymi kosztami dla środowiska naturalnego i społeczeństwa.

(zdjęcie dzięki uprzejmości Smithsonian Institute)

Z tej perspektywy widoczna jest trzecia konsekwencja kręgu darów i innych form gospodarki darów. Nie tylko cyrkulacja oparta na darach odejmowała od PKB, ale także przyspieszała upadek obecnego systemu ekonomicznego. Każdy kawałek natury lub relacji międzyludzkiej, który zachowaliśmy lub odzyskaliśmy ze świata towarów, jest o jeden kawałek mniej dostępny do sprzedaży lub do wykorzystania jako podstawa nowych pożyczek oprocentowanych. Bez ciągłego tworzenia nowego długu, istniejącego długu nie można spłacić. Możliwości pożyczania pojawiają się tylko w kontekście wzrostu gospodarczego, w którym marginalny zwrot z inwestycji kapitałowej przewyższa stopę procentową. Aby uprościć: brak wzrostu, mniej pożyczek; mniej pożyczek, więcej transferów aktywów do wierzycieli; więcej transferów aktywów, większa koncentracja bogactwa; większa koncentracja bogactwa, mniejsze wydatki konsumentów; mniej wydatków konsumentów, mniejszy wzrost. To błędne koło opisane przez ekonomistów od czasów Karla Marksa. Zostało ono odroczone na dwa stulecia przez nieustanne otwieranie, poprzez technologię i kolonizację, nowych sfer natury i relacji z rynkiem. Dzisiaj nie tylko te obszary są niemal wyczerpane, ale zmiana świadomości motywuje rosnące wysiłki, aby odzyskać je dla dobra wspólnego i dla daru. Dzisiaj kierujemy ogromne wysiłki na ochronę lasów, podczas gdy najbystrzejsze umysły dwóch pokoleń temu poświęciły się ich bardziej wydajnemu wyrębowi. Podobnie, tak wielu z nas dzisiaj stara się ograniczyć zanieczyszczenie, a nie zwiększać produkcję, chronić wody, a nie zwiększać połowy ryb, zachować mokradła - a nie budować większe osiedla mieszkaniowe. Te wysiłki, choć nie zawsze są skuteczne, hamują wzrost gospodarczy poza naturalnymi ograniczeniami, jakie stawia środowisko. Z perspektywy daru dzieje się tak, że nie staramy się już tylko brać od planety, ale także oddawać. Odpowiada to dojrzewaniu ludzkości, przechodzącej od relacji matka-dziecko do ziemi, do współtwórczego partnerstwa, w którym dawanie i otrzymywanie znajdują równowagę.

Ta sama transformacja w kierunku daru ma miejsce w sferze społecznej. Wielu z nas nie aspiruje już do niezależności finansowej, stanu, w którym mamy tyle pieniędzy, że nie musimy polegać na nikim w żadnej sprawie. Dzisiaj coraz bardziej tęsknimy za społecznością. Nie chcemy żyć w świecie towarów, w którym wszystko, co mamy, istnieje dla głównego celu zysku. Chcemy rzeczy stworzonych dla miłości i piękna, rzeczy, które łączą nas głębiej z ludźmi wokół nas. Pragniemy być współzależni, a nie niezależni. Krąg darów i wiele nowych form gospodarki darów, które pojawiają się w Internecie, to sposoby na odzyskanie ludzkich relacji z rynku.

Niezależnie od tego, czy naturalne, czy społeczne, odzyskanie opartego na darach dobra wspólnego nie tylko przyspiesza upadek zależnego od wzrostu systemu pieniężnego, ale także łagodzi jego dotkliwość. W chwili obecnej rynek stoi w obliczu kryzysu, zaledwie jednego z wielu kryzysów (ekologicznych, społecznych), które zbliżają się do nas. W burzliwych czasach, które są nad nami, przetrwanie ludzkości i nasza zdolność do zbudowania nowego rodzaju cywilizacji ucieleśniającej nową relację z ziemią i nową, bardziej połączoną tożsamość ludzką, zależy od tych skrawków dobra wspólnego, które jesteśmy w stanie zachować lub odzyskać. Chociaż wyrządziliśmy ziemi poważne szkody, nadal pozostaje ogromne bogactwo. Nadal istnieje bogactwo w glebie, wodzie, kulturach i biomach tej planety. Im dłużej będziemy trwać w statusie quo, tym mniej tego bogactwa pozostanie i tym bardziej katastrofalna będzie transformacja.

Na mniej namacalnym poziomie, wszelkie dary, które dajemy, przyczyniają się do innego rodzaju wspólnego bogactwa – rezerwuaru wdzięczności, który pomoże nam przetrwać czasy zamętu, gdy konwencje i historie, które spajają społeczeństwo obywatelskie, rozpadają się. Dary inspirują wdzięczność, a hojność jest zaraźliwa. Coraz częściej czytam i słyszę historie o hojności, bezinteresowności, a nawet wielkoduszności, które zapierają mi dech w piersiach. Kiedy jestem świadkiem hojności, chcę być również hojny. W nadchodzących czasach będziemy potrzebować hojności, bezinteresowności i wielkoduszności wielu ludzi. Jeśli każdy będzie szukał jedynie własnego przetrwania, nie ma nadziei na nowy rodzaj cywilizacji. Potrzebujemy darów innych, tak jak potrzebujemy hojności innych, aby zaprosić nas do królestwa daru. W przeciwieństwie do epoki pieniądza, w której możemy zapłacić za wszystko i nie potrzebujemy żadnych prezentów, wkrótce stanie się to całkowicie jasne: potrzebujemy siebie nawzajem.