De empathie-muur Doorbreken in Verdeelde Tijden

Uittreksel uit Strangers in Their Own Land: Woede en rouw aan de Amerikaanse rechterzijde, The New Press, 2016

Ik heb het grootste deel van mijn leven in het progressieve kamp gewoond, maar in De laatste jaren begon ik de mensen rechts beter te willen begrijpen. Hoe kwamen ze tot hun standpunten? Konden we op sommige punten een gemeenschappelijke zaak maken? Deze vragen brachten me ertoe om op een dag van fabriek naar fabriek te rijden in de desolate industriële buitenwijken van Lake Charles, Louisiana, met Sharon Galicia, een warme, tengere, blanke alleenstaande moeder, een blonde schoonheid, op haar ronde om zorgverzekeringen te verkopen. Onverstoorbaar door een oorverdovende cirkelzaag die enorme stalen platen zaagde, maakte ze grapjes met werklieden, hun beschermende kleding tot aan hun wenkbrauwen geheven, hun armen over elkaar. Ze was een aantrekkelijke en overtuigende vlotte prater. ("Wat als je een ongeluk krijgt, je rekeningen niet kunt betalen of niet een maand kunt wachten tot je verzekering ingaat? Wij verzekeren je binnen vierentwintig uur.") Terwijl ze een pen pakten om zich aan te melden, praatte Sharon met hen over hertenjacht, over de hoeveelheid alligatorvlees in boudin – een geliefde pittige worst uit Louisiana – en over de laatste wedstrijd van de LSU Tigers.

Terwijl haar verhaal zich ontvouwde terwijl we tussen de fabrieken door reden, vertelde Sharon hoe haar vader, een zwijgzame plantenarbeider, van haar getraumatiseerde moeder was gescheiden, hertrouwd was en in een stacaravan was gaan wonen, een halfuur rijden verderop, zonder het haar broer of haar te vertellen. Ik bleef achter met vragen. Wat was er met haar vader gebeurd? Hoe had het lot van zijn huwelijk haar beïnvloed als klein meisje, toen als echtgenote en nu als alleenstaande moeder? Hoe zag het leven van de jongemannen met wie ze sprak eruit? Waarom was deze intelligente, bedachtzame, vastberaden jonge vrouw – iemand die wel wat betaald ouderschapsverlof had kunnen gebruiken – een enthousiast lid van de Tea Party, voor wie het idee ondenkbaar was?

Ik bedankte Sharon natuurlijk rechtstreeks dat ik haar mocht volgen tijdens haar rondes, maar later bedankte ik haar in gedachten nogmaals voor haar vertrouwen en haar hulpvaardigheid. En na een tijdje drong het tot me door dat de connectie die ze me bood waardevoller was dan ik aanvankelijk had gedacht. Het bouwde de steigers van een empathische brug. Wij, aan beide kanten, denken ten onrechte dat empathie met de 'andere' kant een einde maakt aan een heldere analyse, terwijl in werkelijkheid juist aan de andere kant van die brug de belangrijkste analyse kan beginnen.

De Engelse taal geeft ons niet veel woorden om het gevoel te beschrijven dat je krijgt als je contact zoekt met iemand uit een andere wereld, en dat die interesse wordt gewaardeerd. Er ontstaat iets eigens, iets wederzijdss. Wat een geschenk. Dankbaarheid, ontzag, waardering; voor mij zijn al die woorden van toepassing, en ik weet niet welke ik moet gebruiken. Maar ik denk dat we een speciaal woord nodig hebben, en dat we er een ereplaats aan moeten geven, om de ontbrekende toets op de culturele piano van de Engelstalige wereld te herstellen. Onze polarisatie, en de toenemende realiteit dat we elkaar simpelweg niet kennen, maakt het te gemakkelijk om genoegen te nemen met afkeer en minachting.

Ik ervoer voor het eerst dat ik contact zocht en dat er contact met me opgenomen werd als kind van een ambtenaar van de Buitenlandse Dienst. In mijn kinderlijke gedachten had ik een persoonlijke missie gekregen, parallel aan die van mijn vader, om vriendschap te sluiten met de mensen in alle landen waar mijn vaders werk ons ​​naartoe bracht. Ik kreeg de opdracht om contact te zoeken, zo stelde ik me voor, met mensen die anders spraken, zich anders kleedden, anders liepen, er anders uitzagen en anders aanbaden dan wij. Had mijn vader me dit echt gevraagd? Ik denk het niet. Waarom? Ik had geen idee. Dat inzicht kwam later. Vreemd genoeg voelde ik diezelfde dankbaarheid voor verbondenheid toen ik, vele decennia later, met Sharon van plant naar plant reed en toen ik sprak met de vele anderen die ik tijdens mijn onderzoek voor dit boek heb ontmoet. Ik had het gevoel dat ik weer in een vreemd land was, alleen was het dit keer mijn eigen land.

***

Kom aanstaande zaterdag naar de Awakin Call met Arlie Hochschild: The Deep Stories of Our Times -- Strangers No More. Details en RSVP-informatie vind je hier.