Bölünmüş Zamanlarda Empati Duvarını Aşmak

Yabancılar Kendi Ülkelerinde: Amerikan Sağında Öfke ve Yas, The New Press, 2016'dan alıntıdır

Hayatımın çoğunu ilerici kampta yaşadım ama Son yıllarda sağdakileri daha iyi anlamak istemeye başladım. Görüşlerini nasıl benimsediler? Bazı konularda ortak bir dava yürütebilir miydik? Bu sorular beni bir gün, Louisiana, Lake Charles'ın kasvetli endüstriyel eteklerinde, sıcakkanlı, minyon, beyaz tenli, bekar bir anne olan sarışın bir güzellik olan Sharon Galicia ile tıbbi sigorta satarken fabrikadan fabrikaya gitmeye yöneltti. Sağır edici bir testerenin geniş çelik levhaları kesmesinden etkilenmeden, işçilerle şakalaşıyordu, koruyucu giysilerini kaşlarına kadar kaldırmış, kollarını kavuşturmuşlardı. Çekici ve ikna edici bir hızlı konuşandı. ("Ya bir kaza geçirirseniz, faturaları ödeyemezseniz veya sigortanızın devreye girmesi için bir ay bekleyemezseniz? Sizi yirmi dört saat içinde sigortalıyoruz.") Kayıt yaptırmak için bir kaleme uzandıklarında Sharon onlara geyik avcılığından, boudin'deki (çok sevilen baharatlı bir Louisiana sosisi) timsah eti miktarından ve son LSU Tigers maçından bahsetti.

Bitkiler arasında araba sürerken hikayesi gelişirken Sharon, suskun bir bitki işçisi olan babasının sorunlu annesinden nasıl boşandığını, yeniden evlendiğini ve otuz dakika uzaklıktaki bir karavana taşındığını, tüm bunları kardeşine veya ona söylemeden nasıl anlattığını anlattı. Sorularla sağ salim ayrıldım. Babasına ne olmuştu? Evliliğinin kaderi onu küçük bir kızken, sonra bir eş olarak ve şimdi de bekar bir anne olarak nasıl etkilemişti? Konuştuğu genç adamların hayatları nasıldı? Bu zeki, düşünceli, kararlı genç kadın, ücretli ebeveyn izninden faydalanabilecekken, neden bu fikir onun için düşünülemez olan Çay Partisi'nin coşkulu bir üyesiydi?

Elbette Sharon'a doğrudan teşekkür ettim, turlarında onu takip etmeme izin verdiği için, ama daha sonra zihnimde güven ve yardımlaşma hediyesi için ona tekrar teşekkür ettim. Ve bir süre sonra bana sunduğu bağlantı türünün ilk düşündüğümden daha değerli olduğunu fark ettim. Bir empati köprüsünün iskeletini inşa etti. Her iki tarafta da, "diğer" tarafla empati kurmanın berrak kafalı analize son vereceğini yanlış bir şekilde hayal ediyoruz, oysa gerçekte, en önemli analiz o köprünün diğer tarafında başlayabilir.

İngilizce bize başka bir dünyadan birine ulaşma ve bu ilginin hoş karşılanması hissini tarif edecek pek fazla kelime vermiyor. Karşılıklı, kendine özgü bir şey yaratılıyor. Ne büyük bir armağan. Minnettarlık, hayranlık, takdir; bana göre tüm bu kelimeler geçerli ve hangisini kullanacağımı bilmiyorum. Ama bence özel bir kelimeye ihtiyacımız var ve bunun için onurlu bir yer tutmalıyız, böylece İngilizce konuşan dünyanın kültürel piyanosunda eksik olabilecek bir tuşu geri kazandırabiliriz. Kutuplaşmamız ve birbirimizi tanımadığımız gerçeğinin artması, hoşlanmama ve küçümsemeyle yetinmeyi çok kolaylaştırıyor.

İlk olarak, bir Dışişleri görevlisinin çocuğu olarak başkalarına ulaşmayı ve bana ulaşılmasını deneyimledim. Çocuk zihnimde, babamınkine paralel olarak, babamın işinin bizi götürdüğü tüm yabancı ülkelerin insanlarıyla arkadaş olmak için kişisel bir misyon verilmişti. Tahmin ettiğim gibi, bizden farklı konuşan, giyinen, yürüyen, görünen ve ibadet eden insanlara ulaşmam talimatı verilmişti. Babam gerçekten benden bunu yapmamı mı istemişti? Sanmıyorum. Neden yaptım? Hiçbir fikrim yoktu. Bu anlayış daha sonra geldi. İlginç bir şekilde, onlarca yıl sonra Sharon ile bitkiden bitkiye gittiğimde ve bu kitabı araştırma sürecinde tanıştığım diğer birçok kişiyle konuştuğumda da aynı bağlantı minnettarlığını hissettim. Kendimi tekrar yabancı bir ülkede hissettim, ancak bu sefer kendi ülkemdi.

***

Bu cumartesi günü Arlie Hochschild ile yapılacak olan Awakin Call'a katılın: Zamanımızın Derin Hikayeleri -- Artık Yabancı Değiliz. Ayrıntılar ve katılım bilgisi burada.