Przekroczenie Muru Empatii W Czasach Podziału

Fragment pochodzi z książki „Obcy we własnej krainie: gniew i żałoba na amerykańskiej prawicy”, The New Press, 2016

Przez większość życia mieszkałem w obozie postępowym, ale w W ostatnich latach zacząłem chcieć lepiej zrozumieć tych po prawej stronie. Jak doszli do swoich poglądów? Czy moglibyśmy dojść do porozumienia w niektórych kwestiach? Te pytania sprawiły, że pewnego dnia pojechałem z Sharon Galicia, ciepłą, drobną, białą samotną matką, blond pięknością, która sprzedawała ubezpieczenia medyczne. Niezrażona ogłuszającym brzękiem piły tarczowej tnącej ogromne arkusze stali, przekomarzała się z robotnikami, których odzież ochronna była uniesiona na brwi, a ramiona skrzyżowane. Była atrakcyjną i przekonującą osobą, która szybko gada. („A co, jeśli będziesz miał wypadek, nie będziesz mógł zapłacić rachunków lub nie będziesz mógł czekać miesiąca na wypłatę ubezpieczenia? Ubezpieczamy cię w ciągu dwudziestu czterech godzin”). Kiedy sięgali po długopis, aby się zapisać, Sharon rozmawiała z nimi o polowaniu na jelenie, o ilości mięsa aligatora w boudin — uwielbianej pikantnej kiełbasce z Luizjany — i o ostatnim meczu LSU Tigers.

Gdy jej historia rozwijała się, gdy jechaliśmy między zakładami, Sharon opowiadała, jak jej ojciec, małomówny pracownik zakładu, rozwiódł się z jej niespokojną matką, ożenił się ponownie i przeprowadził się do przyczepy oddalonej o trzydzieści minut jazdy, nie mówiąc o tym ani jej, ani jej bratu. Wyszłam żywa z pytaniami. Co stało się z jej ojcem? Jak los jego małżeństwa wpłynął na nią, gdy była małą dziewczynką, potem żoną, a teraz samotną matką? Jak wyglądało życie młodych mężczyzn, z którymi rozmawiała? Dlaczego ta bystra, myśląca, zdeterminowana młoda kobieta — taka, która mogła skorzystać z płatnego urlopu rodzicielskiego — była entuzjastyczną członkinią Tea Party, dla której ten pomysł był nie do pomyślenia?

Podziękowałem Sharon, oczywiście, za to, że pozwoliła mi podążać za nią w jej obchodach, ale później w myślach podziękowałem jej ponownie za dar zaufania i pomocy. I po chwili dotarło do mnie, że rodzaj połączenia, które mi zaoferowała, był cenniejszy, niż początkowo sobie wyobrażałem. Zbudował rusztowanie mostu empatii. My, po obu stronach, błędnie wyobrażamy sobie, że empatia z „drugą” stroną kończy trzeźwą analizę, gdy w rzeczywistości to po drugiej stronie tego mostu może rozpocząć się najważniejsza analiza.

Język angielski nie daje nam wielu słów, aby opisać uczucie, jakie towarzyszy nawiązaniu kontaktu z kimś z innego świata i powitaniu tego zainteresowania. Tworzy się coś własnego, wzajemnego. Jakiż to dar. Wdzięczność, podziw, uznanie; dla mnie wszystkie te słowa pasują i nie wiem, którego użyć. Ale myślę, że potrzebujemy specjalnego słowa i powinniśmy zająć dla niego honorowe miejsce, aby przywrócić to, co może być brakującym klawiszem na kulturowym fortepianie anglojęzycznego świata. Nasza polaryzacja i coraz większa rzeczywistość, że po prostu się nie znamy, sprawiają, że zbyt łatwo jest zadowolić się niechęcią i pogardą.

Pierwszy raz doświadczyłam kontaktu i bycia wyciągniętą do kogoś jako dziecko oficera służby zagranicznej. W moim dziecięcym umyśle powierzono mi osobistą misję, równoległą do misji mojego ojca, aby zaprzyjaźnić się z ludźmi ze wszystkich krajów, do których zaprowadziła nas praca mojego ojca. Wyobrażałam sobie, że miałam nawiązać kontakt z ludźmi, którzy mówili, ubierali się, chodzili, wyglądali i czcili Boga inaczej niż my. Czy mój ojciec naprawdę mnie o to prosił? Nie sądzę. Po co to robić? Nie miałam pojęcia. To zrozumienie przyszło później. Co ciekawe, poczułam tę samą wdzięczność za połączenie, gdy wiele dekad później jeździłam z Sharon od fabryki do fabryki i gdy rozmawiałam z wieloma innymi osobami, które poznałam w trakcie badań do tej książki. Czułam, że znów jestem w obcym kraju, tyle że tym razem był to mój własny.

***

Dołącz do nas w sobotę w Awakin Call z Arlie Hochschild: The Deep Stories of Our Times – Strangers No More. Szczegóły i informacje o RSVP tutaj.