Wat Ik Van Het Boeddhisme leerde: De Reflecties Van Een Sri Lankaanse Christen

4 januari 2017

Ik groeide op als christen in het overwegend boeddhistische Sri Lanka en leerde al vroeg dat er veel te leren viel van de studie van het boeddhisme. De leer van Boeddha daagde soms mijn aannames over het christendom uit, maar verhelderde soms ook de woorden en verhalen van Jezus.

Hier zijn drie leringen van de Boeddha die mijn geloof hebben gevormd en verrijkt:

We komen nooit aan. We zijn altijd onderweg.

Veel predikanten in de Baptistenkerk van mijn jeugd, beïnvloed door de evangelische theologie, beweerden dat zodra je "Jezus Christus als je persoonlijke redder aanvaardt", je er bent. Nu je gered bent, zeiden ze, is er niets meer nodig.

De nadruk die het boeddhisme legt op de reis is moeilijk te missen. Het Edele Achtvoudige Pad dat boeddhisten helpt het hoogste doel van Nirvana te bereiken, begint met "de stroom betreden". Het is een zorgvuldig opgebouwd systeem dat hen stap voor stap helpt om hogere niveaus van spirituele vervulling te bereiken.

In navolging van de brief van de apostel Paulus aan de kerk van Filippi zei de Boeddha op zijn sterfbed tegen zijn discipelen: "Werk met ijver aan je verlossing." Meinhart Grum, die mij Nieuwtestamentisch Grieks doceerde aan het oecumenisch seminarie in Sri Lanka, herinnerde me eraan dat de voltooid verleden tijd in het Grieks niet betekent dat je gered bent, maar dat je gered wordt . "Je komt nooit helemaal aan," zei hij. "Je bent altijd in ontwikkeling."

Zonder discipline valt de reis in duigen.

Sommige christelijke tradities, met name katholieke ordes, vereisen strikte discipline van hun volgelingen. In mijn christelijke vorming was er echter, afgezien van een incidentele nadruk op gebed, Bijbellezen en wekelijks kerkbezoek, weinig discipline. Een aangekomen theologie heeft geen discipline nodig. Een reistheologie wel.

Toen ik opgroeide, benijdde ik soms mijn boeddhistische vrienden, wier spirituele disciplines voor de hand lagen. Ze hadden meer boeddhistische geschriften in de oorspronkelijke taal (Pali) uit hun hoofd geleerd dan ik ooit in mijn moedertaal (Singalees) of zelfs in het Engels zou kunnen. Velen van hen hadden dagelijkse rituelen waarbij ze zich neerwierpen voor hun ouders, het Boeddhabeeld in hun huis en elke boeddhistische monnik die ze tegenkwamen.

De drievoudige toevlucht die elke boeddhist aan het begin van de dag zingt, is een herinnering aan de reis:

Boeddhaṃ saranaṃ gaccÄ mi
Dhammaṃ saranaṃ gaccÄ mi
Sanghaṃ saranaṃ gaccÄ mi
(Ik zoek mijn toevlucht bij de Boeddha, de leer en de gemeenschap.)

Elke ochtend eert de trouwe volgeling vijf voorschriften om zich te onthouden van het doden van enig levend wezen, het nemen van wat niet gegeven is, het plegen van seksueel wangedrag, liegen en het gebruiken van bedwelmende middelen. Degenen met een meer doelbewuste discipline houden zich aan tien voorschriften, en monniken volgen een volledige code. Voor leken zijn de vijf voorschriften voldoende. Voor wie doelbewust het pad bewandelt, is regelmatige meditatie vereist. En degenen die hogere niveaus bereiken, meestal degenen die een monastiek pad volgen, zijn in staat wijsheid te bereiken.

Christenen in de protestantse traditie hebben daarentegen vaak de nadruk gelegd op het belangrijke theologische begrip genade. Dit kan leiden tot een ongelukkige onderschatting van discipline.

De christelijke traditie gebruikt het woord eeuwig om een ​​leven te beschrijven waarnaar alle mensen zouden moeten streven. God is permanent, net als de hemel, waar hymnes, gebeden en zegeningen ons oproepen om "voor eeuwig en altijd" in Gods aanwezigheid te leven. Het besef dat iets buiten deze wereld permanent is, geeft mij het gevoel dat iets in mij ook permanent is.

Het boeddhisme doet dit niet. De Boeddha benadrukte in zijn leer, Sabbe saṃkharā aniccā — alle geconditioneerde dingen zijn vergankelijk. Toen zijn discipelen de Boeddha naar God vroegen, zweeg hij, in de overtuiging dat nadenken over het goddelijke kan afleiden van de focus die nodig is om de onbevredigende toestand van ons bestaan ​​te overstijgen. Hij was er echter heel duidelijk over dat er niets in een mens is, zelfs niet in een ziel, dat eeuwig duurt.

Eigenlijk veranderen alle dingen, inclusief wijzelf, van moment tot moment. Je bent niet meer dezelfde persoon als een moment geleden. De momenten in ons leven zijn als filmbeelden: op het scherm lijken ze één geheel, maar als je de filmrol frame voor frame bekijkt, is elk moment net iets anders. Daarom, zei de Boeddha, is er geen reden om je ergens aan vast te klampen. Vastklampen of verlangen is wat in de eerste plaats de ontevredenheid veroorzaakt. Leren om daar voorbij te komen, door zijn voorschriften en pad te volgen, is onze spirituele zoektocht.

Karl Sundermeier, een Duitse zendeling met wie ik in het begin van mijn bediening samenwerkte, zei altijd dat christenen geroepen zijn om in tenten te leven. Dat betekent dat ze licht moeten leven en klaar moeten staan ​​om in beweging te komen wanneer God hen roept.

Nu ik zulke inzichten heb opgedaan, wil ik ze graag met anderen delen. Daarom leid ik van 2 tot en met 12 februari een reis naar Sri Lanka. Tijdens deze reis bezoek ik historische boeddhistische tempels en altaren, beoefen ik meditatie en ontmoet ik christelijke en boeddhistische leiders om te leren hoe de verschillende groepen – waaronder hindoes en moslims – zich bewegen in deze unieke religieuze mix.

***

Voor meer inspiratie kun je aanstaande zaterdag meedoen aan de Awakin Call met Shanta Premawardhana. Aanmelden en meer informatie vind je hier.