Ecologie Door Ak Ramanujam

September is net voorbij hier in Chennai. En we zijn halverwege de Tamizh-maand Purattasi , een maand die in de volksmond bekendstaat om een ​​tweede korte zomerhittegolf, voordat de moessonregens beginnen. En hoewel de hitte echt is – mijn lichaam kan dat beamen – is wat september voor mij kenmerkt een andere visuele en tastbare ervaring: spetters van gekauwde spetters op de paden – uitgespuwde resten van Punnai -fruit, die de vleermuizen elke ochtend achterlaten na hun nachtelijke feestmaal.

Dit is wat mijn familie en ik op septembermorgens doen; we gebruiken de Met een kokosbladbezem schrapen we Punnai- fruitspuin van de betonnen paden bij onze put en watertanks. We vegen het aan de kant en mulchen vervolgens de hele verzameling gekauwde, half opgegeten en intacte, gevallen Punnai -vruchten in de tuin, in het mulchbed rond onze Punnai- boom. Punnai is de Tamizh-naam voor de boom Calophyllum inophyllum , een heilige tempelboom van de 'neithal tinai' , de kustlandvorm waar Chennai toe behoort. Punnai is inheems in mijn deel van de wereld (tropisch Azië) en wordt gevonden in gebieden zo ver uit elkaar als Indonesië, Oost-Afrika en Australië. De boom in onze tuin is niet door ons geplant. Hij is waarschijnlijk geplant door vogelpoep. Of, veel waarschijnlijker, door vleermuizenpoep.

Elke septemberochtend, wanneer we zo druk bezig zijn met het vegen van de bomen, denk ik met een ironische grijns terug aan de mensen die in mijn stad wonen en suggesties willen voor bomen die ze rond hun huis kunnen planten. Alleen, zeggen ze, zouden de bomen idealiter geen blad moeten verliezen. Of overvloedige bloemen. Of vogels en andere dieren aantrekken die hun uitwerpselen (mest) op geparkeerde auto's laten regenen. Iemand die ik ken en die hier betrokken is bij het planten van bomen in de stad, reageerde met: "Klinkt alsof je dan een boom van plastic wilt?!"

Ik vraag me af wat er in ons, in deze tijd, is vergeten hoe we ons moeten uitstrekken om andere wezens tegemoet te komen? Misschien is niet iedereen bereid om een ​​kritische, zorgvuldige blik op zijn leven te werpen en de weg naar asymptotisch minimalisme te bewandelen. Maar we kunnen toch allemaal proberen om ons een beetje uit te strekken, waar we ons op dit moment ook bevinden, om te kijken of we wat meer ruimte kunnen creëren voor andere wezens met wie we dit planetaire thuis delen? Hoe zou dat eruitzien? Welke kleine, tijdelijke ongemakken zouden we ervoor kiezen te verdragen terwijl we opnieuw leren om ruimte te delen en egocentrisme af te leren? Hier is een gedicht van AK Ramanujam , dichter, vertaler, folklorist en filoloog, dat aansluit bij deze vraag – Gayathri Ramachandran.

ECOLOGIE door AK RAMANUJAN,

Gepubliceerd in 'Second Sight', 1986

De dag na de eerste regen,

jarenlang kwam ik thuis

in woede,

want ik kon het van een mijl afstand zien

onze drie rode Champak-bomen

had het weer gedaan,

was in bloei gekomen en gaf Moeder

haar eerste verblindende migraine

van het seizoen

met hun straatlange, zwaargeschapen

gele pollenmist van een geur

geen wind kon het ziften

geen deur kon ons van het zwart afsluiten –

huis met pilaren waarvan de muren oren hadden

en ogen,

schubben, geuren, krakende botten, nachtelijk

bezoekende stemmen, en waren poreus

net als wij,

maar Moeder, die haar humeur liet zien

zoals het gedraaide zilver van haar moeder,

onderbroekjes van kleinkinderen

nat als het koude pak op haar hoofd,

zou ons niet laten kappen

een bloeiende boom

bijna net zo oud als zij, gezaaid,

zei ze, door het geluid van een voorbijvliegende vogel

voorzienige uitwerpselen

om haar goden en haar dochters te geven

en dochters dochters manden vol

van eenjarige bloem

en voor één lijn van neven en nichten

een geschenk voor migraines in het seizoen.