Radykalna Samoopieka Dla osób, które przeżyły stratę W Wyniku samobójstwa

Przyznajmy to. Dbanie o siebie nie jest priorytetem dla większości ludzi. Nie jest to jednak zaskakujące — przeceniamy dbanie o innych i bagatelizujemy lub minimalizujemy dbanie o siebie. Co gorsza, dbanie o siebie jest postrzegane jako samolubne lub samouwielbiające!

Co oznacza samoopieka i co obejmuje? Mówiąc prościej, oznacza ona — opiekę fizyczną, emocjonalną, psychologiczną, społeczną i duchową.

Sama idea praktykowania samoopieki przez osoby, które przeżyły stratę w wyniku samobójstwa, może wydawać się radykalna. Piętno, wstyd, tajemnica i cisza, z którymi mierzy się osoba, która przeżyła, niewidzializują, wymazują i marginalizują wszelkie ich uzasadnione obawy. Równie istotne jest to, że większość osób, które przeżyły, czuje, że nie ma prawa do żadnej formy wsparcia — ani od siebie, ani od innych.

Dla kogoś, kto właśnie przeżył stratę w wyniku samobójstwa, książka Cheryl Richardson „Sztuka ekstremalnej troski o siebie” stanowiła kamień milowy na drodze do powrotu do zdrowia i uzdrowienia.

Ekstremalna troska o siebie oznaczała przeniesienie mojej troski na zupełnie nowy poziom — poziom, który wydawał się arogancki i samolubny, praktykowany przez ludzi, którzy mieli niewłaściwe poczucie wyższości. Oznaczało to podjęcie radykalnych działań w celu poprawy mojego życia i zaangażowanie się w codzienne nawyki, które pozwoliły mi utrzymać ten nowy standard życia (...) praktykowanie ekstremalnej troski o siebie zmusza nas do dokonywania wyborów i decyzji, które honorują i odzwierciedlają prawdziwą naturę naszej duszy.

Cheryl Richardson

Na podstawowym poziomie, ekstremalna samoopieka dla osób, które przeżyły stratę w wyniku samobójstwa, polega na nadzwyczajnym współczuciu dla siebie. Chodzi o podejmowanie świadomych wyborów, aby kochać siebie bezwarunkowo, akceptować swoje niedoskonałości i przyjmować nasze słabości. Nasze światy zostały rozdarte przez tragedię, która pozostawiła głębokie kratery i ziejące rany w naszej psychice. Musimy ustanowić nową normalność, która nie tylko honoruje i szanuje naszą ukochaną osobę, którą straciliśmy, ale także pozwala nam przepisać nasze życie, gdy przechodzimy przez tragedię.

Każdy, kto przeżył stratę w wyniku samobójstwa, przeżywa żałobę inaczej. Nie ma plastrów, szybkich rozwiązań ani uniwersalnego podejścia do powrotu do zdrowia. To powiedziawszy, oto kilka wskazówek dotyczących radykalnej samoopieki, które pomogły mi się wyleczyć i zmienić:

Po pierwsze, po pierwsze: zadbaj o swoje podstawowe potrzeby. Upewnij się, że jesz pożywne jedzenie, pijesz dużo wody i masz odpowiednią ilość odpoczynku i snu. W ostrej fazie żałoby pourazowej osoby, które przeżyły, mogą doświadczyć utraty apetytu. Albo może to być objadanie się i przejadanie. Tak czy inaczej, zadbaj o równowagę. Jest całkiem prawdopodobne, że możesz uznać dobry sen za nieuchwytny. Natrętne wspomnienia, napady płaczu i całkowite wyczerpanie mogą albo uniemożliwić ci zaśnięcie, albo obudzić cię po krótkim okresie wyczerpującego snu. Uznałem, że pomocne jest przyjmowanie leków nasennych na receptę w pierwszym miesiącu po tragedii. Następnie, w miarę gromadzenia zasobów, stopniowo je zmniejszałem pod nadzorem lekarza.

Pozostań przy swoich uczuciach: W ostrej fazie żałoby (pierwsze trzy miesiące) przytłoczyły mnie emocje takie jak złość, smutek, odrzucenie, porzucenie i strach. Może to być kuszące i otrzymasz mnóstwo dobrze zamierzonych rad od przyjaciół i rodziny, aby „walczyć, pokonywać lub ujarzmiać” swoje trudne emocje. Odkryłem (i nadal uważam), że te militarystyczne metafory są pozbawiające siły, samodestrukcyjne i nie do utrzymania. Zamiast tego pozostań przy swoich uczuciach; staw im czoła (zamiast uciekać od nich, zanurzając się w pracy lub innych formach uzależnienia fizycznego, takich jak alkohol lub toksyczne związki). Wymaga to odwagi, ponieważ te uczucia często atakują cię z zaciekłością drapieżnika. Ważne jest, aby potwierdzić każde uczucie. Unikaj etykietowania lub osądzania ich.

Wymaga to jednak znacznej samoświadomości, autentyczności i odwagi, aby móc to zrobić. Ale uwierz mi, jest lepiej za każdym razem, gdy podejmujesz decyzję o pozostaniu przy swoich uczuciach.

Traktuj siebie z największą dozą współczucia dla siebie. Jesteś to sobie winien. Jesteśmy tak uwarunkowani, aby oczekiwać miłości z zewnątrz. Zamiast tego musimy dać ją sobie; bądź dla siebie delikatny. „Kiedy traktujesz i postrzegasz siebie z szacunkiem, na jaki zasługujesz, doświadczasz spokoju, który pochodzi z bycia obecnym dla siebie (…) zmusza to ego do odsunięcia się na bok, gdy doświadczasz momentu zobaczenia swojej prawdziwej natury: istoty duchowej zamkniętej w fizycznej skorupie”, mówi Richardson w swojej książce.

Wyraź siebie: Daj sobie pozwolenie na uznanie, eksplorację, wyrażenie i uszanowanie każdej emocji. Szczególnie pomocne okazało się dla mnie pisanie pamiętników i kolorowanki dla dorosłych.

Poszukaj grup wsparcia: Odkryłam, że członkostwo w grupach wsparcia — zarówno online, jak i osobiście — jest bardzo pomocne. Spotykanie się z innymi osobami o podobnych doświadczeniach tworzy sanghę — dziwną wspólnotę, z którą mogą się naprawdę utożsamić tylko osoby, które przeżyły stratę samobójczą. Słuchanie doświadczeń innych osób związanych ze stratą, tego, jak zareagowały, wyzwań, z którymi się zmierzyły i ich strategii, służy normalizacji doświadczenia straty samobójczej i sprawia, że ​​czujemy, że może się to przydarzyć każdemu w każdej chwili. Uświadamiamy sobie, że my, osoby, które przeżyły stratę, w żaden sposób nie jesteśmy odpowiedzialni za czyn naszej ukochanej osoby.

Poszukaj usług doradczych i terapii, które są zorientowane na traumę i skoncentrowane na ocalałych po stracie w wyniku samobójstwa: Zbadałem kilka terapeutycznych modalności opartych na ciele, takich jak terapia Gestalt , terapia Integral Eye Movement Therapy ( IEMT ), Core Transformation i psychodrama (zarówno w grupach, jak i indywidualnie), które pomogły mi oddzielić różne warstwy żalu po samobójstwie. Odkryłem, że większość specjalistów zdrowia psychicznego ma niewystarczającą wiedzę na temat doradztwa dla ocalałych po stracie w wyniku samobójstwa. Odpowiedziałem na tę lukę, kwalifikując się jako coach życiowy, który specjalizuje się w stracie i przejściu.

Wprowadź zmiany w swoim otoczeniu fizycznym: Podjęłam trudną i odważną decyzję, by zamieszkać w tym samym domu, w którym straciłam ukochaną osobę. Pomimo traumy, dom — który z miłością zbudowaliśmy z moim zmarłym mężem — również wiązał się ze szczęśliwymi wspomnieniami. Poza tym nie mogłam poradzić sobie z kolejną zmianą w tym momencie mojego życia. Ponieważ zdecydowałam się nadal mieszkać w tym samym miejscu, postanowiłam wprowadzić kilka zmian w przestrzeni fizycznej. Pomalowanie domu, przestawienie mebli, pozbycie się śmieci i odgracenie, zakup kilku nowych mebli — wszystko to nadało domowi „nowy wygląd”. Było to również symbolem moich wysiłków na rzecz przearanżowania mojego życia.

Otocz się wspierającą rodziną i przyjaciółmi: Nie chodzi o liczbę osób. Oprócz mojej rodziny biologicznej miałem (i nadal mam) przyjaciół, którzy byli bezwarunkowo kochający i wspierający. Niedługo po tragedii moi starsi rodzice postanowili dzielić czas między Madurai (gdzie mieszkam) a Chennai (gdzie oni mieszkają). Ich kochająca i współczująca obecność była balsamem dla mojej duszy. Byli centralnymi filarami mojego powrotu do zdrowia i uzdrowienia. Moi najbliżsi przyjaciele w Madurai otworzyli dla mnie drzwi swoich domów i serc. Na wczesnym etapie żałoby nie mogłem zostać w domu późnymi wieczorami, ponieważ wspomnienia mnie atakowały. Więc chodziłem do ich domów, spędzałem z nimi czas, jadłem kolację, a potem wracałem do domu. To robiło całą różnicę. Dzwonili do mnie również każdego dnia, aby zapytać, jak się czuję i pokazać, jak bardzo im na mnie zależy.

Poznaj tradycyjne systemy uzdrawiania: We wczesnych stadiach żałoby miałem uporczywe bóle głowy i podwyższone ciśnienie krwi, nie byłem w stanie jasno przetwarzać moich myśli z powodu mgły mózgowej . To ostatnie ustąpiło po kilku miesiącach, ale bóle głowy nie ustały; leki, które brałem, nie pomagały. W desperacji spróbowałem akupunktury, terapii kwiatami Bacha , ajurwedy i masażu marma . Ból głowy cudownie ustąpił niemal natychmiast. Od tego czasu regularnie stosuję wszystkie trzy metody leczenia. Działały na mnie na poziomie fizycznym, emocjonalnym i duchowym i pomogły mi przetworzyć żałobę — organicznie i trzewnie. Żal nie jest czymś, co istnieje tylko psychicznie; jest przechowywany w każdej komórce w ciele. Głęboki masaż tkanek i techniki masażu wzdłuż meridianów nerwowych stopniowo, ale skutecznie przywróciły mi witalność i dobre samopoczucie w sposób holistyczny.

Rozwijaj nowe hobby, znajdź kreatywne ujście: nabyłem nowe hobby — zacząłem uczyć się muzyki karnatyckiej i zacząłem na nowo angażować się w moje dwie pasje — podróże i pisanie. Fotografia przyrodnicza; czytanie kart tarota i wyroczni ; eksplorowanie technik uzdrawiania opartych na energii; angażowanie się w aktywizm na rzecz zapobiegania samobójstwom — takie zajęcia pomogły mi przekształcić mój ból w celową energię.

Radzenie sobie z wyzwalaczami: Rocznica mojego ślubu, rocznica śmierci mojego małżonka i jego urodziny były i są nadal potężnymi wyzwalaczami, które wyzwalają tsunami wspomnień. Radzę sobie z nimi, odwiedzając moich rodziców w te dni, a w tym roku, w drugą rocznicę ślubu mojego męża, odwiedziłam świątynię Sri Krishny w Guruvayoor — mojego ishta devata lub wybranego bóstwa. W tym świętym miejscu miało miejsce kilka cudownych doświadczeń, które pomogły mi się uzdrowić.

Wzmocnij się wiedzą: Czytałam dużo o samobójstwach i osobach, które przeżyły stratę w wyniku samobójstwa. Te zasoby — materiały, które znalazłam w Internecie i książkach — pozwoliły mi zdobyć świadome perspektywy, które mnie wzmocniły.

Zakotwicz się w duchowości: To był centralny filar mojej podróży uzdrawiającej. Z nową energią poświęciłem się mojej codziennej sadhanie — obejmuje ona wykonywanie kriya, modlitwę, praktykowanie pranajamy , jogi i medytacji. Są to praktyki jogiczne, które obejmują oddychanie. Koncepcja sharanagati — w wolnym tłumaczeniu oznacza poddanie się — jest teraz integralną częścią mojego życia i pomogła mi utrzymać kurs.

Dzięki tym praktykom dbania o siebie udało mi się odnaleźć sens i cel w życiu. Udało mi się przejść przez tragedię i mimo to żyć pełnym sensu i radości życiem.