Zaskakujące Lekcje Z Nauki O Motywacji

Istnieje wiele książek, które uczą, jak wpływać na zachowanie innych, ale każdy, kto wyznaczył sobie osobisty cel, wie, że o wiele trudniej jest zastosować te lekcje w swoim wnętrzu. Ayelet Fishbach , profesor nauk behawioralnych i marketingu w Booth School of Business na Uniwersytecie w Chicago, napisała nową książkę, która może pomóc. Get It Done: Surprising Lessons from the Science of Motivation , która ukazała się w styczniu, oferuje ramy do wyznaczania i osiągania celów, pokonywania przeszkód i powstrzymywania pokusy rezygnacji.

„Naprawdę ważne jest wyznaczanie celów, które nie są tak abstrakcyjne, że nie można wymyślić planu” – powiedziała Fishbach podczas wirtualnego wywiadu z profesor Wharton Angelą Duckworth na temat książki. Ich rozmowa była częścią serii Behavioral Science Authors Series wyprodukowanej przez Behavior Change For Good Initiative na Penn. Prowadzony przez Duckworth i profesor Wharton Katy Milkman , które są współdyrektorami BCFG, cykl ma na celu zaprezentowanie naukowców, którzy napisali książki o naukach behawioralnych dla szerokiej publiczności. Posłuchaj podcastu z pełnym wywiadem powyżej lub obejrzyj wideo poniżej.

Poniżej znajdują się zredagowane fragmenty rozmowy:

Angela Duckworth: W czasie pandemii napisano wiele książek i ta jest zdecydowanie jedną z moich ulubionych. Jakie jest główne przesłanie Get It Done ?

Ayelet Fishbach: Podstawowym przesłaniem nauk społecznych jest to, że zmieniasz zachowanie, zmieniając sytuację, w której to zachowanie występuje. Zmieniasz okoliczności. Sposób, w jaki myślimy o tym w nauce o motywacji, jest taki, że możesz zmienić okoliczności innych ludzi, [i] możesz je również zmienić dla siebie. Próbuję rozgryźć wszystkie sposoby, w jakie możemy zmienić sytuację lub sposób, w jaki ją sobie przedstawiamy, abyśmy sami siebie motywowali. Wielokrotnie biorę interwencje, których używamy wobec innych ludzi, aby powiedzieć: „Co wiemy o stosowaniu tego wobec siebie?”

Duckworth: W pewnym sensie to „nudge thyself”, co nie byłoby tak dobrą okładką ani tytułem, ale nasza publiczność jest bardzo zaznajomiona z nudges. Uważam, że ta książka została napisana dla osoby, która chce zmienić swoje życie, a nie dla decydenta próbującego uczynić stołówki zdrowszymi.

Fishbach: Dokładnie. Najbardziej realnym przykładem jest ustawienie budzika. Kiedy ustawiasz budzik, zmieniasz siebie, zmieniasz swoje zachowanie. Zmuszasz się do wstawania rano, ustawiając ten budzik, który zadzwoni i będzie głośno hałasował w pokoju. Istnieje wiele innych sposobów, w jakie możemy zmienić sposób, w jaki będziemy się zachowywać, zmieniając sytuację, kiedy się wydarzy.

Duckworth: Uwielbiam strukturę tej książki. Są cztery główne sekcje. Daj nam ogólny pogląd na te cztery główne podejścia lub obszary strategii motywacyjnych.

Fishbach: Zdałem sobie sprawę, że nasze interwencje mieszczą się w tych czterech kategoriach. Pierwsza to ustalenie celu, a istnieje wiele badań na temat tego, jak ustalić cel, jak myśleć o celu, jak uczynić go wewnętrznym itd. Drugim elementem jest dążenie do tego celu, monitorowanie postępów, podtrzymywanie motywacji, gdy przechodzimy z punktu A do punktu B. Trzeci obszar to zarządzanie wieloma celami. Nigdy nie chcemy tylko jednej rzeczy, więc jak sobie radzisz z tymi wieloma rzeczami? Kiedy szukamy kompromisu? Kiedy szukamy priorytetów? Czwarty obszar to wsparcie społeczne. Jaka jest rola innych, zarówno w pomaganiu nam w dążeniu do celu, jak i w dostrzeganiu naszych indywidualnych celów, po prostu będąc tam i obserwując nas lub będąc naszymi wzorami do naśladowania?

Duckworth: Podaj mi osobisty przykład łączenia celów w życiu Ayelet Fishbach.

Fishbach: Jestem bardzo wewnętrznie zmotywowany, co oznacza, że ​​trudno mi robić cokolwiek, co nie jest wewnętrznie motywujące. Jednym z przykładów jest to, że nigdy nie mam wystarczająco dużo czasu w ciągu dnia. Kiedy wychodzę z pracy, chciałbym mieć kilka minut więcej, aby dokończyć to, nad czym pracowałem, co jest oznaką wewnętrznej motywacji — jak bardzo chcesz zaangażować się w czynność, kiedy już nie musisz. Ale w moich [badaniach] odkryliśmy, że kiedy dajemy ludziom natychmiastowe nagrody, bardziej cieszą się tym, co robią. Są bardziej podekscytowani robieniem tego, kiedy kierujemy ich uwagę na to, co dostaną dzięki wykonywaniu zadania, w przeciwieństwie do tego, co dostaną później. Kiedy dostają to natychmiast, są bardziej wewnętrznie zmotywowani. W jednym eksperymencie kazaliśmy ludziom skupić się na natychmiastowej przyjemności lub zainteresowaniu, jakie odczuwają, oglądając jakiś program telewizyjny, w porównaniu z późniejszymi korzyściami. To był klip z wiadomości o sytuacji w Tybecie w tamtym czasie. Ludzie, którzy skupiali się na swojej natychmiastowej przyjemności, na tym, jak bardzo czują, że zdobywają wiedzę w tym czasie, byli bardziej wewnętrznie zmotywowani.

Duckworth: Czym jest „problem środka”?

Fishbach: W przypadku wielu celów, które mają wyraźny początek i koniec, widzimy, że ludzie są bardzo zmotywowani, gdy po prostu zaczynają coś robić. Każdy krok na początku wydaje się ogromnym krokiem. Przechodzisz od zera do jednego, co jest ogromnym postępem. Pod koniec, jeśli jest wyraźny koniec, widzimy ponownie to podekscytowanie. W środku widzimy, że motywacja spada. Widzimy, że ludzie pracują mniej ciężko i obniżają swoje standardy wydajności. Jest mniej wysiłku, a także więcej cięć na skróty. W jednym z badań, które przeprowadziliśmy nad problemem środkowym, poprosiliśmy ludzi, aby faktycznie cięli na skróty. Mieli pięć kształtów do wycięcia na kartce papieru. Daliśmy im parę nożyczek i bardzo dobrze wycinali pierwszy kształt, bardzo dobrze wycinali ostatni kształt. W środku dosłownie cięli na skróty.

Duckworth: Jakie jest lekarstwo na problem środka?

Fishbach: Jest kilka rzeczy. Możemy zachować środek krótki. Tygodniowy cel ćwiczeń zamiast miesięcznego celu ćwiczeń. Możemy mieć miesięczny cel oszczędnościowy zamiast rocznego celu oszczędnościowego. Możemy myśleć o naszych celach na ten semestr, w przeciwieństwie do naszych celów na cały czas, w którym będziemy kontynuować studia.

Jeśli masz te podcele, te krótkie cele, zazwyczaj po tym tygodniu nadal będziesz chciał ćwiczyć. Nie chcesz ćwiczyć tylko w tym tygodniu, ale ponieważ myślisz o tym w kategoriach trzech ćwiczeń w tygodniu, będziesz miał krótki środek. A w następnym tygodniu możesz chcieć wykonać kolejny zestaw treningów.

Duckworth: Skąd wiesz, kiedy się zmobilizować, a kiedy rzucić? Oczywiste jest, że rzucanie ma swoje plusy [i] ma swoje koszty.

Fishbach: To trudne. Wiemy, że czasami ludzie przyjmują niewłaściwe role. Istnieją ekstremalne diety. Istnieją ekstremalne ćwiczenia. Są rzeczy, które ludzie podejmują, a nie powinni, lub powinni wiedzieć, kiedy przestać. Kiedy przyjrzymy się niektórym badaniom, w które się zaangażowałem, dotyczącym starzenia się, w pewnym momencie musimy zrezygnować z pewnych rzeczy, w szczególności w kontekście dążenia do wielu celów. Musimy zmienić priorytety i powiedzieć: „Cóż, nie mogę mieć wszystkiego, co miałem do tej pory. Muszę zrezygnować z niektórych”.

Nie ma magicznej odpowiedzi na pytanie, kiedy przestać. Często wymaga to analizy twojego życia i tego, co możesz w nim zmieścić, a czego nie. Ważne jest, aby zdać sobie sprawę, że w przypadku wielu rzeczy, które robimy, przez jakiś czas nie będziemy wiedzieć, czy to właściwa rzecz.