TS: Nou, één vraag, Gabor, ik had – nou ja, ik had veel vragen tijdens het lezen van De Mythe van Normaal , maar het had te maken met het idee om in contact te komen met ons authentieke zelf. Je beschrijft genezing als een richting, een proces waarbij we steeds completer worden. En een van mijn vragen is… Ik zeg het gewoon in de… Was ik ooit compleet? Ik kan me pijn en trauma herinneren van toen ik nog in de baarmoeder zat, of dat is tenminste zo in mijn verbeelding. En ik denk: word ik voor het eerst compleet? Of was ik ooit compleet? Ik vraag me af hoe jij dat ziet.
GM: Nou, allereerst, als je naar twee woorden in de Engelse taal kijkt, is het ene "healing" zelf, en het andere "recovery". Healing betekent dus heelheid. Healing komt van een Angelsaksisch woord dat whole of wholeness heet. Healing betekent dus heel worden, nummer één. Nummer twee, recovery. Wanneer mensen herstellen, vooral van verslavingen, wat betekent het woord recovery dan? Het betekent iets vinden, het opnieuw vinden. Nou, als ik mensen die genezen zijn van een verslaving vraag: "Wat ben je hersteld? Wat heb je opnieuw gevonden?" – weet je wat ze altijd zeggen? "Ik heb mezelf gevonden." Wat betekent dat het zelf dat ze gevonden hebben nooit vernietigd of zelfs maar gesplitst had kunnen worden. Ik ben er gewoon het contact mee kwijtgeraakt. En naar mijn mening is de essentie van trauma de ontkoppeling van het zelf. En ik denk niet dat ik de enige ben. Sterker nog, ik denk dat ik me in redelijk eerlijk gezelschap bevind als ik beweer dat er een authentiek zelf is dat niets te maken heeft met je levensgeschiedenis. Je kunt het contact ermee verliezen, maar je kunt het nooit vernietigen, en het is er altijd geweest. En iedereen die ooit een diepe spirituele ervaring heeft gehad, waarschijnlijk veel verder dan wat ik heb meegemaakt, zal je vertellen over deze ervaring van het Zelf met de hoofdletter S die veel verder gaat dan het kleine ego.
Maar laat me je een specifiekere vraag stellen, want ik weet [onverstaanbaar 00:37:27] spiritueel gezien niet wat er echt toe doet, en ik moet het een beetje op de woorden van anderen baseren. Als je gul en aardig bent tegen iemand, Tami, als je openhartig bent, in vergelijking met wanneer je bang, egoïstisch of manipulatief bent, wat voel je dan in je lichaam? Als je open, aardig en gul bent, wat voel je dan in je lichaam?
TS: Ik voel een soort natuurlijke goedheid, als je het zo wilt noemen. Ik voel—
GM: Natuurlijke goedheid.
TS: —gezond. Gezonde kwaliteit. Ja, zelfs zuiverheid.
GM: Nou, je hebt net mijn vraag beantwoord. Wholesome betekent heel. Daar is het, het werkelijke, echte zelf. Het is er altijd al geweest. Je hebt er alleen geen contact mee gehad. De werkelijke goedheid, zei je, dat is je natuurlijke staat. Dus het is er voor ons. We verliezen er alleen het contact mee. Dat is dan de essentie van trauma. Dus als ik het heb over authenticiteit vanuit het woord auto, het zelf, bedoel ik gewoon - nu, kinderen hebben deze essentiële behoefte aan een gezonde ontwikkeling. Een van de andere essentiële behoeften is de behoefte om de vrijheid te hebben om al hun emoties te ervaren. En kinderen die al hun emoties mogen ervaren, blijven heel. Ze raken niet losgekoppeld. En dat betekent dat hun natuurlijke goedheid voor hen aanwezig zal zijn. Dus je hebt je vraag eigenlijk in je eigen woorden beantwoord. Natuurlijke goedheid, zei je, wholesomeness. Dat is je ware zelf, zou ik zeggen. En ik denk dat je dat weet. Ik denk dat we dat allemaal op een bepaald niveau weten.
TS: Gabor, in The Myth of Normal schrijf je over hoe je zelf nog niet zo lang geleden een diepgaande doorbraak hebt gehad tijdens een reeks ayahuasca-reizen, die ertoe leidden dat je, zo klonk het, een diepe smaak, een aanraking van je "ware zelf" tegenkwam. En eerlijk gezegd begreep ik de omstandigheden, en je kunt dat hier met ons publiek delen, maar ik kreeg geen duidelijk beeld van wat de daadwerkelijke ervaring was die voor jou de doorbraak betekende. Dus ik vraag me af of je zowel de context, de ervaring als de mate van transformatieve verandering die eruit voortkwam, kunt delen?
GM: De context was een retraite die ik zou leiden in de Amazone-jungle, in een specifieke ayahuasca-faciliteit genaamd De Tempel van de Weg van het Licht. Professionele artsen, psychiaters, psychologen en counselors kwamen van over de hele wereld om te werken onder leiding van de bekende Dr. Gabor Maté. Ze kwamen van vier continenten, 23 zelfs. Ik had toen al meer dan tien jaar met ayahuasca gewerkt en ik hielp mensen hun intenties voor de ceremonie te formuleren. En na de ceremonie, die ik niet leid – die wordt geleid door sjamanen [onverstaanbaar 00:40:48]… help ik mensen hun ervaringen te integreren, te begrijpen en te interpreteren. En daar ben ik goed in. En dus kwamen er mensen, die er flink voor betaalden. Ze komen van over de hele wereld naar de Amazone-jungle, en na een ceremonie kwamen de sjamanen naar me toe en zeiden: "Je kunt hier niet meedoen, want je bent te dom. Er is iets duisters aan je dat onze chants hindert, waardoor onze kracht niet in je kan doordringen. En je duisternis beïnvloedt zelfs de andere mensen." Dus in feite ontsloegen ze me uit mijn eigen retraite. En de rest van de ceremonies werd zonder mij gedaan.
En ze wezen één sjamaan aan om de komende tien dagen vijf privéceremonies met me te doen. Het was dus zowel een nederige als een bevrijdende ervaring, want ik kwam daar erg gestrest en overwerkt aan, en ze hadden helemaal gelijk. Maar bovendien, Tami, zeiden ze: "We voelen twee dingen aan je." En je moet begrijpen dat ze niet wisten wie ik was, wat ik had gedaan, wie ik ben in de wereld, mijn prestaties, niets. Ze zagen me gewoon als de persoon die op dat moment voor hen stond. En ze zeiden: "Er zijn twee dingen aan je die we voelen. Ten eerste denken we dat je in je leven met veel trauma te maken hebt gehad en dat je dat nog niet hebt verwerkt. Ten tweede denken we dat je als kind een grote schrik hebt gehad en dat je daar nog niet overheen bent." Dus dat is de context.
TS: Oké. En wat gebeurde er toen?
GM: De sjamaan werkte toen vijf ceremonies met me samen. Ik nam de ayahuasca. Hij zong. Hij bad voor me. Hij legde zijn handen op me. Hij deed een energetisch werk, en geleidelijk aan kwam ik los, werd ik kalmer, meer aanwezig, meer geaard, dankbaarder. En toen de laatste ceremonie voorbij was, tenminste, dat was ik ook, en ik voelde me heel helder, heel dankbaar en blij voor de ervaring. Ik waardeerde zowel de wijsheid van de sjamanen als mijn eigen bereidheid om ontslagen te worden en hun genezing te ontvangen. Ik dacht dat het voorbij was, en plotseling werd ik door een of andere kracht op een mat gegooid. En de volgende twee uur of langer reisde ik alleen maar. En hier heb ik geen woorden voor, want ik herinner me niet veel van de reis, behalve dat ik ver weg was. En ik herinner me het visioen aan het einde ervan, dat ik in het boek deelde, waar het Hongaarse woord – nou ja, ik denk niet in het Hongaars en ik droom niet in het Hongaars. Dus dit kwam heel diep van binnenuit.
En in een blauwachtige lucht, in letters als [onhoorbaar 00:43:41] wolken, stonden de Hongaarse woorden BOLDOG, boldog, gespeld. En ik zag het in mijn ogen, en ik besefte dat al die dingen die me waren overkomen mijn bestaan niet hoefden te definiëren, dat alles wat mijn familie was overkomen, alles wat er in de wereld gebeurt, hoe pijnlijk, verontrustend, tragisch en traumatiserend het ook kan zijn, het hoeft niet te bepalen wie ik ben, mijn toekomst, mijn relatie met het leven, mijn relatie met mezelf of mijn relatie met wat dan ook. Dus een bevrijding van het verleden, dat was het. Maar dat is wat ik het het beste kan beschrijven, want er is een betere dichter nodig dan ik om er woorden aan te geven. En sommige grote dichters en spirituele leraren kunnen de juiste woorden vinden. Trouwens, ik vergelijk mijn ervaring niet met die van anderen. Ik zeg alleen maar dat ik niet de woorden heb om er veel meer over te zeggen dan wat ik net heb gedeeld, of in het boek, behalve dat ik niet wil dat iemand gelooft dat ik die ervaring heb gehad en dat ik als een veranderd man terugkwam. Ik bedoel, ik heb wel iets gezien, ik had een opening naar iets, maar geloof me, twee maanden later, of een week nadat ik thuiskwam van die reis, begon ik aan een boek te schrijven en stortte ik me in de wanhoop.
Zo was en blijft het een essentiële ervaring voor mij, maar nogmaals, we moeten het belang benadrukken van de integratie en constante herintegratie van die ervaringen in ons leven. En ik denk dat hetzelfde geldt voor elke spirituele ervaring, met of zonder psychedelica.
TS: En wat betekent het Hongaarse woord dat je in de lucht zag gespeld?
GM: Blij. Het betekent blij.
TS: Daar heb je het.
GM: Dat is niet een woord dat zo snel bij me opkwam toen ik over mezelf nadacht.
TS: Nee, waarschijnlijk ook niet het eerste woord dat de meeste mensen voor jou zouden gebruiken. Maar goed, een cadeautje voor jou, blij in het Hongaars. Als iemand die veel weet over neurologie en wat er in ons hormoonstelsel gebeurt, wat gebeurde er tijdens deze ayahuasca-ceremonies met betrekking tot het creëren van dit soort toegang? En ik ben vooral geïnteresseerd, Gabor, omdat de meesten van ons niet naar Zuid-Amerika gaan en een paar duizend dollar uitgeven om dit soort ervaringen te beleven. Maar hoe kunnen we het model, als je het zo wilt noemen, van de menselijke reis begrijpen, zodat we toegang krijgen tot deze wijsheid?
GM: Nou, van de 33 hoofdstukken in het boek gaat er precies één over psychedelische modaliteit, want het laatste wat ik wil overkomen als een soort psychedelische evangelist. Ik denk niet dat zij het antwoord zijn. En ik overdrijf niet – ik bedoel, van de acht helende hoofdstukken in het boek gaat er één over psychedelica. Dus ik denk dat er veel meer achter zit. Maar specifiek, als het om psychedelica gaat, is er geen magie aan verbonden. Er is geen wonder aan verbonden. Ik beschrijf de ervaring van een vrouw met een ernstige, levensbedreigende, zelfs terminale auto-immuunziekte die, gebaseerd op haar ervaring met psychedelica, letterlijk jaren geleden al dood had moeten zijn, volgens de prognose en haar fysieke toestand vóór de psychedelica. Maar de psychedelica hebben voor haar een heel genezingsproces geopend waardoor ze nu, jaren later, actief, vitaal en creatief is.
En vanuit het perspectief van de westerse geneeskunde, of in ieder geval niet de westerse wetenschap, maar de westerse medische praktijk, is dat onverklaarbaar. Maar er is niets onverklaarbaars als we de wetenschap begrijpen. Ik zei eerder al dat lichaam en geest niet gescheiden kunnen worden, en fysiologie is verwant aan psychologie. En Freud zei ooit dat dromen de koninklijke weg naar het onderbewustzijn zijn, wat betekent dat wanneer je droomt, je onderbewustzijn gewoon verschijnt, en dat is wat er gebeurt. Want wat er gebeurt in een droomtoestand, is dat het bewuste brein offline is, en de delen van de hersenen die geladen zijn met emotionele herinneringen uit je jeugd, worden vermengd met bloed. En dus worden ze erg actief. En dan verzint de geest verhalen om die emoties te verklaren. Dus als je bijvoorbeeld droomt dat nazi's je achtervolgen en je bang bent, is het niet waar dat je bang bent omdat nazi's je achtervolgen. Het is waarschijnlijker dat de nazi's je achtervolgen, omdat in je hersenen het gevoel van angst is ontstaan, omdat je controlesysteem offline is, je jeugdherinneringen tot leven zijn gekomen en de uitingen van angst die je als kind hebt onderdrukt, tot leven zijn gekomen. Je geest verzint vervolgens een verhaal om de angst te verklaren.
Hetzelfde gebeurt vrijwel met psychedelica. Dus als dromen de koninklijke weg naar het onderbewustzijn zijn, zou ik zeggen dat psychedelica nog meer een koninklijke weg naar het onderbewustzijn zijn, omdat tijdens een psychedelische ervaring dat membraan tussen het bewuste en het onderbewustzijn verdwijnt. Het onderbewustzijn overspoelt je bewustzijn in de vorm van visioenen, verhalen en diepgevoelde emoties, maar je bent er als volwassene om er getuige van te zijn en het te verwerken in een veilige omgeving waar je wordt begeleid door mensen die weten wat ze doen. En daarom is het belang van de omgeving en de context, de setting, zo belangrijk. En als er dan de volgende dag iemand zoals ik in de buurt is, kunnen we erover praten, dan kun je die ervaring nog dieper interpreteren en integreren. Dus psychedelica [onhoorbaar 00:49:53] dat membraan en tegelijkertijd al die dingen die je hebt onderdrukt om je bewustzijn binnen te stromen.
Wat ook in je bewustzijn kan overstromen, is wat mij overkwam tijdens die allerlaatste ervaring met die foto in de lucht waar ik het over had, is dat je authentieke zelf tevoorschijn kan komen, dat bedekt is geweest onder lagen van lijden, afweermechanismen en aanpassingen, enzovoort. Je bent dus in een positie, idealiter gesproken, om zowel je onderdrukte lijden te verwerken als dat zelf waarmee je het contact was verloren. Dat is dus een soort geïdealiseerde samenvatting van de psychedelische ervaring wanneer die werkt. Er zijn natuurlijk verschillende psychedelica. Je kunt ze niet over één kam scheren. Zoals ayahuasca met ibogaïne, je zult een andere ervaring hebben. Met MDMA, paddo's, zul je een andere ervaring hebben. Maar wat ze allemaal gemeen hebben, is dat de sluier tussen het bewuste en het onbewuste oplicht.
TS: Hoe verhoud je je nu tot die soort superheld, workaholic-identiteit die door de sjamanen in de wacht werd gezet toen ze zeiden: "Ga alsjeblieft de kamer uit. We ontslaan je voor de week." Hoe verhoud je je daar echter toe? Alsof ik de superheld ben. Ik neem mijn methode mee, Compassionate Inquiry. Hoe verhoud je je tot die jij, de dokter, supergetalenteerde superheld?
GM: Verstandelijk gezien doorzie ik het, en ik zie echt wat een triest verhaal het eigenlijk is en hoeveel leed het kan veroorzaken. In de praktijk, moet ik je vertellen, zit ik hier vandaag, gisteren, eergisteren, geschokt door de mate waarin ik in dezelfde valkuil ben getrapt. Als gevolg daarvan – ik heb me in feite volledig geïdentificeerd met dit boek en het succes ervan, en de aandacht die het creëren ervan me gaf –
TS : [onverstaanbaar 00:52:04]. Ja. Tuurlijk.
GM: En ik raakte mezelf kwijt. En dat uitte zich de afgelopen dagen op een heel dramatische manier. Ik moest wel even schrikken toen ik me realiseerde hoe makkelijk het voor me is om die superheldencape aan te trekken en te vergeten wie ik ben. Dus dat gebeurde gewoon. Vandaag ben ik weer helemaal mezelf. Ik doe dat nu veel sneller, maar het was een schok. Echt waar.
TS: Ik voel je. Ik voel je hart. En ik heb nog twee laatste vragen voor je. Ten eerste, je vertelt dat wanneer velen van ons ziek worden en we een gesprek hebben met een arts, dat gesprek niet ingaat op de innerlijke processen, wat we, als je het zo wilt noemen, meebrengen naar het lijden dat we nu ervaren, welk ziekteproces of geestelijke gezondheidsproblemen dan ook. Het gaat niet in op die problemen. En ik ben benieuwd of je wat suggesties kunt geven aan mensen die in de medische wereld werken, of, als we deze vragen krijgen, welke vragen zouden dan nuttig zijn? Wat zou je willen dat artsen zouden stellen?
GM: Ik wou dat mijn vakgebied er gewoon wetenschappelijk mee aan de slag ging. En ik zal je drie klassieke ziekten noemen. Multiple sclerose, de man die het voor het eerst beschreef, een Franse neuroloog genaamd Charcot, in 1870, zei dat dit een ziekte is die wordt veroorzaakt door stress. Reumatoïde artritis, de grote Canadees-Amerikaanse Britse arts, Sir William Osler, zei in 1895 dat dit een ziekte is die wordt veroorzaakt door stress. Borstkanker bij vrouwen, een grote Britse chirurg, James Paget zei in 1870 dat dit verband houdt met de emoties van mensen, negatieve emoties. Nu, sinds die pioniers die observaties hebben gedaan, hebben we letterlijk tienduizenden artikelen gehad die een verband aantonen tussen emoties en fysiologie en stress, trauma en ziekte. Zo toonde een recente studie van Harvard, maar liefst vier jaar geleden, aan dat vrouwen met ernstige PTSS een twee keer zo groot risico hebben op eierstokkanker. We hebben veel bewijs gezien over – een recente Deense studie verscheen vorige week – het verband tussen jeugdtrauma en hartziekten op volwassen leeftijd.
Ik zou nog wel even door kunnen gaan. En toch hoort de gemiddelde arts die informatie nooit, niet één keer tijdens zijn medische opleiding. Het wordt volledig genegeerd. Het is ongelooflijk hoeveel verschil er zit tussen de wetenschap en het bewijs enerzijds en de medische praktijk anderzijds. En wat zou ik artsen dan willen laten doen? Ik zou ze laten leren over trauma. De gemiddelde arts krijgt in al zijn jaren van opleiding geen enkele lezing over trauma en de impact ervan op de geestelijke en lichamelijke gezondheid. Ongelooflijk. Ondanks alle wetenschap. Dus allereerst: informeer jezelf. Laten we onszelf informeren. Ik geef mensen niet de schuld als individu. Institutioneel moeten we ontwikkelen waar George Engel in 1977 al voor pleitte: een biopsychosociale benadering. En als dat het geval is, als iemand bij je komt met een opvlamming van reumatoïde artritis, multiple sclerose of depressie, geef die dan niet alleen medicijnen. Verzacht niet alleen de symptomen. Als je dat eenmaal hebt gedaan, vraag je dan af: "Hoe is het met je leven? Wat is er met je gebeurd? Welke emotionele lasten draag je met je mee? Want er is veel bewijs," zouden we tegen onze patiënten kunnen zeggen, "dat onze geest en ons lichaam onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn en dat onze psychologie onze fysiologie sterk beïnvloedt. Laten we daarom tijdens je genezingsproces net zoveel aan je psychologie en je relatie met jezelf werken als aan de fysieke aspecten van je ziekte."
En als arts ben ik daar misschien niet voor opgeleid, maar ik erken tenminste het bestaan ervan, die eenheid van lichaam en geest. Laat me je doorverwijzen naar iemand die er met je over kan praten. En dan kun jij ze doorverwijzen naar iemand die Dick Schwartz' Internal Family Systems of mijn Compassionate Inquiry of Peter Levine's Somatic Experiencing of het werk van Pat Ogden doet, of een van de vele psychologische behandelmethoden die rekening houden met trauma en de eenheid van lichaam en geest. Dus dat zou ik mijn collega's ook laten doen.
TS: En dan nog een laatste vraag, Gabor. Je hebt een hoofdstuk in De Mythe van Normaal , "Voordat het Lichaam Nee Zegt", over hoe we ons kunnen afstemmen, als je wilt – dit is mijn taal – op het gefluister voordat we het luide, schreeuwende "nee" horen van echt door iets platgewalst worden. Hoe luisteren we naar het gefluister?
GM: Jij en ik hadden het er eerder over wanneer het lichaam nee zegt, wanneer mensen niet weten hoe ze nee moeten zeggen. In de kindertijdprogrammering, in hun jeugd, pasten ze zich aan het milieu van hun familie aan door hun behoeften te onderdrukken, door ja te zeggen tegen de verwachtingen van anderen in plaats van tegen hun authentieke zelf. Uiteindelijk zal het lichaam nee zeggen in de vorm van een ziekte van geest of lichaam. Dit hoofdstuk heet nu, zoals je zegt, "Voordat het lichaam nee zegt". De vraag is: willen we wachten op ziekte? Willen we wachten tot een auto-immuunziekte of een ernstig rugprobleem of een depressie of andere uitingen van lijden ons wakker schudden? Of willen we leren nee te zeggen voordat ons lichaam dat doet? Dus er zijn twee dingen die we hier kort kunnen doen. Ik bedoel, de hoofdstukken zijn meer uitwerkingen van dit thema, maar een kleine oefening waarbij we onszelf kunnen blijven afvragen: waar zeg ik geen nee, waar wil ik wel of niet nee zeggen, wanneer er een nee is die gezegd wil worden, maar ik zeg het niet omdat ik me te veel zorgen maak over geliefd, geaccepteerd en bewonderd worden? Dus waar heb ik deze week geen nee gezegd? En wat was de impact op mij van het niet zeggen van nee? Meestal is het vermoeidheid, uitputting, fysieke klachten, wrok, enzovoort.
Dus er is een oefening die je begeleidt bij het werken met jezelf, zodat je je patronen herkent en leert hoe je nee kunt zeggen. Dat is dus het ene aspect ervan. Een ander aspect ervan is gewoon een dagelijkse, of minstens wekelijkse, bewuste kleine check-in. Wat zegt mijn lichaam? Wat gebeurt er in mijn lichaam? Ben ik vermoeid? Heb ik buikpijn? Heb ik brandend maagzuur? Heb ik rugkrampen? Ben ik vaak verkouden? Heb ik een droge mond? Heb ik hier en daar pijn? Dit is je lichaam dat tegen je praat. Heb je hoofdpijn? Meestal ga je met deze symptomen naar een dokter, en het is een soort samenzwering, in ieder geval een onbewuste, tussen de patiënt en de arts. De patiënt zegt: "Ik heb dit symptoom. Help me er alsjeblieft vanaf." En de dokter zegt: "Dat zal ik doen, want dat is alles wat ik kan doen: van de symptomen afkomen, maar ik kan het onderliggende proces niet aanpakken." Nou, laten we die samenzwering ontbinden. Dus als je lichaam je iets vertelt in de vorm van chronische migraine, chronische hoofdpijn of vermoeidheid, check dan eens per week bij jezelf. Wat zegt mijn lichaam? Dat is een tweeledige aanpak, wat een vrij simplistische uitleg is, maar het is absoluut haalbaar. En ik zal je vertellen, Tami, die kleine oefening over waar ik geen nee zeg – veel mensen hebben me verteld dat alleen al dat doen hun leven compleet heeft veranderd.
TS: Ik moet eerlijk zijn, Gabor, ik heb het gevoel dat dit de eerste helft is van een gesprek, en misschien hoop ik gewoon dat het de eerste helft is van een gesprek over jouw werk aan De mythe van normaal , want er is zoveel om over te praten. Je hebt je spullen gepakt – eerlijk gezegd, ik had het gevoel dat ik in één week lezen enorm veel geleerd heb, en ik zou het boek iedereen aanraden. Dr. Gabor Maté, De mythe van normaal: Trauma, ziekte en genezing in een giftige cultuur .
En als je Insights at the Edge op video wilt bekijken, na de show wilt deelnemen aan vraag-en-antwoordgesprekken met prominente presentatoren en de kans wilt krijgen om je vragen te stellen, kom dan naar Sounds True One, een nieuwe ledencommunity met premium shows, live lessen en community-evenementen. Laten we samen leren en groeien. Kom naar join.soundstrue.com. Sounds True: de wereld wakker maken.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
5 PAST RESPONSES
Thank You Daily Good