ማጉረምረም፡ መስበር የፈውስ አካል ነው።

ስዕላዊ መግለጫ በሚካኤል ሉንግ/አዎ! ሚዲያ

በቅርቡ ከሜዲቴሽን ማፈግፈግ ከተመለሰ ጓደኛዬ ጋር ውይይት ላይ ነበርኩ። ከቡድኖቿ ጋር ከተጋሩት ሃሳቦች አንዱ "የሻዕቢያው ተበላሽቷል" በማለት የምንፈራው ሞት ወይም መጨረሻ ወይም ስብራት እንዴት እንደሆነ ማሰላሰል እንደሆነ ተናግራለች። እንሞታለን፣ የምንወደው ሰው ሁሉ ይሞታል፣ ድርጅቱ ያከትማል፣ አገር ይገነጠላል፣ ስርዓቱ ይፈርሳል። ሻይ ይሰበራል. ፍጻሜው አስቀድሞ በአእምሯችን, በምናባችን, በእኛ ትንበያዎች ውስጥ ሆኗል; የማይጸና መሆኑን በተረዳንበት የሕልውናችን ሥርዓተ-ጥለት ይገለጻል።

ይህ ሃሳብ የፈውስ ሃሳብን ያህል ሰላም እንደሚያስገኝልኝ ተገንዝቤያለሁ። እነዚህ ሀሳቦች አንድ አይነት ሀሳብ ሊሆኑ ይችላሉ። ምንም እንኳን ማህበረሰባችን ሌላውን እየፈራ አንዱን መልክ (ፈውስ) ወደ አንበሳ የማድረግ አዝማሚያ ቢኖረውም በማጠናቀቅ ላይ ያሉ ልዩነቶች ናቸው. በማጠናቀቅ፣ በተጠያቂነት እና በማህበረሰቡ መካከል ያለውን ሰላም ልሰጥዎ እፈልጋለሁ - ወደዚያ ለመድረስ ግን ትንሽ የሚያስፈራ ሊሆን ይችላል፣ ምክንያቱም ስለ መጨረሻዎች ማውራት አለብን።

የቁሳዊው ዓለም የግድ ጊዜያዊ ነው, እና እኛ ምን ያህል ጥልቅ ለመመልከት ፍቃደኛ መሆናችንን, ያለፈውን እና የወደፊቱን ጊዜ ግምት ውስጥ ማስገባት, ይህንን ለመረዳት ምን ያህል ፈቃደኞች መሆናችን ብቻ ነው. ካላመንከኝ በዚች ፕላኔት ላይ ከእኛ በፊት የነበሩትን የእያንዳንዱን ማህበረሰብ ፍርስራሽ ተመልከት። አስታውስ የኛን ጨረቃ እና ፕላኔታችንን የሚያጠቃልለው በሌሎች ጋላክሲዎች ውስጥ የሚፈነዳው የከዋክብት አቧራ ነው። ያስታውሱ እኛ በከፊል ከከዋክብት ልንሰራ የምንችለው ኮከቦች ስለሚሞቱ ብቻ ነው።

ሞት ለምናውቃቸው አብዛኞቹ ፍጥረታት የሕይወት ዘይቤ የማይደራደር ገጽታ ነው። ( ከሰዎች ጋር የማይገናኙ የማይሞት ጄሊፊሾች ፣ ታርዲግሬድ እና ኤሊዎች በስተቀር።) በምድር ላይ ካጋጠሙን ለሰው ልጆች እና ለአብዛኞቹ ዝርያዎች እና ለአብዛኞቹ የሰማይ አካላት እንኳን - ሞትን የሚያካትት የሕይወት ዑደት አለ።

ብዙዎቻችን እንደምናምነው ሞት የደመቀ መንፈሳዊ ዓለም መግቢያ ከሆነ፣ ሞት ራሱ የሕይወትን ዑደት የመመገብን ያህል በሕይወት የሚመገብ ይመስላል። በአንዳንድ የዚህ እምነት ልዩነቶች፣ በሞት ውስጥ እንደገና የሙሉ አካል እንሆናለን፣ ግላዊነታችንን ትተናል። በሌሎች ልዩነቶች፣ ሁለታችንም በቅድመ አያት ማንነት ውስጥ የራሳችንን አንዳንድ ልዩ ገጽታዎች ልንይዝ እንችላለን፣ እንዲሁም አሁንም በህይወት ባሉ ሰዎች ሊሰማቸው የሚችል (እና በመጠኑም ቢሆን የሚያሳስበው) ትልቅ መንፈሳዊ ህላዌ አካል በመሆን።

በሪኢንካርኔሽን የዓለም አተያይ፣ ሞት እንደገና ወደ ሕይወት ዑደት ከመግባታችን በፊት መንፈሳችን የሚያርፍበት የመጠበቂያ ክፍል በር ነው። ነገር ግን ይህ ሕይወት አጠቃላይ ልምድ ነው ብለው የሚያምኑም አሉ፣ ሞት መጠናቀቅ ነው፣ ከዚያ በኋላ የቁሳዊው አካል መበስበስ ወደ ምድር ይመለሳል። እኛን የሚከተሉ ነፍሶች፣ በእኛ በኩል የሚመጡ ጨቅላዎች፣ እንዲሁም ቁሳዊ ፍጻሜ ባለው ህይወት ውስጥ የአንድ መንገድ ጉዞ ላይ ናቸው።

የእኛ መንፈሳዊ ስራ በልቡ ውስጥ, በአሁኑ ጊዜ, የሚለወጥ እና የሚያበቃ, የተቀደሰ ሰላም ማግኘት ነው.

ከእነዚህ እምነቶች በአንዱ እምነት በሌሎቹ ላይ እምነት ሊኖረን ይችላል፣ ነገር ግን እስካሁን ድረስ፣ ከእምነት ያለፈ ሳይንሳዊ እርግጠኝነት ሊኖረን አይችልም። ወደ ሞት ቅርብ የሆነ ልምድ ስላላቸው እና ተመልሰው መንገዳቸውን ያደረጉ ሰዎች ታሪኮች አሉን; ብዙዎቹ ወደሚሄዱበት ብርሃን ይናገራሉ፣ አንዳንዶች ቤተሰብ እና የሚወዷቸው ሰዎች ሲጮኹላቸው ያያሉ፣ አንዳንዶቹ አስደናቂ ሰላም እንደሚሰማቸው እና ወደ ጨለማ መውደቅ ይናገራሉ። እነዚህን ታሪኮች ስሰማ፣ ልምዱ በራሱ ምን ያህል በተሞክሮው ሰው እምነት እንደተቀረጸ ሁልጊዜ አስባለሁ። በመንግሥተ ሰማያት የምታምን ከሆነ ሞት እንደ ነጭ ብርሃን ነው ወይንስ በሚወዷቸው ሰዎች የተሞላ ደመና? በኒርቫና ካመንክ ሰላምን ታገኛለህ? ከዚያ በኋላ ምንም ነገር የለም ብለው ካመኑ፣ ሞት ወደ ጨለማ መንሸራተት ነው?

እና ስለዚህ ጉዳይ በትክክል ካላሰቡስ? ከተወለድክበት ጊዜ ጀምሮ ተጠያቂ መሆን የማትፈልግበት የህይወትህ ታሪክ ቢሰጥህስ? በዚህ ውስጥ ሞት ምን እንደሆነ, ህይወት ምን እንደሆነ እና ነፍስዎ ምን ላይ እንዳለች ለራስዎ መወሰን የሌለብዎት?

በሞት ዙሪያ ያሉ መንፈሳዊ ልምዶቻችን እና እምነቶቻችን እዚህ ምድር ላይ ልንሰራው ከሚገባን ስራ ጋር እንዴት እንደሚገናኙ ማሰስ እፈልጋለሁ። አላማዬ የትኛውንም የተለየ የማመን፣ የእምነት አቅጣጫ ወይም በአለም ውስጥ መሆንን ለመፍረድ፣ ለመሳደብ ወይም ውድቅ ለማድረግ አይደለም። ግን ሞትን እንደ የሕይወት ኡደት አካል አድርገን መቀበል እና የመንግስተ ሰማያትን ፅንሰ-ሀሳብ ማፍረስ ያለብን ይመስለኛል ወይም የወደፊቱን ዩቶፒያ ማንኛውንም አይነት የሰው ልጅ በዚህ፣ አሁን እና ወደፊትም የሚቀጥል ከሆነ። የእኛ መንፈሳዊ ስራ በልቡ ውስጥ, በአሁኑ ጊዜ, የሚለወጥ እና የሚያበቃ, የተቀደሰ ሰላም ማግኘት ነው.

ይህን ሁሉ እያወራሁ ያለሁት ለኔ የምሞትበት እውነታ ከቀን ወደ ቀን እንዴት ተጠያቂነትን እንደምቀርብ አካል ነው። ነጠላ ህይወቴ ዘላለማዊ እንዳልሆነ እና ይህን የተለየ የሰው ልጅ ልምድ የምወስድበት ሚስጥራዊ የጊዜ መስመር እንዳለኝ እቀበላለሁ። በዚህ ህይወት ውስጥ ስላለኝ መንፈሳዊ ሀላፊነት ብዙ አስቤአለሁ እና ተሰማኝ፣ እናም ጉዳትን በማድረስ ወይም በማቆየት ጊዜ ማሳለፍ እንደማልፈልግ ደመደምኩ። የእኔ ህይወት በዓይነቴ እና በፕላኔቷ ላይ አላስፈላጊ ጉዳቶችን እና ስቃይን ለማስቆም የዝግመተ ለውጥ አካል እንዲሆን እፈልጋለሁ።

እኔ ከዚህ ህይወት በኋላ እንደመጣ ነገር በመንግሥተ ሰማያት ፅንሰ-ሀሳብ ነበር ያደግኩት፣ ይገባኛል ብዬ በምድር ላይ “ጥሩ” መሆን የነበረብኝ ዩቶፒያ።

እስካሁን የሰማሁት እጅግ ጥንታዊው ታሪክ ተበቃዩ፣ ጨካኙ አምላክ ህዝቡን የሚቀጣ እና የሚያፍር እና የሚያጠፋ ሲሆን በመጨረሻም አንድያ ልጁን ስለ ኃጢአታችን እንዲሰቃይ ወደ ታች ልኮ እኛን በቅድመ ሁኔታ ይቅርታ እንደሸፈነልን ሕጉን ከተከተልን ወደ ዘላለማዊ መንግሥተ ሰማያት እንድንደርስ ያደርገናል። ብዙ የተለያዩ የእምነት ስርዓቶችም እንዲሁ አንድ ዓይነት ቅጣት የሚያስከትል መለኮታዊ ኃይልን እንደሚገምቱ እና የንፁህ ሰውን ለበረከት ምትክ መስዋዕትነት እንደሚቀበሉ አውቃለሁ። Ursula K. Le Guin ስለ እንደዚህ አይነት አቀማመጥ "ከኦሜላስ የሚራቁ" የተሰኘ አጭር ልቦለድ አለው፡ ያለማቋረጥ በስቃይ ውስጥ የሚኖር ልጅ እንደ ዩቶፒያ ዋጋ።

ከዚህ ህይወት በስተቀር ምንም ከሌለ፣ ለሚከተለን ህይወት ሁሉ ተጠያቂነታችንን እንዴት እናመነጫለን?

የታሪኩን ጭብጥ መሳብ ስጀምር በጣም ትንሽ ነበርኩ። በተመሳሳይ መንገድ ከሳንታ ክላውስ አስደሳች የካሮት-ዱላ አፈ ታሪክ ቀስ ብዬ ወጣሁ፣ ቀስ በቀስ ወደፊት በሰማይ የሚጠብቀውን የሚቀጣ አምላክ ሀሳብ በልጬ ወጣሁ፣ እናም የዘላለም ሰላም እና ደስታ መዳረሻዬ በምድራዊ ባህሪዬ ላይ የተመሰረተ ነው።

ያ ታሪክ የተሰማው እና የሚሰማው ለመፍረድ ለሚፈልጉ ነገር ግን ለመፍረድ ለሚፈልጉ፣ ሰላምን ያለስራ ልምድ ለሚሹ፣ ኑሮአቸውን በምንም አይነት ጉልህ በሆነ መንገድ መለወጥ ሳያስፈልጋቸው መንግሥተ ሰማያትን ለሚሹ ሰዎች ነው። ይህ ለእኔ የተጠያቂነት ተቃራኒ ሆኖ ይሰማኛል።

ይህ ወይም ሌላ የእግዚአብሔር ታሪክ ወይም አማልክት እና አማልክት ትርጉም የሚሰጡ እና ትርጉም የሚሰጡ ብዙ ሰዎችን አውቃለሁ። በእነዚህ ሰዎች ውስጥ፣ በሥርዓታቸው እና በልምምዳቸው ቅድስና ይሰማኛል። ብዙዎቹ የአምልኮ ሥርዓቶች—ሻማ ማብራት፣ የተፈጥሮ ገጽታዎች መለኮታዊ ቁሳቁሶችን እንዲወክሉ መፍቀድ፣ መለኮታዊ ድጋፍን መጠየቅ እና የህይወታችንን ቅርፅ - ከራሴ የአሁን ጠንቋይ ልምምዶች ጋር ይስማማሉ።

ነገር ግን ሰዎች እናምናለን በሚሉት፣ ለመንግስተ ሰማያት ያላቸውን ቅርበት፣ ዩቶፒያ ወይም ሰላም፣ እና በሚያደርጉት ነገር መካከል ያለውን ቅራኔ ሁልጊዜ አስተውያለሁ። በተለይም በመሬት ላይ ጥፋት በማድረስ እና የዘገየ፣ በብቃት ላይ የተመሰረተ ዩቶፒያ ሀሳብን በመጠቀም የሞራል ከፍ ያለ ቦታን ለመጠየቅ መካከል ያለውን አሰላለፍ አስተውያለሁ። በቅርቡ በሰሜን ካሮላይና ወደ ባህር ዳርቻ እየነዳሁ፣ መሳሪያውን የፈጠሩት “ኢየሱስ” እና “ትራምፕ” በሚሉ ቃላት በዩኤስ ኮከቦች እና የጭረት ምልክቶች ላይ AR-15 ባላቸው ባንዲራዎች ተከብቤ ነበር። ከእነዚህ ባንዲራዎች ጥቂቶቹ ትናንሽ የአምልኮ ቤቶች ፊት ለፊት ነበሩ።

አያቴ ክርስቲያን ወንጌላዊ ሰው ነበር። ለኢየሱስ ጠንክሮ ተቀምጦ ነበር፣ እና ኢየሱስን በማጥናት ያገኘው ኃላፊነት ትሕትናን፣ በሥቃይ ላይ ያሉትን ማገልገል፣ ቤት የሌላቸውን ሰዎች፣ የጾታ ሠራተኛውን እና ኃጢአተኛውን መመልከት ነው። አብዛኛውን ሕይወቱን በአንድ ቦታ ኖረ፣ ያቺንም ምድርና በእርስዋ ላይ ያሉትን ፍጥረታት ሁሉ አስተዳደረ። እና ወደዱት፡ ወደ ሜዳ ይሄድና በፍጥነት በፈረስና በውሻ ይከበበው ነበር፣ እና አንዳንዴም ወፎቹ እንኳን እየዘፈኑ ይከተላሉ ብዬ አስባለሁ። ቅድስናው ለእኔ ምንም ጥያቄ አልነበረኝም፣ እና እያደግኩ ስሄድ፣ ተልእኮው ይህችን ፕላኔት እና በውስጧ የሚኖሩትን ሁሉ መውደድ መሆኑን በተረዳበት መንገድ የበለጠ አከብራለሁ።

በምንነግራቸው ቅዱሳት ታሪኮች፣ በምንገነባው ቅዱሳን አወቃቀሮች እና እርስ በርስ በተለማመዱ እሴቶች ውስጥ አስፈላጊ ማስተካከያ አለ። አያቴ እሳት እና ድኝ ተሰጥቷቸዋል፣ እና ከዛም ርህሩህ እና ይቅር ባይ አዳኝ ርኩስ፣ ክፉ፣ ሊጣሉ የሚችሉ የተባሉትን የሌሎችን እግር ያጠበ። እንደ ቀጣይነት ያለው የፍቅር ተግባር እምነቱን ለመኖር ምርጫ አድርጓል።

ባለው ሁሉ መካከል ያለው የመንፈሳዊ ትስስር ቲሹ ስሜቴ የሚመገበው እኔ እና አያቴ ሁለታችንም በቅዱስ ጥሪ የተከበበን፣ በፍቅር እና በርህራሄ የምንመራ ሰዎች መሆናችንን በጥልቀት በማወቄ ነው፣ ምንም እንኳን እነዚያ መንገዶች ተቃዋሚዎች ቢመስሉም። ይህ ስሜት ከእኔ የተለየ፣ ለእኔ ሚስጥራዊ የሆነ የማወቅ ጉጉትን እንዳዳብር ያነሳሳኛል። የእኔ ትህትና በዓለማችን ብዝሃ ሕይወት ፊት መለኮት የምለው ፊት ለፊት ትህትናዬ ከአንድ ጨርቅ የተሸመነ ነው። በሁሉም ምርጫዎቻችን ውስጥ ከግንዛቤ በላይ የሆነ ውስብስብነት እንዳለ ይሰማኛል።

ለምድር እራሷ ባለው ውድነት ስሜቴ እያደገ በመምጣቱ ይህ ጨምሯል። ለሕይወት ራሱ። ለአሁኑ ጊዜ ራሱ። የሰው ልጅ ሕይወት የመለኮታዊ ፈጠራ ወይም የዓላማ ጫፍ ነው ብዬ አላስብም። ስለ ብዙ የመሆን መንገዶች በራሱ ቅዱስ እና ለቋሚ አካላችን እና ለጠንካራ ጥበቃችን ዋጋ ያለው የሆነ ነገር አለ።

በዚህች ፕላኔት ላይ የዓይነታችንን አቅጣጫ ለመቀየር ተስፋ ካደረግን ለሕይወት ያለንን የጋራ መገረም እና ለሞት ማክበር ያለብን ይመስለኛል። በተለይም በአሁኑ ጊዜ በእምነት የሚመራ ህይወትን በሚጋቡ ነገር ግን በጥፋት፣ በጭቆና፣ በአባቶች አባትነት፣ በአስገድዶ መድፈር ባህል እና በሌሎች መርዛማ እና ዘላለማዊ ጉዳቶች ላይ በተሰማሩ። ነገር ግን መንግስተ ሰማያትን፣ ኒርቫናን፣ ሰላምን፣ ዳግም መወለድን፣ እና ሞትንም ጭምር በየቀኑ ተጠያቂነት በሚያስብበት መንገድ ለማምጣት ፈቃደኛ መሆን እንዳለብን አስባለሁ።

የሕይወታችን የመጨረሻው ሂሳብ ሁሉንም ነገር በያዘው መለኮታዊ አካል እጅ ላይ ብቻ ከሆነ፣ ለመለጠጥ እና ለማደግ እና ሰው ለመሆን ምንም እውነተኛ ማበረታቻ የለም፣ እዚህ ካሉት ሁሉም ጋር ግንኙነት መፍጠር ይችላል። በተመሳሳይም ዘላለማዊነትን በሌላ የሕልውና አውሮፕላኖች ላይ ለማሳለፍ ከፈለግን ሰዎች ከቤታችን ጋር ጥሩ ግንኙነት እንዲኖራቸው በማድረግ የምንኖርበትን ፕላኔት ለመምራት የሚያነሳሳን ከየት እናገኛለን? ከዚህ ህይወት በስተቀር ምንም ከሌለ፣ ለሚከተለን ህይወት ሁሉ ተጠያቂነታችንን እንዴት እናመነጫለን?

ብዙዎቻችን የዘር ካፒታሊዝምን፣ ከሥነ-ምህዳር ሃብቶች እና ከሰው የበላይነት ጋር በጋራ ያደረግነውን ሙከራ ማጠናቀቂያ ወይም ሞት የምንፈልግበት ጊዜ እንደሆነ እናውቃለን። ለመወያየት የሚከብደው ነገር ግን በየቀኑ ይበልጥ አስፈላጊ እየሆነ የሚሄደው በመለኮታዊ የጋራ ልምምዳችን ቦታ ላይ የሚታዩባቸው አጥፊ የዓለም አመለካከቶች ፈታኝ ነው። የመንፈሳዊ ማህበረሰቦቻችን፣ የአምልኮ ቤቶቻችን፣ ከኃይለኛ፣ ጎጂ የዓለም አመለካከቶች ባሻገር መላመድ ካልቻሉ፣ በምድር ላይ ያለውን የሰው ሕይወት መለኮታዊ ስጦታ እናጣለን።

ነገር ግን እነዚህን የመለኮታዊ ታሪክ ስጦታዎች ስለ ህይወት ዑደት እና ስለ የማይቀረው ለውጥ እና ሞት ሁሉንም ሕልውናዎች የሚናገሩ እንደ አስቸኳይ መንገዶች ከተመለከትን አሁን ሰላም አለ። እነዚህ የጭቆና ሥርዓቶች መውደቃቸው የማይቀር ነው። በምድር ላይ ካለው ህይወት ጋር የማይጣጣሙ አወቃቀሮች ያበቃል. መንፈሳዊ ስራችን የፍትህ መጓደልን መሰረት መንቀጥቀጥ ነው ወይም ደግሞ ከጭቆና በመነጨ በማንኛውም ነገር ላይ መመካትን መተው ነው። የሻይ ማንኪያው ቀድሞውኑ ተሰብሯል።

ሻይው ሲሰበር ፣ ያ ልዩ ሻይ ለእኛ እንዴት እንዳልነበረ እናያለን ፣ ይህም የአስተሳሰብ ፣ የአላማ ፣ የጠለቀ መገኘት ቅዱስ ትምህርቶችን ትቶልናል። የእኛ ጊዜያዊ እና ዑደታዊ ስራ የተሰበረውን ማስተዋል፣ ያለፈውን አደገኛ ፍርስራሾች ማጽዳት፣ እና እንዲሄዱ ማድረግ - ወይም እንደገና የሚያምር ነገር ማድረግ እና ከዚያ እንደገና መጀመር ነው።