Hoe Je Je Hersenen Voor De Gek Houdt Om Gelukkig Te Worden

Er is deze geweldige zin van Ani Tenzin Palmo , een Engelse vrouw die 12 jaar in een grot in Tibet doorbracht: “We weten niet wat een gedachte is, en toch denken we er de hele tijd over.”

grondel

Het is waar. De hoeveelheid kennis die we over de hersenen hebben, is de afgelopen twintig jaar verdubbeld. Toch weten we nog veel niet.

De laatste jaren zijn we echter de neurale basis van toestanden zoals geluk, dankbaarheid, veerkracht, liefde, compassie, enzovoort, beter gaan begrijpen. En een beter begrip ervan betekent dat we de neurale substraten van die toestanden vakkundig kunnen stimuleren – wat op zijn beurt betekent dat we ze kunnen versterken. Want zoals het beroemde gezegde van de Canadese wetenschapper Donald Hebb luidt: "Neuronen die samen vuren, verbinden zich samen."

Uiteindelijk kan dit betekenen dat we met de juiste oefening ons neurale mechanisme steeds beter kunnen misleiden om positieve gemoedstoestanden te cultiveren.

Om te begrijpen hoe dat werkt, moet u drie belangrijke feiten over de hersenen kennen.

Feit één: Naarmate de hersenen veranderen, verandert de geest, ten goede of ten kwade.

Meer activiteit in de linker prefrontale cortex wordt bijvoorbeeld geassocieerd met meer positieve emoties. Omdat er meer activiteit is in het linker voorste deel van je hersenen dan in het rechter, is er ook sprake van meer welzijn. Dat komt waarschijnlijk grotendeels doordat de linker prefrontale cortex een belangrijk deel van de hersenen is voor het beheersen van negatieve emoties. Dus als je de negatieve emoties afremt, krijg je meer positieve emoties.

Mensen die aan de andere kant regelmatig chronische stress ervaren (met name acute of zelfs traumatische stress) produceren het hormoon cortisol. Dit hormoon vreet letterlijk, bijna als een zuurbad, aan de hippocampus. Dit is een deel van de hersenen dat nauw betrokken is bij visueel-ruimtelijk geheugen en geheugen voor context en setting.

Volwassenen die een dergelijke stressgeschiedenis hebben en tot wel 25 procent van het volume van dit uiterst belangrijke deel van de hersenen hebben verloren, zijn bijvoorbeeld minder goed in staat om nieuwe herinneringen te vormen.

We kunnen dus zien dat naarmate de hersenen veranderen, de geest verandert. En dat brengt ons bij het tweede feit, waar het echt interessant wordt.

Feit twee: Als de geest verandert, verandert het brein.

Deze veranderingen vinden tijdelijk en blijvend plaats. Wat tijdelijke veranderingen betreft, varieert de stroom van verschillende neurochemicaliën in de hersenen op verschillende momenten. Wanneer mensen bijvoorbeeld bewust dankbaarheid beoefenen, krijgen ze waarschijnlijk een hogere stroom van beloningsgerelateerde neurotransmitters, zoals dopamine. Onderzoek suggereert dat mensen die dankbaarheid beoefenen, een algemene alertheid en helderheid van geest ervaren, en dat hangt waarschijnlijk samen met een hogere concentratie van de neurotransmitter noradrenaline.

Hier is nog een voorbeeld van hoe veranderingen in mentale activiteit veranderingen in neurale activiteit kunnen veroorzaken: wanneer verliefde studenten een foto van hun geliefde te zien krijgen, wordt hun brein actiever in de nucleus caudatus, een beloningscentrum in de hersenen. Veranderingen in de geest – die vlaag van liefde, dat diepe gevoel van geluk en beloning – correleren met de activering van een specifiek deel van de hersenen. Wanneer ze stoppen met kijken naar die foto van hun geliefde, valt het beloningscentrum weer in slaap.

Nu kan de geest ook de hersenen op blijvende wijze veranderen. Met andere woorden, wat door de geest stroomt, vormt de hersenen. Ik definieer de geest als de stroom van immateriële informatie door het zenuwstelsel – alle signalen die worden verzonden, waarvan de meeste zich permanent buiten het bewustzijn afspelen. Terwijl de geest door de hersenen stroomt, terwijl neuronen op specifieke patronen samenkomen op basis van de informatie die ze vertegenwoordigen, veranderen die patronen van neurale activiteit de neurale structuur.

Drukke hersengebieden beginnen dus nieuwe verbindingen aan elkaar te knopen. Bestaande synapsen – de verbindingen tussen neuronen die erg druk zijn – worden sterker, gevoeliger en beginnen meer receptoren te ontwikkelen. Er vormen zich ook nieuwe synapsen.

Een van mijn favoriete studies hiernaar betrof taxichauffeurs in Londen. Om daar een taxirijbewijs te halen, moet je de spaghetti-achtige straten van Londen uit je hoofd kennen. Nou, aan het einde van de chauffeursopleiding is de hippocampus in hun hersenen – een deel dat nauw betrokken is bij het visueel-ruimtelijk geheugen – meetbaar dikker. Met andere woorden, neuronen die samen vuren, verbinden zich met elkaar, zelfs tot het punt dat ze waarneembaar dikker zijn.

Dit is ook gevonden bij meditators: mensen die regelmatig mediteren, hebben meetbaar dikkere hersenen in bepaalde belangrijke hersengebieden. Een van die gebieden is de insula, die betrokken is bij wat 'interoceptie' wordt genoemd – het afstemmen op de toestand van je lichaam en je diepe gevoelens. Dit zou geen verrassing moeten zijn: veel van wat ze doen is mindfulness van de ademhaling beoefenen, echt aanwezig blijven bij wat er in hen omgaat; geen wonder dat ze de insula gebruiken en dus opbouwen.

Een ander gebied zijn de frontale gebieden van de prefrontale cortex – gebieden die betrokken zijn bij het controleren van de aandacht. Nogmaals, dit zou geen verrassing moeten zijn: ze richten hun aandacht tijdens hun meditatie, waardoor ze er meer controle over krijgen en de neurale basis ervan versterken.

Bovendien heeft onderzoek aangetoond dat het mogelijk is om het verlies van hersencellen te vertragen. Normaal gesproken verliezen we ongeveer 10.000 hersencellen per dag. Dat klinkt misschien vreselijk, maar we zijn geboren met 1,1 biljoen. Er worden er ook elke dag een paar duizend geboren, voornamelijk in de hippocampus, tijdens wat neurogenese wordt genoemd. Dus 10.000 cellen per dag verliezen is niet zo'n groot probleem, maar uiteindelijk komt het erop neer dat een gemiddelde 80-jarige ongeveer 4 procent van zijn of haar hersenmassa heeft verloren – dit wordt 'corticale verdunning door veroudering' genoemd. Het is een normaal proces.

Maar in één onderzoek vergeleken onderzoekers mediterende en niet-mediterende mensen. In de grafiek links zijn de mediterende mensen de blauwe cirkels en de niet-mediterende mensen de rode vierkanten, waarmee mensen van dezelfde leeftijd worden vergeleken. De niet-mediterende mensen ervoeren normale corticale verdunning in de twee hersengebieden die ik hierboven noemde, samen met een derde hersengebied, de somatosensorische cortex.

Mensen die regelmatig mediteerden en hun hersenen ‘werkten’, ondervonden echter geen corticale verdunning in deze gebieden.

Dat heeft grote gevolgen voor de vergrijzende bevolking: je gebruikt het of je verliest het. Dat geldt voor de hersenen, maar ook voor andere aspecten van het leven.

Dat benadrukt een belangrijk punt dat ik een belangrijke les vind op dit gebied: ervaring is echt belangrijk. Het is niet alleen belangrijk voor ons welzijn van moment tot moment – ​​hoe het voelt om mezelf te zijn – maar het is ook echt belangrijk voor de blijvende sporen die het achterlaat, verweven met ons wezen.

En dat brengt ons bij het derde feit, en tevens het feit met de grootste praktische betekenis.

Feit drie: Je kunt je geest gebruiken om je hersenen te veranderen, zodat je geest ten goede verandert.

Dit staat bekend als 'zelfgestuurde neuroplasticiteit'. Neuroplasticiteit verwijst naar de kneedbare aard van de hersenen, en het is een constante, voortdurende ontwikkeling. Zelfgestuurde neuroplasticiteit betekent dat je het doet met helderheid, vaardigheid en intentie.

De sleutel daartoe is een gecontroleerd gebruik van aandacht. Aandacht is als een schijnwerper, zeker, die schijnt op dingen die binnen ons bewustzijn vallen. Maar het is ook als een stofzuiger, die alles waar het op rust in de hersenen zuigt, ten goede of ten kwade.

Als we bijvoorbeeld onze aandacht stelselmatig richten op de dingen waar we een hekel aan hebben of waar we spijt van hebben – onze problemen, onze slechte huisgenoot, wat Jean-Paul Sartre de ‘hel’ noemde (andere mensen) – dan gaan we de neurale substraten van die gedachten en gevoelens opbouwen.

Als we daarentegen onze aandacht richten op de dingen waarvoor we dankbaar zijn, de zegeningen in ons leven – de heilzame kwaliteiten in onszelf en de wereld om ons heen, de dingen die we gedaan krijgen, waarvan de meeste vrij klein zijn maar toch prestaties zijn – dan bouwen we heel andere neurale substraten op.

Ik denk dat dat de reden is waarom William James, de vader van de psychologie in Amerika, meer dan 100 jaar geleden, voordat er dingen als MRI's bestonden, zei: "Het trainen van aandacht zou een opleiding bij uitstek zijn."

Het probleem is natuurlijk dat de meeste mensen hun aandacht niet goed onder controle hebben. Dit komt deels door de menselijke natuur, gevormd door de evolutie: onze voorouders, die zich alleen concentreerden op de weerspiegeling van zonlicht in het water – werden gebeten door roofdieren. Maar degenen die constant waakzaam waren – bleven leven.

En tegenwoordig worden we constant gebombardeerd met stimuli waar ons brein niet op is geëvolueerd. Het is dus cruciaal om op de een of andere manier meer controle over je aandacht te krijgen, of dat nu door mindfulness is of door dankbaarheidsoefeningen, waarbij we onze zegeningen tellen. Dat zijn geweldige manieren om controle over je aandacht te krijgen, want daar ben je dan, 30 seconden of 30 minuten lang, om je aandacht weer op een object van bewustzijn te richten.

Het goede in je opnemen
Dit brengt mij bij een van mijn favoriete methoden om je geest doelbewust te gebruiken om je hersenen in de loop van de tijd ten goede te veranderen: het in je opnemen van het goede.

Alleen positieve ervaringen hebben is niet genoeg om je laatste welzijn te bevorderen. Als iemand zich een paar seconden dankbaar voelt, is dat fijn. Dat is beter dan een paar seconden wrokkig of bitter zijn. Maar om die ervaring echt in de hersenen te laten doordringen, moeten we die ervaringen langer vasthouden – we moeten bewust stappen ondernemen om die aandacht op het positieve te richten.

Dus, hoe doen we dit eigenlijk? Dit zijn de drie stappen die ik aanbeveel om het goede te bereiken. Ik moet hierbij opmerken dat ik deze stappen niet zelf heb bedacht. Ze zijn ingebed in veel goede therapieën en levensgewoonten. Maar ik heb geprobeerd ze te ontleden en te verankeren in een evolutionair begrip van hoe de hersenen werken.

1. Laat een goed feit een goede ervaring worden. Vaak gaan we door het leven en gebeuren er wel eens leuke dingen – iets kleins, zoals een item op onze to-dolijst afvinken, een nieuwe werkdag overleven, de bloemen bloeien, enzovoort. Hé, dit is een kans om je goed te voelen. Laat geen geld liggen: erken dat dit een kans is om jezelf echt goed te voelen.

2. Geniet echt van deze positieve ervaring. Breng in de praktijk wat elke leraar weet: als je mensen iets wilt leren, maak het dan zo intens mogelijk – in dit geval zo voelbaar mogelijk in het lichaam – en zo lang mogelijk.

3. Voel ten slotte, terwijl je in deze ervaring verzinkt, je intentie dat deze ervaring in je verzinkt. Soms doen mensen dit door middel van visualisatie, bijvoorbeeld door een gouden licht in zichzelf te zien komen of een verzachtende balsem in zichzelf. Je kunt je voorstellen dat er een juweel in de schatkist in je hart verdwijnt – of gewoon weten dat deze ervaring in je verzinkt en een hulpbron wordt die je overal mee naartoe kunt nemen.