Karrý án áhyggna: Sálfaríkur Matur Fyrir Svanga Og Forvitna

Nágranni minn, Catherine Lyons, kom oft við með stóran poka af dagsgamlum bakkelsi frá La Boulange bakaríinu . Möndlukrossant og pálmaberjakökur, jafnvel dagsgamlar, eru ennþá alveg ágætar. Eftir að hafa étið mig í kolvetna- og sykurdá nokkrum sinnum fór ég að veifa henni frá mér. „Þú ert hræðileg manneskja,“ öskraði ég á hana en gafst fljótt upp fyrir einhverju sykurkenndu.

Eins og kom í ljós var hún ekki svo hræðileg manneskja. Þessar dagsgamlu smákökur voru ætlaðar Curry Without Worry , lítilli hagnaðarlausri stofnun sem hún vinnur sjálfboðaliðastarf hjá. Hópurinn býður upp á ókeypis kvöldverð á UN Plaza nálægt Civic Center á hverju þriðjudagskvöldi. Þrátt fyrir bakkelsið sem er borið fram í eftirrétt er þetta ein hollasta máltíðin sem völ er á. Sjálfboðaliðar ausa út hrísgrjónum og setja svo níu baunasúpu ofan á, sérgrein frá Nepal, ásamt karrýgrænmeti, sterkri achar- eða tómat- og timur-chutney og heimagerðu heilhveitiflakkbrauði.

Stofnandi Curry Without Worry, Shrawan Nepali, er með salt- og piparhár upp að öxlum, brún augu sem glitra eins og hann sé að fara að brosa og léttleika yfir sér, eins og hann virðist ögra þyngdaraflinu. Hann spilaði á trommur og söng á meðan maturinn var borinn fram og tók sér síðan pásu til að ganga um, taka í hendur og þakka fólki fyrir komuna. Þeir fæða um það bil 250 manns í San Francisco og 300 í Katmandú í Nepal á hverju þriðjudagskvöldi.

Kerry Adams, maður sem beið í röðinni, sagði við mig: „Maturinn hér er ekki bara hollur og bragðgóður, heldur eru Shrawan og allir hinir sem vinna svo kurteisir að maður fer í burtu með góða mannasiði. Og ef maður vill getur maður boðið sig fram.“
Eftirnafn Shrawans er Nepali, sem er gefið börnum sem alast upp á munaðarleysingjahælum í Nepal. Hann hafði litla sjálfsvorkunn þegar kom að örlögum sínum og útskýrði: „Munaðarleysingjahælið var frábært. Við vorum eins og fjölskylda þar sem ég átti 50 bræður.“ Á meðan hann var á munaðarleysingjahælinu hitti hann sjálfboðaliða frá Friðarsveitunum sem styrktu hann til að koma til Bandaríkjanna í háskólanám í Norður-Karólínu. Eftir að hafa lokið hagfræðiprófi frá Warren Wilson háskólanum flutti hann til San Francisco og byrjaði að vinna sem bókhaldari. Hann lauk síðan MBA gráðu frá Lincoln háskólanum, sem áður var staðsettur í San Francisco en er nú í Oakland. Þótt honum gengi vel fjárhagslega fannst honum hann vera að missa af tilgangi sínum í lífinu og hann vildi gera gagn í lífi annarra. Því stofnaði hann Ama Foundation árið 2001 til að opna munaðarleysingjahæli í Nepal. Það er nú heimili 50 munaðarlausra barna í Katmandú.

Hann elskaði líka að elda og keypti því veitingastaðinn „Taste of the Himalayas“ í San Francisco. Þá ákvað hann að gefa eitthvað til baka. „Ég vil sýna þessari fallegu borg þakklæti mitt.“ Hann varð líka hissa á því að jafnvel hér svelti fólk og borðaði úr ruslatunnum.

„Ég las að einn af hverjum fimm fullorðnum í San Francisco svelti. Og eitt af hverjum fjórum börnum er í hættu á að deyja úr hungri hér,“ sagði hann. „Þar sem ég kem frá þróunarlandi til borgar í heimsklassa eins og San Francisco kom þetta mér á óvart.“

Með hópi vina og samúðarfullum öryggisverði sem starfaði á UN Plaza, bar hann fram sína fyrstu máltíð í desember 2006 fyrir um 50 manns. Til að fara eftir heilbrigðisreglum leigir hann nú atvinnueldhús til að útbúa matinn, en setur sig svo upp í tjaldi klukkan 17:30 á hverju þriðjudagskvöldi, hvort sem það er í rigningu eða sólskini. Oft hefur myndast löng röð þegar sjálfboðaliðarnir byrja að bera fram.

Shrawan áætlaði að um 60 prósent fólksins sem fékk mat væru heimilislaus og 40 prósent nemendur, borgarstarfsmenn og ferðamenn eða ferðalangar.

„Þetta er frábær leið fyrir þá sem eiga og þá sem eiga ekki að eiga samskipti,“ útskýrði hann. „Þau bíða saman í röð og njóta samvista hvors annars. Og ég spila tónlist sem gleður sálina. Þetta er græðandi upplifun.“

Fólkið sem beið í röðinni var fjölbreytt. Sumir litu út fyrir að hafa verið óheppnir um tíma og báru eigur sínar í vagni, en aðrir voru í sportlegum skíðajökkum og handprjónuðum húfum; sumir voru fatlaðir og aðrir á hjólum. Nokkrir báru með sér ílát fyrir innilokaða fjölskyldumeðlimi.

Alisha Pelton leit svo sannarlega ekki út fyrir að vera heimilislaus. Hún var rétt rúmlega tvítug og hafði heilbrigðan ljóma.

„Ég bý hérna nálægt og með háa leigu og námslán til að greiða af hef ég ekki mikið eftir fyrir mat,“ sagði hún. „Þannig að ég hitti oft vini hérna niðri í kvöldmat á þriðjudögum.“

Það hefur einnig ratað í bakpokaferðalanga og ungur, alþjóðlegur hópur hefur staðið í röð fyrir karrýrétti. Gisel Mociño, nemandi sem er í heimsókn frá Mexíkóborg, útskýrði að þótt henni líki karrýið mjög vel, þá saknaði hún samt götumatarins í heimabæ sínum.

Þó að flestir matargestirnir virtust mjög ánægðir komu nokkrar tillögur, eins og maður sem öskraði á Shrawan: „Ef þú berðir fram ískalt chai með þessu, þá væri þetta algjört sprengja!“

Rafael Pizarro, sem bjó í samkomuhúsi skammt frá Sameinuðu þjóðunum, gaf sína skoðun á þessu: „Ég lifi á föstum tekjum, svo þetta er mjög gagnlegt. Ekki langt héðan eru nokkrar nunnur að bera fram pylsur. Þannig að þú getur valið þennan grænmetisrétt eða kjötrétt. Sumir gera hvort tveggja.“

Vetrarnóttin varð kaldari og sjálfboðaliðar héldu áfram að ausa níu baunasúpu. Ilmur af kóríander, túrmerik, kardimommu og lárviði fyllti loftið. „Takk fyrir“-hljóð og „namaste“-svör bárust á milli gesta og sjálfboðaliða. Röðin styttist en samt sem áður var fólk laðað að af tónlistinni og heitum mat. Nágranni minn, Catherine, hellti achar eða tómatchutney á diska fólks.

„Ég held að við séum svo heppin og að allir ættu að gefa eitthvað til baka,“ sagði hún. „Ég býð mig fram hér sem sjálfboðaliða vegna þess að ég hef gaman af mat. Og ég elska tónlistina.“

Markmið Curry Without Worry er að halda áfram að fæða þurfandi í San Francisco og í Katmandú, þar sem flestir sem fá þjónustu eru götubörn, aldraðir og fatlaðir. Í San Francisco kostar það áætlað 1-2 dollara að fæða hvern einstakling, og í Katmandú kostar það 50 sent. Þess vegna, á þessum hátíðartíma, vinsamlegast ekki hika við að bjóða sig fram á þriðjudagskvöldi eða gefa þeim peninga svo þeir geti haldið áfram að fæða fólk.