Curry Bez zmartwień: Pożywne Jedzenie Dla głodnych I Ciekawych

Moja sąsiadka, Catherine Lyons, często wpadała z wielką torbą jednodniowych wypieków z piekarni La Boulange . Migdałowe croissanty i palmiery, nawet jednodniowe, są nadal całkiem dobre. Po tym, jak kilka razy zapadłam w śpiączkę węglowodanowo-cukrową, zaczęłam ją odganiać. „Jesteś okropną osobą” – krzyczałam na nią, ale szybko poddałam się czemuś słodkiemu.

Jak się okazało, nie była aż tak okropną osobą. Te jednodniowe wypieki były przeznaczone dla Curry Without Worry , małej organizacji non-profit, w której pracuje jako wolontariuszka. Grupa zapewnia darmową kolację w UN Plaza w pobliżu Civic Center każdego wtorku wieczorem. Pomimo wypieków wystawionych na deser, jest to jeden z najzdrowszych posiłków w okolicy. Wolontariusze nabierają ryż, a następnie dodają do niego zupę z dziewięciu fasolek, specjalność Nepalu, wraz z warzywami w curry, pikantnym achar, czyli chutneyem pomidorowym i timur oraz domowym chlebem płaskim z mąki pełnoziarnistej.

Założyciel Curry Without Worry, Shrawan Nepali, ma sięgające ramion siwe i pieprzne włosy, brązowe oczy, które błyszczą, jakby miał zaraz się uśmiechnąć, i lekkość, jakby rzucał wyzwanie grawitacji. Grał na perkusji i śpiewał, gdy serwowano jedzenie, a potem robił przerwy, aby przejść się, uścisnąć dłoń i podziękować ludziom za przybycie. Karmią około 250 osób w San Francisco i 300 w Katmandu w Nepalu każdego wtorkowego wieczoru.

Kerry Adams, mężczyzna czekający w kolejce, powiedział mi: „Nie dość, że jedzenie tutaj jest zdrowe i smaczne, to jeszcze Shrawan i wszyscy inni pracujący są tak uprzejmi, że wychodzisz z dobrymi manierami. A jeśli chcesz, możesz zgłosić się na ochotnika”.
Nazwisko Shrawana to Nepali, które otrzymują dzieci dorastające w sierocińcach w Nepalu. Nie miał zbyt wiele litości nad sobą, jeśli chodzi o swój los i wyjaśnił: „Sierociniec był wspaniały. Byliśmy jak rodzina, w której miałem 50 braci”. Podczas pobytu w sierocińcu poznał wolontariuszy Korpusu Pokoju, którzy sponsorowali jego wyjazd do Stanów Zjednoczonych na studia w Karolinie Północnej. Po uzyskaniu dyplomu z ekonomii w Warren Wilson College przeprowadził się do San Francisco i zaczął pracować jako księgowy. Następnie uzyskał tytuł MBA na Lincoln University, który kiedyś miał siedzibę w San Francisco, ale teraz znajduje się w Oakland. Chociaż radził sobie dobrze finansowo, czuł, że traci cel w życiu i chciał zmienić życie innych ludzi. Dlatego w 2001 roku założył Ama Foundation , aby otworzyć sierociniec w Nepalu. Obecnie jest domem dla 50 sierot w Katmandu.

Uwielbiał też gotować, więc kupił restaurację „Taste of the Himalayas” w San Francisco. Wtedy postanowił, że chce się odwdzięczyć. „Chcę okazać wdzięczność temu pięknemu miastu”. Był również zszokowany, że nawet tutaj ludzie głodowali i jedli ze śmietników.

„Przeczytałem, że jeden na pięciu dorosłych w San Francisco głoduje. A jedno na czworo dzieci jest tutaj zagrożone głodem” – powiedział. „Przyjeżdżając z kraju rozwijającego się do miasta światowej klasy, takiego jak San Francisco, to mnie zaskoczyło”.

Z grupą przyjaciół i życzliwym ochroniarzem, który pracował w UN Plaza, podał swój pierwszy posiłek w grudniu 2006 r. około 50 osobom. Obecnie, aby spełnić wymogi sanitarne, wynajmuje kuchnię komercyjną, aby przygotować jedzenie, ale następnie rozkłada się pod namiotem o 17:30 w każdy wtorek wieczorem, bez względu na pogodę. Długa kolejka często tworzy się, gdy wolontariusze zaczynają serwować.

Shrawan oszacował, że około 60 procent osób otrzymujących wyżywienie było bezdomnych, a 40 procent stanowili studenci, pracownicy miejscy oraz turyści i podróżni.

„To świetny sposób na interakcję między tymi, którzy mają, i tymi, którzy nie mają” – wyjaśnił. „Czekają razem w kolejce i cieszą się swoim towarzystwem. A ja gram muzykę, która podoba się duszy. To uzdrawiające doświadczenie”.

Ludzie czekający w kolejce byli zróżnicowani. Niektórzy wyglądali, jakby od jakiegoś czasu nie mieli szczęścia i nieśli swoje rzeczy w wózku, podczas gdy inni nosili sportowe kurtki narciarskie i ręcznie robione czapki; niektórzy byli niepełnosprawni, a inni pchali rowery. Kilku niosło pojemniki na wynos dla zamkniętych członków rodziny.

Alisha Pelton z pewnością nie wyglądała na bezdomną. Miała dwadzieścia kilka lat i zdrowy blask.

„Mieszkam niedaleko, a wysokie czynsze i kredyty studenckie do spłacenia sprawiają, że nie mam zbyt wiele pieniędzy na jedzenie” – powiedziała. „Dlatego często spotykam się tu ze znajomymi na kolacji we wtorki”.

Trafiło również do obiegu backpackerów, a młoda, międzynarodowa publiczność ustawiła się w kolejce po curry. Gisel Mociño, studentka odwiedzająca z Mexico City, wyjaśniła, że ​​chociaż bardzo jej smakowało curry, to jednak trochę tęskniła za jedzeniem ulicznym w swoim rodzinnym mieście.

Chociaż większość gości wydawała się bardzo zadowolona, ​​pojawiło się kilka sugestii, jak choćby mężczyzna, który krzyknął do Shrawan: „Gdybyś podała do tego mrożoną chai, to byłoby super!”

Rafael Pizarro, który mieszkał w SRO niedaleko UN Plaza, podzielił się swoją opinią na ten temat: „Żyję za stałą pensję, więc to naprawdę pomocne. Niedaleko stąd, niektóre zakonnice serwują kiełbaski. Możesz więc wybrać ten posiłek wegetariański lub mięsny. Niektórzy robią oba”.

Zimowa noc stawała się coraz chłodniejsza, a wolontariusze nadal nalewali zupę z dziewięciu fasoli. W powietrzu unosiły się zapachy kolendry, kurkumy, kardamonu i liści laurowych. Pomruki „dziękuję” i odpowiedzi „namaste” były przekazywane między klientami a wolontariuszami. Kolejka stawała się coraz krótsza, ale ludzie nadal byli przyciągani muzyką i ciepłym jedzeniem. Moja sąsiadka Catherine nalewała ludziom na talerze achar, czyli chutney pomidorowy.

„Myślę, że mamy tyle szczęścia i że każdy powinien się odwdzięczyć” – powiedziała. „Jestem wolontariuszką, ponieważ jedzenie sprawia mi przyjemność. I kocham muzykę”.

Celem Curry Without Worry jest kontynuacja karmienia potrzebujących w San Francisco i Katmandu, gdzie większość osób, którym pomagamy, to dzieci ulicy, osoby starsze i niepełnosprawne. W San Francisco nakarmienie każdej osoby kosztuje około 1,00–2,00 USD, a w Katmandu koszt wynosi 50 centów. Dlatego w tym świątecznym okresie, prosimy o zgłoszenie się jako wolontariusz we wtorkowy wieczór lub o przekazanie pieniędzy, aby mogli nadal karmić ludzi.