Curry Zonder zorgen: Zielsverwarmend Eten Voor De Hongerigen En Nieuwsgierigen

Mijn buurvrouw, Catherine Lyons, kwam vaak langs met een grote zak gebak van een dag oud van La Boulange Bakery . Amandelcroissants en palmiers, zelfs een dag oud, zijn nog steeds prima. Nadat ik mezelf een paar keer in een koolhydraat- en suikercoma had gewerkt, begon ik haar weg te wuiven. "Je bent een vreselijk mens," schreeuwde ik tegen haar, maar al snel gaf ik toe aan iets zoets.

Uiteindelijk bleek ze helemaal niet zo'n vreselijk persoon. Deze dagoude gebakjes waren bestemd voor Curry Without Worry , een kleine non-profitorganisatie waar ze vrijwilligerswerk doet. De groep verzorgt elke dinsdagavond een gratis diner op het UN Plaza vlakbij het Civic Center. Ondanks de gebakjes die als dessert klaarstaan, is het een van de gezondste maaltijden die er zijn. Vrijwilligers scheppen rijst op en beleggen die vervolgens met een negenbonensoep, een specialiteit uit Nepal, samen met gekruide groenten, pittige atjar, of tomaten-timurchutney en zelfgemaakt volkoren platbrood.

De oprichter van Curry Without Worry, Shrawan Nepali, heeft schouderlang zout-en-peperkleurig haar, bruine ogen die fonkelen alsof hij op het punt staat te glimlachen, en een lichtheid die de zwaartekracht lijkt te tarten. Hij speelde drums en zong terwijl het eten werd geserveerd en nam daarna pauzes om rond te lopen, handen te schudden en mensen te bedanken voor hun komst. Ze voeden elke dinsdagavond ongeveer 250 mensen in San Francisco en 300 in Kathmandu, Nepal.

Kerry Adams, een man die in de rij stond, vertelde me: "Niet alleen is het eten hier gezond en lekker, maar Shrawan en alle anderen die er werken zijn zo beleefd dat je met goede manieren wegloopt. En als je wilt, kun je vrijwilligerswerk doen."
Shrawans achternaam is Nepalees, een naam die wordt gegeven aan kinderen die opgroeien in Nepalese weeshuizen. Hij had weinig zelfmedelijden met zijn lot en legde uit: "Het weeshuis was geweldig. We waren als een gezin met 50 broers." Tijdens zijn verblijf in het weeshuis ontmoette hij vrijwilligers van het Vredeskorps die hem sponsorden om naar de Verenigde Staten te komen voor zijn studie in North Carolina. Nadat hij zijn diploma economie aan Warren Wilson College had behaald, verhuisde hij naar San Francisco en ging werken als accountant. Daarna behaalde hij een MBA aan Lincoln University, ooit gevestigd in San Francisco, maar nu in Oakland. Hoewel het hem financieel goed ging, voelde hij dat hij zijn doel in het leven miste en hij wilde een verschil maken in het leven van anderen. Daarom richtte hij in 2001 de Ama Foundation op om een ​​weeshuis in Nepal te openen. Het huisvest nu 50 weeskinderen in Kathmandu.

Hij hield ook van koken en kocht daarom het restaurant "Taste of the Himalayas" in San Francisco. Toen besloot hij dat hij iets terug wilde doen. "Ik wil mijn dankbaarheid tonen aan deze prachtige stad." Hij was ook geschokt dat zelfs hier mensen honger leden en uit vuilnisbakken aten.

"Ik las dat één op de vijf volwassenen in San Francisco honger lijdt. En één op de vier kinderen dreigt hier honger te lijden," zei hij. "Als je vanuit een ontwikkelingsland naar een wereldstad als San Francisco komt, verraste me dat."

Samen met een groep vrienden en een sympathieke bewaker die op het VN-plein werkte, serveerde hij in december 2006 zijn eerste maaltijd aan zo'n 50 mensen. Om te voldoen aan de gezondheidsvoorschriften huurt hij momenteel een professionele keuken om het eten te bereiden, maar elke dinsdagavond om 17.30 uur installeert hij zich onder een tent, weer of geen weer. Tegen de tijd dat de vrijwilligers beginnen met serveren, heeft zich vaak een lange rij gevormd.

Shrawan schatte dat ongeveer 60 procent van de mensen die voedsel kregen, dakloos waren en 40 procent studenten, stadswerkers en toeristen of reizigers.

"Dit is een geweldige manier voor de rijken en armen om met elkaar in contact te komen," legde hij uit. "Ze staan ​​samen in de rij en genieten van elkaars gezelschap. En ik draai soul-pleasende muziek. Het is een helende ervaring."

De mensen die in de rij stonden, waren divers. Sommigen zagen eruit alsof ze al een tijdje pech hadden en droegen hun spullen in een karretje, terwijl anderen sportieve ski-jacks en handgebreide mutsen droegen; sommigen waren gehandicapt en anderen hadden een fiets. Een paar droegen afhaalmaaltijden voor familieleden die thuis woonden.

Alisha Pelton zag er zeker niet dakloos uit. Ze was begin twintig en had een gezonde gloed.

"Ik woon vlakbij, en met de hoge huur en studieschulden die ik moet afbetalen, heb ik niet veel geld over voor eten," zei ze. "Dus kom ik hier vaak op dinsdagavond met vrienden eten."

Het is ook doorgedrongen tot het backpackerscircuit en een jong, internationaal publiek stond in de rij voor de curry. Gisel Mociño, een studente uit Mexico-Stad, legde uit dat ze de curry weliswaar erg lekker vond, maar dat ze het straateten in haar geboortestad toch een beetje miste.

Hoewel de meeste gasten erg tevreden leken, waren er toch een paar suggesties, zoals een man die naar Shrawan riep: "Als je er ijskoude chai bij zou serveren, zou dat helemaal geweldig zijn!"

Rafael Pizarro, die in een SRO woonde niet ver van het VN-plein, gaf zijn mening: "Ik leef van een vast inkomen, dus dit is echt handig. Niet ver hiervandaan serveren een paar nonnen worstjes. Je kunt dus kiezen voor een vegetarische maaltijd of een met vlees. Sommige mensen doen beide."

De winternacht werd kouder en vrijwilligers bleven negenbonensoep opscheppen. Geuren van koriander, kurkuma, kardemom en laurier vulden de lucht. Gemompel van "dankjewel" en "namasté" klonken tussen klanten en vrijwilligers. De rij werd korter, maar de muziek en het warme eten wekten nog steeds de aandacht. Mijn buurvrouw Catherine schepte achar of tomatenchutney op de borden van de mensen.

"Ik vind dat we zo gelukkig zijn en dat iedereen iets terug zou moeten doen," zei ze. "Ik doe hier vrijwilligerswerk omdat ik eten leuk vind. En ik hou van de muziek."

Het doel van Curry Without Worry is om de behoeftigen in San Francisco en in Katmandu te blijven voeden, waar de meeste mensen straatkinderen, ouderen en gehandicapten zijn. In San Francisco kost het naar schatting $1,00 tot $2,00 om iemand te voeden, en in Katmandu kost het 50 cent. Dus voel je vrij om tijdens de feestdagen op dinsdagavond vrijwilligerswerk te doen of geld te doneren, zodat ze mensen kunnen blijven voeden.