Baghcheban, ግጥም እና ታሪኮች

ጀባር አስጋር ዛዴህ ባይኖር ኖሮ ጽሑፌን መቀጠል አልችልም ነበር። እሱን ለማግኘት እድል ሳላገኝ በመሞቱ አዝኛለሁ፣ ምክንያቱም እሱን ስለምወደው።

ጃባር በ 1884 ኢሬቫ ውስጥ ትምህርት ከሌለው የሙስሊም ቤተሰብ ተወለደ (ኦሲፕ ማንዴልስታም ስለ ኢሬቫን ሲጽፍ ምዕራቡን ወደዚህ ከተማ አስተዋውቋል፡- “አፍህን ሰፊ በሆነ መንገድ ያሉትን ጠማማ ባቢሎናውያን እወዳቸዋለሁ።”) ከሌሎች የአዘርባጃን ልጆች ጋር ያደገ ሲሆን እንደነሱ ይመስላል፣ ግን እሱ አልነበረም። በዙሪያው ያሉትን ግምቶች, ወጎች እና ስምምነቶች ጠይቋል. ገጣሚ ስለነበር እና እንደ ጥሩ ገጣሚዎች ሁሉ ግጥሞቹ አደገኛ ነበሩ። [ገጣሚዎች እና ግጥሞቻቸው እውነታውን የሚያንፀባርቁ ናቸው, ስለዚህም እኛ እንዲደበቅ የምንፈልገውን ነገር ሲገልጹ አደገኛ ተደርገው ይወሰዳሉ. ጃባር የታሰረው በግጥም ነው። ማንደልስታም በሶቪዬት ተገደለ። በዚህ አገር አብዛኛው የኤሚሊ ዲኪንሰን ግጥሞች ለአሥርተ ዓመታት አልታተሙም ነበር። ከሴት ገጣሚ ያልተገባ ሆኖ ይታይ ነበር።]

ብቸኛው ትምህርቱ ከአካባቢው ሙላህ የተለመደው ጥብቅ እና አጭር ሃይማኖታዊ ትምህርት ነበር። የሆነ ቦታ፣ እንደምንም ከዛሬው የመገናኛ ብዙሀን በፊት ስለሌሎች ሀገራት ለታዳጊ ህፃናት ትምህርት ተማረ። ለኢራን አዲስ ዓይነት ኪንደርጋርደን ለመጀመር ወሰነ, የእሱ
በካውካሰስ ውስጥ ችግርን ከሸሹ በኋላ የቤተሰብ ቤት ። እንደ አብዛኞቹ ግጥሞቹ ፈጣን እርምጃ የተቀላቀለበት ረቂቅ አገላለጽ የሆነውን “ባግጨባን” በሚለው ግጥም ጀመረ። "ባግቸባን" ውስጥ እራሱን ሰይሞ እራሱን ወደ ተመረጠው ጥሪ ጠራ። ባግቼባን ማለት በቱርክ (ባህሲቫን) እና በፋርስኛ አትክልተኛ ማለት ነው። በቃሉ፡- “ሕፃናትን የሚያስተምር ስም ቢኖረው ባግቼባን ተብዬ ልጠራ፤ እነዚህ ልጆች አበባዬ ናቸውና እንዲያድጉ እረዳቸዋለሁ።

ባግቼባን አግብቶ ቤተሰብ ከመሰረተ በኋላ ትምህርቱን የጀመረው ያለምንም ግብአት ወይም መዋለ ህፃናት ምን መሆን እንዳለበት ሀሳብ እንኳን ሳይቀር የቤተሰቡን ትንሽ አፓርታማ እንደ ክፍል በመጠቀም ነው። ለህፃናት ብቻ ታሪኮችን፣ ዘፈኖችን እና ግጥሞችን ጻፈ - በኢራን ታሪክ ለመጀመሪያ ጊዜ። ተውኔቶችን ጻፈ፣ መልክዓ ምድሮችን እና አልባሳትን ሰርቷል፣ እና ከተማሪዎቹ ጋር ሰራ። ቀሳውስቱ ባሳየው እንግዳ ባህሪ ተበሳጭተው ነበር ነገር ግን ያስደነገጣቸው እና ያስቆጣቸው ባግቼባን ሴት ልጆችን በማስተማር አልፎ ተርፎም ወንድ ልጆች ያሏቸውን ልጃገረዶች በአንድ ክፍል ውስጥ ማስቀመጡ ነው።

የእሱ መዋለ ሕጻናት እና የሴቶችን መብት የሚያበረታቱ ንግግሮቹ በደንብ አልታገሡም። በአካልም ሆነ በንግግር በተደጋጋሚ ተይዞ በተደጋጋሚ ጥቃት ይሰነዘርበታል። እያንዳንዱ ጥቃት እና እያንዳንዱ እስራት የባግቼባንን ፍርድ ይመግበዋል; ሥሮቻቸውም ጠለቅ ብለው አደጉና በላቀ ቆራጥነት እርምጃ ወሰደ።

አንድ ቀን ሦስት መስማት የተሳናቸው ወንዶች ልጆች ወደ ትምህርት ቤት መጡ። በሁሉም ኢራን ውስጥ በታሪክ ውስጥ መስማት የተሳነውን ሰው ለማስተማር አስቦ አያውቅም። ሁሉም መስማት የተሳናቸው የማይማሩ እንደሆኑ ያምን ነበር; እንደ ተሳዳቢ ተደርገዋል። ነገር ግን ባግቼባን እነዚህን ሶስት ልጆች ችላ ማለት አልቻለም. ሊያሳቃቸው፣ ሊደርስባቸው፣ ሊያገናኛቸው ሞከረ። በአይናቸው ባየው ግራ መጋባትና ብቸኝነት እየተሰቃየ ምሽቱን ተኛ።

በመጀመሪያ ሚም በመጠቀም እና የእጅ ምልክቶችን ፈለሰፈ፣ ከዚያም የእይታ የእጅ ፊደላትን ሰራ። ባግቼባን እነዚህን ልጆች በአንድ ገጣሚ አይን አይቷቸዋል እና ገጣሚው ለእነዚህ የተገለሉ ልጆች ቋንቋ መስጠት ነበረበት። ደንቆሮቻቸውን አላየም; ፍላጎታቸውን አየ፣ ራስን የመግለጽ የሰው ረሃብ - ግጥም።

ከአንድ አመት በኋላ ሦስቱም ወንዶች ልጆች ማንበብና መጻፍ ችለው ወደ የጋራ ቋንቋ ዓለም ገቡ። ህብረተሰቡ በደስታ እና በድምቀት አክብሯል ነገርግን መንግስት እና የሃይማኖት ማህበረሰቡ ተቆጥተዋል። አክራሪ ብቻ ሳይሆን ግልጽ ማጭበርበር ነው ብለው ከሰሱት። እንደነሱ ገለጻ፣ ደንቆሮዎችን አስተምሬያለሁ ማለቱ ቻርላታን መሆኑን በማረጋገጡ፣ ከትምህርት ቤቱ እንዲባረር በመጠየቅ የክልሉን የትምህርት ርዕሰ መስተዳድር ቢሮ ወረሩ። ባቸባን ከተማቸውን ለቀው ለመውጣት ተገደዱ።

የእሱ መሰደድ ለፋርስ መስማት የተሳናቸው ሰዎች ሊደርስ የሚችለው ከሁሉ የተሻለው ነገር ነበር። በመጨረሻም ወደ ዋና ከተማዋ ቴህራን አቀና እና በ1924 በኢራን መስማት ለተሳናቸው ልጆች የመጀመሪያ ደረጃ ትምህርት ቤት እንዲጀምር ተፈቀደለት። በ1979 ከከሜኒ የኢራን አብዮት በፊት ከአንድ ሺህ የሚበልጡ መስማት የተሳናቸው ተማሪዎች በባግቼባን ትምህርት ቤቶች ተምረዋል። የኢራን መስማት የተሳናቸው ማህበረሰብ (ይህም የፈራሚዎች ምስላዊ ባህል) ትምህርትን፣ ማህበረሰብን እና ግጥምን እንደገና በሺዎች ለሚቆጠሩ ሌሎች ሰዎች ለማምጣት የሚያስፈልገውን ነፃነት ማበረታታቱን ቀጥሏል - ልክ ባግቼባን እንዳሰበው።

እነሱ ልክ እንደ አስራ ሰባት አመቴ እንዳገኛቸው ደንቆሮዎች ግጥም - የእውነት እና የራሴ መገለጫ ቅንጦት እንዳልሆነ ያውቃሉ። የሰው ልጆች ሁሉ ፍላጎት ነው። መስማት የተሳናቸው ሰዎች ፊቴን፣ እጆቼንና ሰውነቴን ካስተዋወቁኝ በኋላ ራሴን በእይታ እንዴት መግለጽ እንዳለብኝ አስተምረውኛል። ፊርማ ለአይኔ ሙዚቃ ነው፣ ከግጥም በላይ የዳሰሰኝ ግጥም።

በባግቼባን እና መስማት በተሳናቸው ሰዎች ምክንያት እኔን እና ሕይወቴን ስለቀየሩት ስለእነዚህ የሚታዩ ሰዎች ታሪኮችን መንገርን እቀጥላለሁ። እንደ ፋርስኛ፣ እንግሊዘኛ፣ የአሜሪካ የምልክት ቋንቋ፣ ጃፓንኛ ወይም የጃፓን የምልክት ቋንቋ የመሳሰሉ ግጥሞች የማግኘት ዕድል የለኝም፣ የተለየ ቋንቋ የለኝም ብዬ አስቤ አላውቅም። እንደ ባግቼባን ያለ ሰው እስካገኝ ድረስ የጋራ ቋንቋ ከሌለ ማኅበረሰብም ሆነ ማኅበረሰብ የላቸውም። እኔም ነቅቼ በሰዎች ተለይቼ ተነጥዬ፣ ሰብዓዊ ቅርሶቻቸውን - ቋንቋን ከልክዬ ነበር።

እኔ ካገኘኋቸው ቋንቋ የሌላቸው አንዳንድ ሰዎች የመገለላቸውን ብስጭት እና ስቃይ በሚገባ አሳይተዋል፣ እናም እስካላለቅስ ድረስ ስለ እነርሱ መጻፍ አልቻልኩም። የጃባር ባግቸባን ፅናት፣ ሃሳብ እና ድፍረት ማስታወስ አነሳስቶኛል እና ከእንባዬ አልፏል። በባግቼባን ምክንያት፣ የእኔ ታሪክ የሆኑትን ታሪኮቻቸውን እጽፋለሁ።