Kebahagiaan Jalan Sukar

Saya fikir mungkin adil untuk mengandaikan bahawa kebanyakan orang Amerika hari ini menganggap kebahagiaan bukan sahaja sesuatu yang menyenangkan untuk dimiliki, tetapi sesuatu yang sepatutnya kita miliki-dan, lebih-lebih lagi, sesuatu yang berada dalam kuasa kita untuk mewujudkannya, jika kita menetapkan fikiran kita kepadanya. Kita boleh gembira, kita memberitahu diri kita sendiri, gigi mengetap. Kita sepatutnya gembira. Kami akan gembira.

Itulah pasal iman moden. Tetapi ia juga merupakan idea yang agak baru di Barat yang bermula dari abad ke-17 dan ke-18, masa yang membawa kepada perubahan dramatik dalam apa yang manusia boleh harapkan secara sah dalam dan dari kehidupan mereka. Orang sebelum akhir abad ke-17 menganggap kebahagiaan adalah masalah nasib atau kebaikan atau nikmat ilahi. Hari ini kita memikirkan kebahagiaan sebagai hak dan kemahiran yang boleh dikembangkan. Ini telah membebaskan, dalam beberapa aspek, kerana ia meminta kita berusaha untuk memperbaiki keadaan kita dalam kehidupan, secara individu dan kolektif. Tetapi terdapat kelemahan juga. Nampaknya apabila kita ingin bahagia sepanjang masa, kita boleh lupa bahawa mengejar kebahagiaan boleh memerlukan perjuangan, pengorbanan, bahkan kesakitan.

Akar kebahagiaan

Bahasa mendedahkan definisi purba tentang kebahagiaan. Ia adalah fakta yang menarik bahawa dalam setiap bahasa Indo-Eropah, tanpa pengecualian, kembali ke Yunani kuno, perkataan untuk kebahagiaan adalah serumpun dengan perkataan untuk nasib. Hap ialah akar kebahagiaan Norse Lama dan Inggeris Lama, dan ia hanya bermaksud nasib atau peluang, seperti juga heur Perancis Lama, memberi kita bonheur, nasib baik atau kebahagiaan. Bahasa Jerman memberi kita perkataan Gluck, yang sehingga hari ini bermakna kebahagiaan dan peluang.

Apakah yang dicadangkan oleh corak linguistik ini? Bagi kebanyakan orang purba—dan bagi ramai orang lain lama selepas itu—kebahagiaan bukanlah sesuatu yang boleh anda kawal. Ia berada di tangan tuhan-tuhan, yang ditentukan oleh Fate atau Fortune, dikawal oleh bintang-bintang, bukan sesuatu yang anda atau saya boleh harapkan atau buat untuk diri kita sendiri. Kebahagiaan, secara literal, adalah apa yang berlaku kepada kita, dan itu akhirnya di luar tangan kita. Seperti yang diisytiharkan oleh rahib dalam Canterbury Tales Chaucer:

Dan demikianlah roda Fortune berputar secara khianat Dan daripada kebahagiaan membawa manusia kepada kesedihan.
Dalam erti kata lain, roda nasib mengawal kejadian kita, dan dengan itu kebahagiaan kita.

Sudah tentu, terdapat cara lain untuk berfikir tentang kebahagiaan. Mereka yang telah mempelajari falsafah Yunani atau Rom akan mengetahui bahawa kebahagiaan—apa yang disebut oleh orang Yunani, dalam satu daripada beberapa perkataan, eudaimonia—adalah matlamat semua falsafah Klasik, bermula dengan Socrates dan Plato, kemudian diambil secara lebih terpusat oleh Aristotle, kemudian diketengahkan dengan ketara dalam semua "sekolah" utama pemikiran Klasik, termasuk Epicureans, Stoics, dan sebagainya. Pada pandangan mereka, kebahagiaan boleh diperolehi, perspektif yang menjangkakan perspektif moden kita.

Tetapi terdapat perbezaan penting antara idea kebahagiaan mereka dan idea kita. Bagi kebanyakan ahli falsafah Klasik ini, kebahagiaan bukanlah sekadar fungsi perasaan baik—apa yang membuat kita tersenyum—tetapi lebih kepada menjalani kehidupan yang baik, kehidupan yang hampir pasti akan merangkumi banyak kesakitan. Ilustrasi yang paling dramatik tentang ini adalah dakwaan negarawan Rom dan ahli falsafah Cicero bahawa lelaki yang bahagia itu akan gembira walaupun di atas penyeksaan.

Itu kedengaran menggelikan kepada kita hari ini—dan mungkin memang begitu—tetapi ia menggambarkan cara orang dahulu kala memikirkan kebahagiaan, bukan sebagai keadaan emosi tetapi sebagai hasil daripada kesesuaian moral. "Kebahagiaan adalah kehidupan yang dijalani menurut kebajikan," kata Aristotle yang terkenal. Ia diukur dalam jangka hayat, bukan momen. Dan ia lebih berkaitan dengan cara kita mengatur diri kita dan kehidupan kita secara keseluruhan daripada apa-apa yang mungkin berlaku secara individu kepada mana-mana daripada kita.

Memandangkan andaian ini, orang dahulu cenderung bersetuju bahawa sangat sedikit yang akan berjaya untuk menjadi bahagia, kerana kebahagiaan memerlukan jumlah kerja, disiplin dan pengabdian yang luar biasa, dan kebanyakan orang, pada akhirnya, tidak mampu melaksanakan tugas itu. Yang gembira adalah apa yang Aristotle panggil "sedikit yang bahagia." Mereka adalah, jika anda suka, elit beretika. Ini bukan konsep kebahagiaan yang demokratik.

Selepas tradisi Yunani dan Rom, kita mempunyai idea Yahudi dan Kristian tentang kebahagiaan. Dalam pemahaman Kristian yang lazim, kebahagiaan boleh berlaku dalam salah satu daripada tiga keadaan. Ia boleh ditemui pada masa lalu dalam Zaman Keemasan yang hilang, di Taman Eden apabila Adam dan Hawa berpuas hati dengan sempurna. Ia boleh didedahkan pada masa hadapan—milenium apabila Kristus akan kembali dan Kerajaan Tuhan akan benar-benar dekat. Atau kita boleh menemui kebahagiaan di syurga, apabila orang-orang kudus akan mengetahui "kebahagiaan yang sempurna," seperti yang dikatakan oleh Thomas Aquinas, kebahagiaan murni penyatuan dengan Tuhan. Tegasnya, inilah kebahagiaan kematian.

Jadi dalam pandangan dunia Kristian yang dominan, kebahagiaan bukanlah sesuatu yang boleh kita perolehi dalam kehidupan ini. Ia bukan keadaan semula jadi kita. Sebaliknya, ia adalah keadaan yang dimuliakan, dikhaskan untuk umat pilihan dalam masa di luar masa, di penghujung sejarah. Ini adalah bertentangan dengan konsep kebahagiaan yang egalitarian, rasa-senang-sekarang hari ini.

Revolusi kebahagiaan

Masuk ke abad ke-17 dan ke-18, apabila revolusi dalam jangkaan manusia menggulingkan idea-idea lama kebahagiaan ini. Pada masa inilah Encyclopédie Perancis, Bible of the European Enlightenment, mengisytiharkan dalam artikelnya tentang kebahagiaan bahawa setiap orang mempunyai hak untuk bahagia. Pada masa inilah Thomas Jefferson mengisytiharkan mengejar kebahagiaan sebagai kebenaran yang nyata, manakala rakan sekerjanya George Mason, dalam Deklarasi Hak Virginia, bercakap tentang mengejar dan memperoleh kebahagiaan sebagai anugerah dan hak semula jadi. Dan pada masa inilah pemimpin revolusi Perancis St. Just boleh berdiri semasa kemuncak revolusi Jacobin di Perancis pada tahun 1794 dan mengisytiharkan: "Kebahagiaan adalah idea baharu di Eropah." Dalam banyak cara ia adalah.

Apabila ahli falsafah Inggeris dan revolusioner John Locke mengisytiharkan pada penghujung abad ke-17 bahawa "urusan manusia adalah untuk bahagia," dia bermaksud bahawa kita tidak harus menganggap bahawa penderitaan adalah lumrah kita, dan kita tidak perlu meminta maaf atas kesenangan kita di bumi. Sebaliknya, kita harus berusaha untuk meningkatkannya. Tidak berdosa untuk menikmati badan kita, yang sezaman dengannya mula bertengkar. Bukan kerakusan dan ketamakan bekerja untuk meningkatkan taraf hidup kita. Ia bukan tanda kemewahan dan kerosakan untuk mengejar keseronokan daging, dan apa sahaja jenis lain juga. Keseronokan adalah baik. Sakit sangat teruk. Kita harus memaksimumkan satu dan meminimumkan yang lain, menghasilkan kebahagiaan terbesar untuk jumlah yang paling banyak.

Ini adalah perspektif yang membebaskan. Bermula pada zaman Locke, lelaki dan wanita di Barat berani memikirkan kebahagiaan sebagai sesuatu yang lebih daripada anugerah ilahi, kurang nasib daripada nasib, kurang dimuliakan daripada impian millenarian. Untuk pertama kalinya dalam sejarah manusia, sejumlah besar orang telah terdedah kepada prospek baru bahawa mereka mungkin tidak perlu menderita sebagai undang-undang alam semesta yang tidak pernah gagal, bahawa mereka boleh-dan harus-mengharapkan kebahagiaan dalam bentuk perasaan yang baik, dan keseronokan sebagai hak kewujudan. Ini adalah prospek yang secara beransur-ansur merebak dari alam semesta lelaki kulit putih yang asalnya agak sempit untuk merangkumi wanita, orang kulit berwarna, kanak-kanak-sememangnya, kemanusiaan secara keseluruhan.

Orientasi baru ke arah kebahagiaan ini, seperti yang saya katakan, membebaskan dalam banyak aspek. Saya akan berhujah bahawa ia terus berada di sebalik beberapa sentimen kemanusiaan kita yang paling mulia—kepercayaan bahawa penderitaan sememangnya salah, dan bahawa semua orang, di semua tempat, harus mempunyai peluang, hak, untuk bahagia.

Kebahagiaan yang tidak wajar

Tetapi terdapat sisi gelap untuk visi kebahagiaan ini juga, yang mungkin membantu menjelaskan mengapa ramai di antara kita mengambil buku tentang kebahagiaan dan datang ke persidangan kebahagiaan, mencari emosi yang kita bimbang tidak hadir dalam hidup kita.

Untuk semua keseronokan dan faedahnya, perspektif baru tentang kebahagiaan sebagai hak yang diberikan, cenderung membayangkan kebahagiaan bukan sebagai sesuatu yang dimenangi melalui penanaman moral, yang dijalankan sepanjang kehidupan yang hidup dengan baik, tetapi sebagai sesuatu "di luar sana" yang boleh dikejar, ditangkap, dan dimakan. Kebahagiaan semakin dianggap lebih kepada mendapat sedikit keseronokan, tentang perasaan yang baik daripada menjadi baik, kurang tentang menjalani kehidupan yang baik daripada tentang mengalami saat yang dirasai.

Jangan salah faham, tidak ada yang buruk tentang perasaan yang baik. Tetapi saya akan mencadangkan bahawa sesuatu yang bernilai mungkin telah hilang atau dilupakan dalam peralihan kita kepada idea kebahagiaan moden. Kita tidak boleh berasa baik sepanjang masa; dan saya fikir, kita juga tidak mahu. Kita juga tidak boleh menganggap bahawa kebahagiaan boleh diperolehi (mungkin perkataan yang lebih baik?) tanpa tahap usaha tertentu, dan mungkin juga pengorbanan dan kesakitan. Ini adalah perkara-perkara yang diketahui oleh tradisi lama—di Barat dan Timur—dan kita telah lupa.

Hari ini, sains sedang mencari semula kesahihan perspektif purba tentang kebahagiaan—bahawa terdapat hubungan penting antara harapan dan kebahagiaan, contohnya, atau antara rasa syukur dan pemaaf dan kebahagiaan, altruisme dan kebahagiaan. Sains sering dilukis sebagai bertentangan dengan perkara roh, tetapi penemuan baharu oleh penyelidik seperti Michael McCullough, Robert Emmons, dan ramai lagi mengingatkan kita betapa pentingnya penanaman rohani bukan materialistik kepada kebahagiaan dan kesejahteraan kita. Adalah lebih penting untuk menghidupkan semula dan memupuk kebijaksanaan yang lebih tua ini pada hari ini, memandangkan begitu ramai di antara kita menganggap bahawa kita sepatutnya bergembira, bahawa ini adalah keadaan semula jadi kita.

Sesungguhnya, jika anda memikirkannya, idea kebahagiaan sebagai keadaan semula jadi ini menimbulkan masalah yang ingin tahu. Bagaimana jika saya tidak gembira? Adakah itu bermakna saya tidak wajar? Adakah saya sakit, atau teruk, atau kekurangan? Adakah terdapat sesuatu yang salah dengan saya? Adakah terdapat sesuatu yang salah dengan masyarakat tempat saya tinggal? Ini semua adalah gejala keadaan yang saya panggil ketidakbahagiaan kerana tidak gembira, dan ia adalah keadaan moden yang istimewa.

Untuk mengubati keadaan ini, kita mungkin kurang memberi tumpuan kepada kebahagiaan peribadi kita sendiri dan sebaliknya pada kebahagiaan orang-orang di sekeliling kita, kerana tumpuan tanpa henti pada kebahagiaan sendiri berpotensi untuk merugikan diri sendiri. Ahli falsafah abad ke-19 John Stuart Mill pernah berkata, "Tanya diri anda sama ada anda gembira, dan anda berhenti begitu." Sama ada itu benar atau tidak, saya tidak tahu. Tetapi memandangkan kita hidup dalam dunia yang menanyakan soalan ini kepada kita setiap hari, ia adalah satu paradoks yang patut direnungkan.