Radykalna hojność

Daniel Burmeister jest argentyńskim majsterkowiczem, który został filmowcem. Choć był dobry w odkorkowywaniu toalet i naprawianiu okien, w średnim wieku postanowił zmienić ścieżkę kariery i kręcić filmy. Małe filmy. Lokalne filmy. Darmowe filmy. Filmy przepełnione miłością. Filmy, które sprawiają, że czujesz radość, którą wyraźnie manifestuje, robiąc je.

Daniel jest jednoosobową ekipą filmową. Kiedy potrzebuje ujęcia śledzącego, wskakuje na rower i nagrywa jedną ręką, a drugą chwiejnie kieruje. Kiedy chce uzyskać efekt ujęcia panoramicznego, umieszcza swój obiekt na kartce, którą ktoś wyciąga spoza kadru, tworząc wrażenie, że kamera panoramuje obiekt.

Za pomysłowością Daniela kryje się jednak system. Burmeister przyjeżdżał do małych miasteczek Argentyny i najpierw pojawiał się w biurze lokalnego burmistrza. Zaproponował, że nakręci film o społeczności, dla społeczności i przez społeczność. Robił to w 30 dni i prosił tylko, żeby miasto zapewniło mu miejsce do spania i jedzenie. Stał się siłą mobilizującą małe społeczności. Mieszkańcy zbierali się na wielką premierę – film wyświetlano na dużym białym prześcieradle w sali gimnastycznej lokalnej szkoły. Można sobie wyobrazić wiwaty, gdy przyjaciele i sąsiedzi widzieli siebie na „dużym” ekranie. W ciągu kilku godzin Burmeister zniknął, tocząc się do następnego miasta na mapie.

Poznałem Burmeistera dzięki El Ambulante, dokumentowi z 2009 roku o nim autorstwa Eduardo de la Serny, Lucasa Marcheggiano i Adriany Yurcovich. I oto, czego nauczyłem się od Burmeistera: to, co ożywia człowieka, może go utrzymać. Właściwie, to jedyna rzecz, która to zrobi. To, co sprawia, że ​​ktoś ożywa, to dar, którego nie posiada. Ten dar powinien być dzielony z jak najmniejszą liczbą ograniczeń. A kiedy już się to stanie, środki do kontynuowania tego dzielenia się pojawią się naturalnie. To jest przybliżone przybliżenie tego, co uważam za podstawowe zasady „gospodarki darów”.

Jest wielu mądrych ludzi, którzy drążą, eksplorują i analizują ten termin, jednocześnie nadając mu rosnący zasób, a nawet czyniąc go źródłem intelektualnych argumentów. Kłóćcie się dalej, ale proszę, z uśmiechem.

Uśmiech jest integralną częścią projektu gospodarki darów. To jest coś wyłaniającego się, niepoprawne, łamiące zasady poszukiwanie nowego sposobu na odnoszenie się do świata i do siebie nawzajem. Jest to zabawna subwersja tak zwanych „praw” ekonomii, nie bardziej widoczna niż w samym terminie, który stawia „dar” na pierwszym miejscu, rzucając tym samym nowy odcień na tak zwaną szarą naukę.

Istnieje wiele permutacji ekonomii darów. Ale myślę, że łączy je podstawowa motywacja do bycia hojnym i dążenie do stawiania hojności na pierwszym miejscu.

Gospodarka, jaką większość z nas doświadcza, to system stałych i sztywnych wymian. Jest to model transakcyjny oparty na pojęciu dokładnej wiedzy o tym, co otrzymujemy za to, co zamierzamy zapłacić. Relacje między stronami są minimalne lub nie istnieją. System jest zaprojektowany przede wszystkim tak, aby był wydajny. Producent i konsument otrzymują to, czego chcą. Wartość towaru jest określana przez koszt jego produkcji, wąsko zdefiniowany jako materiały i praca niezbędne do dostarczenia go konsumentowi. Wymiana jest zobiektywizowana do tego stopnia, że ​​zaufanie musi być minimalne. Koszty zewnętrzne, jakiekolwiek by one nie były pod względem szerszego wpływu społecznego, są w większości nieistotne i ignorowane. Ignorowane są również potencjalne wewnętrzne wymiary tej interakcji. Stała cena płacona nieożywioną walutą sprawia, że ​​transakcja jest celowo tak bezosobowa, jak to tylko możliwe.

Gospodarka darów zaczyna rozbijać te ustalone wcześniej ustalenia. Zrodzony z poczucia hojności, służby lub altruizmu, praktyk gospodarki darów bawi się inną motywacją. Mówiąc prościej, jest kciuk na wadze i jest on na korzyść dawania, a nie brania.

To zmienia wszystko. Jednak byłoby uproszczeniem powiedzieć, że zmiana jest monochromatyczna. Dla niektórych dawanie jest aktem samospełnienia. Dla niektórych jest to przede wszystkim pomoc innym. A pomiędzy nimi są nieskończone gradacje. Ludzie często ulegają transformacji, gdy praktykują ekonomię darów. Jednostki zaczynają czuć, że nominalnie pomagając innym, głęboko pomagają i transformują siebie.

Silas Hagerty jest filmowcem zajmującym się ekonomią darów w Kezar Falls w stanie Maine. Jego najnowszym dziełem jest Dakota 38 , poruszająca historia największej masowej egzekucji w historii USA - 38 Indian Lakota w 1862 roku. Spędził lata na kręceniu filmu i nie wahał się, by zasadniczo podarować go społeczności Indian amerykańskich, gdy już został ukończony. Był to naturalny element jego ewolucji w realizacji projektów z zakresu ekonomii darów przez wiele lat.

Po ukończeniu szkoły filmowej Silas szukał szczebli na drabinie konwencjonalnej kariery filmowej, ale zaczął dostrzegać, że jego pasja do tworzenia filmów może być darem, który można wykorzystać na rzecz innych. Zmiana była potężna. Oto jak Silas wyjaśnia zmianę w sposobie myślenia i działania: „Jeśli wchodzę do pokoju i zasadniczo pytam 'jak możesz pomóc?', to tworzy to pewien rodzaj energii. Rzuciłem sobie wyzwanie, aby wchodzić na każde spotkanie i zamiast tego pytać 'co mogę dla ciebie zrobić? To zupełnie inna energia. Ta podstawowa struktura zaczęła się we mnie zmieniać”.

Ta zmiana z „ja” na „ty” – jak mogę ci służyć, a nie jak ty możesz mi pomóc – jest radykalna w dzisiejszym kontekście, ale tak naprawdę nie jest niczym nowym. Antropolodzy przypominają nam, że poczucie wspólnoty ma głębsze korzenie niż nasze współczesne, egocentryczne, indywidualistyczne struktury społeczne.

Gospodarka darów jest ekscytująca, ponieważ jest w trakcie ponownego odkrywania części tej starożytnej mądrości. Pracuję nad książką o tym, co wydaje się pojawiać jako etos hojności i, z braku lepszego określenia, o rozszerzającym się pragnieniu tak wielu ludzi i organizacji, aby „czynić dobro na świecie”. Atrakcyjność świata non-profit dla młodych poszukujących pracy, ruch społecznej odpowiedzialności w sektorze prywatnym, nawet idea potrójnego wyniku finansowego, równoważenia ludzi, planety i zysku, wszystko to świadczy o tej ogólnej skłonności.

Abyśmy nie wydawali się naiwni, załóżmy, że część z tego to po prostu stary system maskujący się pod nowoczesnym marketingowym chwytem. Ale to, co od dawna jest uważane za wzorcowy paradygmat ekonomiczny - zachodni, uprzemysłowiony system rynkowy - jest pod ostrzałem, od Wall Street po Ateny i dalej.

Gospodarka darów jest różnorodna.

Osoba, która wystawia czek na swoją ulubioną organizację charytatywną lub non-profit, zrywa więzy życia transakcyjnego. Nie ma quid pro quo, tylko gest hojności, aby wspierać pracę godnego przedsiębiorstwa. Jest to motywowane pragnieniem osiągnięcia większego dobra i chęcią hojnego działania w tym celu.

Dla tych, którzy chcą pomagać innym, jest to logiczny sposób działania. Powszechnym założeniem leżącym u podstaw tej formy dawania jest to, że skala ma znaczenie. Większość organizacji non-profit poświęca dużo czasu na zbieranie funduszy, ponieważ uważają, że ich projekty muszą być duże, aby coś zmienić. Ich darczyńcy często są przyciągani do tego samego równania: im większy wysiłek, tym większy wynik. Gospodarka darów działa tutaj, chociaż jest ukierunkowana głównie na zewnętrzną, szeroką zmianę społeczną i w tym sensie wprowadza hojność darczyńcy do dość konwencjonalnej formuły ekonomicznej siły w rozmiarze i mierzalnych rezultatach.

Wolontariusze, którzy noszą plakietki „zapytaj mnie” na lotnisku w Jackson w stanie Missisipi lub odkurzają dywan podczas nabożeństwa w lokalnym kościele, dają coś innego. Zamiast wypisywać czek, poświęcają swój czas, otwierając potencjał głębszego osobistego doświadczenia dzięki swojej hojności. Wydaje mi się, że istnieje tutaj większy potencjał wewnętrznej transformacji, większy potencjał tej hojności, aby stworzyć i utrzymać społeczność, a tym samym wpłynąć na szerszy kontekst społeczny. Czy to się rozrośnie i zmieni świat? Nie. Ale jest to praktyka ekonomii darów, która opiera się na założeniu, że zmiana samego siebie może być prawdziwym kluczem do zmiany świata, parafrazując Mahatmę Gandhiego.

ServiceSpace.org działa na polu „płać dalej” od ponad dziesięć lat. Na przykład Karma Kitchen działa w Berkeley w Kalifornii od kilku lat na modelu, w którym klienci nie płacą nic, ale mówi się im, że ich posiłek został opłacony dzięki hojności osoby, która była przed nimi. Są oni proszeni o wkład, aby ten eksperyment mógł trwać. I nie tylko trwa on od kilku lat, ale zainspirował podobne restauracje w Chicago i Waszyngtonie. Model ekonomii darów jest tutaj czymś w rodzaju dużego koła, które toczy się do przodu. Chociaż klienci się nie znają, ich wzajemna hojność jest niezbędna do utrzymania restauracji przy życiu. W pewnym sensie płacą sobie nawzajem i dowiadują się, że hojność rzeczywiście rodzi hojność. Buduje to zaufanie, które rozprzestrzenia się na zewnątrz, zaufanie do hojności, które nie pozostaje w granicach restauracji. Dobro uboczne jest tutaj niepoliczalne.

Istnieje wiele działań w ramach ekonomii darów, które po prostu proszą patronów o zapłacenie tego, co chcą. Jest to bliższe modelowi charytatywnemu, w którym często zewnętrzny fundator jest niezbędny do utrzymania działalności. Ten odcień ekonomii darów wygląda bardziej jak linia prosta niż pętla, a ci, którzy są zmotywowani do pomagania innym, robią właśnie to. Ta forma hojności może dotknąć tych, którzy nie są w stanie nic przekazać dalej, jak bezdomni w jadłodajni dla ubogich.

Wszystkie te modele mają swoje wady. Wypisywanie czeków na rzecz zmiany społecznej często opiera się na założeniu, że tylko duże sumy mogą coś zmienić, co z kolei może prowadzić do uzależnienia od konwencjonalnej ekonomii w celu wygenerowania niezbędnych dużych sum. Zwracanie się do korporacji o coraz większe darowizny na rzecz „społecznej odpowiedzialności” nie zmieni systemu rynkowego, ale może uczynić go bardziej konstruktywnym graczem w społeczności.

Istnieją różne kształty i formy ekonomii daru. Moim zdaniem nie są to modele przeciwstawne, ale raczej gradacje wzdłuż wspólnego spektrum, powiązane wspólną motywacją do bycia hojnymi i życia poza sferą „ja”. Podstawą dla nich wszystkich jest nastawienie na życie w świecie obfitości, a nie w grze o sumie zerowej. Praktyki ekonomii daru dążą do przybliżenia tego uznania – obfitości lub nawet nieograniczonego dobra – do pola gry codziennego życia.

W dużej mierze działalność w zakresie gospodarki darami, która jest atrakcyjna dla jednostka jest częściowo ćwiczeniem w obnażaniu motywacji. Wybory, jak działać pod wpływem impulsu, by być hojnym, zmuszają nas do zidentyfikowania i wyjaśnienia naszych motywacji. Jeśli nic innego, proces ten zachęca do samoświadomości, której sztywna, transakcyjna ekonomia nie wymaga.

Uczę dziennikarstwa w małym college'u na Środkowym Zachodzie i pewnego dnia rozmawiałem ze studentką na korytarzu. Jest fotografką i planowała robić portrety absolwentów. „Dobry sposób na zarobienie dodatkowych pieniędzy” – skomentowałem. Ale ona wyprzedziła mnie o wiele bardziej. „Nie będę pobierać żadnych opłat” – powiedziała. Zamierzała po prostu zaoferować swoje usługi i pozwolić ludziom płacić tyle, ile ich zdaniem ich praca jest warta.

Zainspirował ją model „płać, ile chcesz” w Panera Bakery, dużej sieci restauracji, która kilka lat temu postanowiła wykorzystać jedną ze swoich filii w Missouri jako eksperyment w dawaniu. Usunęli ceny i poprosili klientów, aby płacili zgodnie z własnym poczuciem wartości „zakupu”. Ron Shaich, były dyrektor generalny Panera, który kierował Panera Foundation, wyjaśnił innowację w USA Today: „Próbuję dowiedzieć się, na czym polega ludzka natura”.

Rozkwit gospodarki darów – od darowizn na cele charytatywne, przez wolontariat, po hojność typu „przekaż dalej” – zdaje się mieć dobrą odpowiedź na pytanie Rona Shaicha.