8 Onverschrokken Vragen

Uittreksel uit de toespraak "Een oproep tot onverschrokkenheid voor zachtaardige leiders" tijdens het Shambhala Institute Core Program, Halifax, juni 2006

Ik denk dat het de moeite waard is om even bij deze vragen stil te staan.

Hoe noem je jezelf? Hoe identificeer je jezelf? En Heb je een naam voor jezelf gekozen die groot genoeg is om je levenswerk te bevatten?

Een collega stelde me dit als eerste voor. Hij zei: "Zovelen van ons kiezen namen die te klein zijn voor een heel leven." Dus noemen we onszelf 'kankerpatiënten'; dat lijkt een erg gewaagde naam, maar is die groot genoeg om een ​​leven te dragen? Of 'kinderen van misbruik'. Of we noemen onszelf 'wezen', 'weduwen' of 'martelaren'... zijn deze namen groot genoeg om je leven te dragen?

En de tweede vraag die me net te binnen schoot terwijl ik hiermee bezig was, is: kiezen we namen die onverschrokkenheid van ons eisen? Je bent een coach. Je bent een leidinggevende. Je bent een consultant. Je bent een leraar. Je bent een dominee. Je bent een ziekenhuisbestuurder. Je bent een ambtenaar. Vereisen die namen onverschrokkenheid van ons? Ik weet niet welke namen onverschrokkenheid zouden creëren, maar ik denk dat dit een heel belangrijke vraag is.


Wat is er zo erg aan angst?

Angst heeft veel positieve eigenschappen, als je erover nadenkt. Ten eerste geeft het ons adrenaline. Het geeft ons dus de energie die we nodig hebben, de energie die we nodig hebben om dingen te doen die er dan moedig uitzien. Angst kan dus best goed zijn.

Het tweede aan angst is dat het direct beschikbaar is. Je hoeft er niets voor te doen; je hebt gewoon een gedachte en plotseling ben je bang.

En het andere goede aan angst is dat het een constante metgezel is. Dag en nacht. Wakker en dromend. Het is er altijd.

Dus, wat is er te vrezen aan angst? Ik weet het antwoord op die vraag nog niet. Dus ik vraag je er gewoon over na te denken. Maar het lijkt me dat veel van onze angst voortkomt uit de wens om onszelf te beschermen en verdedigen. En veel angst ontstaat wanneer we zo gefocust zijn op onszelf dat we onze betrokkenheid bij de wereld verliezen. Als de uitweg uit angst is om te stoppen met ons zo vreselijk te identificeren met onszelf en met het zelf dat we proberen te beschermen, verdedigen en voeden, dan leidt dit ons tot de mogelijkheid dat de uitweg uit angst is om verbinding te maken met de grotere wereld.


Heeft de wereld behoefte aan ons om onbevreesd te zijn?

Wat gebeurt er in de wereld en vereist dat een andere aanpak? Reactie van ons? Heeft de wereld behoefte aan angstloze mensen? Hier is een gedicht dat ik een tijdje geleden schreef, dat ook mijn mening hierover uitdrukte:

De vlaggen hangen weer halfstok.
Deze hangt als een doek over de snelweg terwijl ik er naartoe rijd.
Het is een oversized vlag, het type vlag dat populair werd toen het patriottisme opkwam.
moest zichtbaarder zijn.
Het verstikt de weg, slap, levenloos.
Wind probeert zijn geest op te beuren, maar
de vlag weigert dus
beladen met verdriet.

Deze vlag is voor Katrina.
Ik herinner me nog een andere enorme vlag die
die na 9/11 in de felle wind bruut uitbarstte.

De wereld die ik zie, zal binnenkort verdwijnen in levenloze vlaggen.
We staan ​​nog maar aan het begin.

Gisteravond heb ik een zoutcontainer weggegooid waar nog zout in zat.
Ik wilde ruimte vrijmaken in mijn overvolle kast.
Terwijl ik het in de prullenbak gooide, kwam het naar me toe. Er zal
Er ontstaat zo'n schaarste dat zelfs die paar korrels een schat worden.
Toch gooide ik het weg, maar ik nam me voor om deze nacht niet te vergeten.

Hoe kan ik nu met heel mijn hart leven?

Elke keer dat er een vlag gestreken wordt, zeg ik tegen mezelf:
Dit is hoe het voelt als een cultuur sterft.
Zo voelt het in een tijdperk van vernietiging.
Dit is hoe het voelt als je geen grond hebt.
Grijp niet naar de grond.
Snap het niet.

Grondloosheid moet je leren.
Ik leer mezelf deze angstaanjagende mantra’s.


Wat als we de wereld niet kunnen redden?

Wat als onze inspanningen op niets uitlopen? Wat als we aan het einde van ons leven sterven na de verwoesting te hebben aanschouwd en geen enkel goed resultaat te hebben kunnen bewerkstelligen?

Wat hebben we werkelijk tot onze beschikking als we de wereld niet kunnen redden? Waar financieren we ons werk voor? Waar halen we energie uit als we niet geloven dat we succesvol zullen zijn? Hoe kunnen we ons werk doen zonder de hoop dat we succesvol zullen zijn?

Er is iets heel interessants te begrijpen over hoop. Namelijk dat hoop en angst één zijn. Telkens wanneer we hoopvol zijn, weten we niet per se dat we angst inbrengen. Want angst is de constante, onvermijdelijke metgezel van hoop. Wat dit simpelweg betekent, is dat ik hoop op een bepaalde uitkomst en bang ben dat ik die niet krijg. Ik hoop op een bepaalde uitkomst en ik ben bang dat die niet komt. Zo zijn hoop en angst met elkaar verbonden. Er is een plek die 'voorbij hoop en angst' heet. Het is vrij zijn van hoop, zodat we vrij zijn van angst.

Het zou dus kunnen dat de weg naar onverschrokkenheid alleen te vinden is door de hoop op te geven. Door resultaten op te geven, door doelen op te geven.

Ik vind dit overigens een onaanvaardbare houding. Als we geen hoop hebben, waar halen we dan onze motivatie vandaan? Als we geen hoop hebben, wie zal de wereld dan redden? Als we ten onder gaan in wanhoop – wat in de verbeelding van veel mensen het alternatief voor hoop lijkt te zijn – wie zal de wereld dan redden?

Wat als je werk niets oplevert? Thomas Merton, een groot schrijver en contemplatief in de katholieke traditie, zei: "Vertrouw niet op de hoop op resultaten. Je zult misschien moeten erkennen dat je werk ogenschijnlijk waardeloos zal zijn en zelfs helemaal geen resultaat zal opleveren, of misschien zelfs het tegenovergestelde van wat je verwachtte."

Naarmate je gewend raakt aan het idee dat je werk niets oplevert, begin je je steeds meer te concentreren, niet op de resultaten, maar op de waarde, de juistheid, de waarheid van het werk zelf. En ook daar moet je veel doorheen, omdat je geleidelijk steeds minder moeite hebt met een idee en steeds meer met specifieke mensen. De reikwijdte wordt kleiner, maar het wordt veel realistischer. Uiteindelijk is het de realiteit van persoonlijke relaties die alles redt.

Hoe zou het voelen om onze onverschrokkenheid bij elkaar te vinden? Dat die relaties genoeg zouden zijn? Dat we het gevoel zouden hebben dat we een significante bijdrage zouden hebben geleverd en een goed leven zouden hebben geleid, alleen maar omdat we voor een paar mensen zorgden, van hen hielden en hen troostten? Dit is een behoorlijk beangstigende gedachte; om van het redden van de wereld over te schakelen naar het liefhebben van een paar mensen? Lijkt me niet dat dat werkt, toch?


Hoe is het om nu in de toekomst te leven?

Ik kreeg een passage van de Braziliaanse theoloog Ruben Alvez, die hoop op deze manier beschreef:

Wat is hoop? Het is het voorgevoel dat de verbeelding echter is en de werkelijkheid minder werkelijk dan ze lijkt. Het is het vermoeden dat de overweldigende wreedheid van de werkelijkheid die ons onderdrukt en verdringt niet het laatste woord heeft. Het is het vermoeden dat de werkelijkheid complexer is dan de realisten ons willen doen geloven, dat de grenzen van het mogelijke niet worden bepaald door de grenzen van het werkelijke, en dat het leven op een wonderbaarlijke en onverwachte manier de scheppende gebeurtenissen voorbereidt die de weg zullen openen naar vrijheid en wederopstanding.

Maar hoop moet met lijden leven. Lijden zonder hoop leidt tot wrok en wanhoop. En hoop zonder lijden creëert illusies, naïviteit en dronkenschap. Laten we dus dadels planten, ook al zullen wij die ze planten ze nooit eten. We moeten leven vanuit de liefde voor wat we nooit zullen zien.

Dit is het geheim van discipline. Zulke gedisciplineerde liefde heeft heiligen, revolutionairen en martelaren de moed gegeven om te sterven voor de toekomst die ze zich voorstellen; ze maken van hun eigen lichaam het zaad van hun hoogste hoop.

Ik vind dit een zeer provocerende verkenning van hoop, helemaal niet prettig. Ik wil mijn lichaam eigenlijk niet tot het zaadje maken van de toekomst waar ik op hoop, of het zaadje van mijn eigen hoogste hoop. Ik wil niet zoveel hoeven opofferen. Ik denk niet dat ik echt weet wat "gedisciplineerde liefde" is. Ik begrijp dat niet.


Waarom sluiten we onszelf op? Waarom zijn we zo bang?

De Amerikaanse dichter Robert Bly schreef:

"Als we onze stemmen niet laten horen, staan ​​we toe
anderen (die wijzelf zijn) om het huis te beroven.
Elke dag stelen we kennis van onszelf die we in de loop van duizend jaar hebben verzameld."

Waarom sluiten we onszelf op? En wat is de aard van de tralies? Wat is de aard van de gevangenis?

Ik denk dat sommige van de tralies die we voor onszelf hebben gebouwd voortkomen uit onze angst om onze baan te verliezen. Onze angst om niet aardig gevonden te worden. Onze behoefte aan goedkeuring. Ons verlangen om belangrijke veranderingen door te voeren, maar helemaal niets te hoeven riskeren. Dus we willen nog steeds het comfort van dit leven en het voelt als een groter risico om eruit te stappen en "Nee" te zeggen, of om te zeggen: "Dat kun je me niet aandoen." Het voelt als een groter risico, omdat ik denk dat de echte gevangenis waarin we zitten onze welvaart is, en onze focus op onze welvaart of onze hypnose rond materiële goederen. Ik wil je het volgende aanreiken om over na te denken: wat weerhoudt je ervan om onbevreesd te handelen?

Ik ben verbijsterd door de angst die we als culturen in Noord-Amerika en Europa hebben: we zijn zo ontzettend bang om te verliezen wat we hebben, dat we niet doorhebben dat we door onze stilte verliezen wat we hebben.

Waarom zetten we zulke barrières op die ons ervan weerhouden te doen wat we weten dat nodig is? Wat weerhoudt ons ervan op te komen voor de dingen die ons, ons hart en onze ziel voeden? Bernice Johnson Reagon, die zeer actief was in de burgerrechtenbeweging en tevens een geweldige zangeres was, medeoprichter van Sweet Honey in the Rock, vertelt het verhaal van een terugblik op die tijd van de burgerrechtenbeweging, nu vanuit de veiligheid en het comfort van een succesvol leven en carrière. Ze zei: "In die tijd gingen we de straat op, we protesteerden. Ze schoten op ons en er werd iemand gedood. En dan gingen we naar hun begrafenis en dan rouwden we en rouwden we. En de volgende dag gingen we weer de straat op en protesteerden we opnieuw." En ze zei: "Als ik er nu op terugkijk, denk ik dat we gek waren om dat te doen." Maar toen zei ze dit: "Maar als je doet wat je hoort te doen, is het de taak van iemand anders om je te doden."


Kunnen wij verder werken dan hoop en angst?

Kunnen we een manier vinden om gemotiveerd, energiek en gelukkig te zijn; om plezier te hebben in het werk dat we doen, zonder dat het gebaseerd is op resultaten, zonder dat we een bepaald resultaat hoeven te zien? Is dat überhaupt mogelijk?

Wat als we ons werk zo licht en met zoveel liefde als een geschenk zouden kunnen aanbieden, dat dát werkelijk de bron van onverschrokkenheid is ? We hoeven het niet op één manier geaccepteerd te krijgen. We hoeven het niet op een bepaalde manier te creëren. We hoeven het niet op één ding te laten lijken. Het is de manier waarop we het aanbieden , dat het werk ons ​​transformeert. Het is de manier waarop we ons werk als een geschenk aanbieden aan degenen van wie we houden, aan degenen om wie we geven, aan de kwesties die ons aan het hart gaan. Het is de manier waarop we het werk aanbieden , dat we onverschrokkenheid vinden. Voorbij hoop en angst, denk ik, ligt de mogelijkheid tot liefde.


Wat zou er nodig zijn om ons te laten leiden door wat er is? Om ons niet altijd bezig te hoeven houden met het veranderen van de wereld?

Jitschak Perlman, de grote violist, speelde in New York. Yitzhak Perlman was als klein kind verlamd door polio, waardoor zijn onderlichaam niet goed functioneert. Hij draagt ​​van die opvallende beenbeugels en komt op krukken aan, op een zeer pijnlijke, langzame manier, terwijl hij zichzelf over het podium sleept. Dan gaat hij zitten en maakt heel voorzichtig de beenbeugels los, legt ze neer, zet zijn krukken neer en pakt vervolgens zijn viool op. Dus die avond had het publiek hem langzaam en moeizaam over het podium zien lopen; en hij begon te spelen. En plotseling klonk er een luid geluid in de zaal dat aangaf dat een van de vier snaren van zijn viool net was gebroken.

Iedereen verwachtte dat ze zouden toekijken hoe Yitzhak Perlman de beenbeugels weer omdeed, langzaam over het podium liep en een nieuwe viool zocht. Maar dit is wat er gebeurde. Yitzhak Perlman sloot even zijn ogen. Yitzhak Perlman pauzeerde. En toen gaf hij de dirigent een teken om verder te gaan. En hij begon weer waar ze gebleven waren. En hier is de beschrijving van zijn spel, van Jack Riemer in de Houston Chronicle:

Hij speelde met zoveel passie, kracht en puurheid, zoals men nog nooit eerder had gehoord. Natuurlijk wist iedereen dat het onmogelijk was om dit symfonische werk met drie strijkers te spelen. Ik weet dat. Jij weet dat. Maar die avond wist Yitzhak Perlman dat niet. Je kon hem het stuk in zijn hoofd zien moduleren, veranderen en hercomponeren. Op een gegeven moment klonk het alsof hij de snaren ontstemde om er nieuwe klanken uit te krijgen die ze nog nooit eerder hadden gemaakt. Toen hij klaar was, viel er een ontzagwekkende stilte in de zaal. En toen stonden de mensen op en juichten. Iedereen schreeuwde en juichte en deed er alles aan om te laten zien hoeveel we waardeerden wat hij zojuist had gedaan. Hij glimlachte. Hij veegde het zweet van zijn voorhoofd. Hij hief zijn strijkstok naar ons op. En toen zei hij, niet opschepperig, maar op een rustige, peinzende en eerbiedige toon:

"'Weet je, soms is het de taak van de artiest om uit te zoeken hoeveel muziek je nog kunt maken met wat je over hebt.'"

Soms is het onze taak om uit te zoeken hoeveel muziek we kunnen maken met wat we nog hebben. Welke naam is groot genoeg om je onverschrokkenheid te bevatten, die groot genoeg is om je tot onverschrokkenheid aan te zetten ? Die groot genoeg is om je hart te breken? Om je toe te staan ​​je open te stellen voor het lijden dat deze wereld op dit moment is en je niet te laten verlammen door angst en comfort? Hoe kun je je werk zo vasthouden dat je je vrij voelt van hoop... en daardoor vrij van angst?