Peter Buffett: We Doen Niet Genoeg

Eind juli schreef Peter Buffett, zoon van miljardair Warren Buffett en medevoorzitter van de NoVo Foundation , een opiniestuk in de New York Times . Hij betoogde dat filantropie te veel gericht is op het geven van een goed gevoel aan de schenker, en niet op het bieden van daadwerkelijke oplossingen voor dringende maatschappelijke problemen. Dit gedrag, dat hij 'filantropisch kolonialisme' noemt, houdt ongelijkheid in stand in plaats van deze uit te roeien.

Het artikel bracht een debat in de hele sector op gang. Sommigen prezen Peters beoordeling dat we te veel aandacht besteden aan donoren en te weinig aan nieuwe systemen. Anderen stelden echter dat hij het probleem te simpel voorstelt en geen oplossingen biedt. (Lees een overzicht van de reacties in de Chronicle of Philanthropy .)

We spraken met Peter over waarom hij het artikel schreef, zijn reflecties op de reacties en waarom hij denkt dat iedereen die in de filantropische sector werkt ‘gedreven moet worden om zijn baan te verliezen’.

Laten we bij het begin beginnen: wat inspireerde je om dit stuk te schrijven en wat hoopte je dat er zou gebeuren?

Nou, het kwam voort uit de observaties van de afgelopen zeven jaar. De term 'filantropisch kolonialisme' kwam jaren geleden ter sprake toen ik met ngo's sprak over hun ervaringen. Ik merkte dat veel mensen enthousiast reageerden toen ik die term uitsprak. Te veel mensen hadden het gevoel dat ze reageerden op de donor in plaats van op de grond.

Ik schreef hier ongeveer een maand geleden een liedje over en besefte dat het liedje niet genoeg was, maar ik had geen idee dat het zo'n reactie zou oproepen. Ik schrijf al mijn hele leven liedjes, en mijn hit is uiteindelijk dit opiniestuk geworden!

Hoe beïnvloedt uw standpunt uw filantropie, met name uw werk met de NoVo Foundation?

Het houdt ons scherp. We dagen onszelf constant uit en stellen onszelf vragen om ervoor te zorgen dat we reageren op wat er ter plaatse gebeurt. Het draait echt om constante controles en tegenmaatregelen. En ik denk dat je binnenkort ook nog meer gedragsveranderingen bij ons zult zien. We proberen ons daaraan aan te passen.

Ik heb het niet gehad over een goede of foute aanpak, of over goed of slecht. Ik pretendeer niet dat ik iets weet, ik probeer dingen uit en geef het goede voorbeeld.

In een recent interview in Bloomberg BusinessWeek herhaalde Bill Gates enkele van uw uitspraken, waarin hij onze nadruk op het financieren van de allernieuwste technologie in twijfel trok door te zeggen: " Als een kind diarree krijgt, nee, er is geen website die daar iets aan kan doen. " Denkt u dat filantropie echt een prioriteitsprobleem heeft? Zo ja, wat is dat dan en hoe kunnen we dat aanpakken?

Je zou het een prioriteitsprobleem kunnen noemen, maar het zit dieper dan dat. Het is een systemisch en functioneel probleem. Ik denk echt dat we twee soorten filantropie nodig hebben. Ten eerste om de bloeding te stoppen: voedsel, onderdak, dat zijn allemaal noodzakelijke middelen. Maar er zou ook een echte behoefte moeten zijn aan het bouwen van een steiger rond een nieuw gedragssysteem, nieuwe economieën, nieuwe manieren om naar markten te kijken. We hebben het er altijd over om mensen uit de armoede te halen en niet meer van twee dollar per dag te leven, maar ik vraag me af: hoe kunnen we allemaal van twee dollar per dag leven?

Ik denk dat het gewoon nodig is om de hele kwestie ter discussie te stellen. Bouw een systeem op dat gebaseerd is op humanisme. En ja, het is belangrijk om aandacht te besteden aan het hier en nu, maar we moeten onze blik op iets anders richten. Daarom vind ik de naam van je site zo mooi. We hebben idealisten nodig, mensen die een andere wereld voor ogen hebben.

En nu we het toch over Bill Gates hebben, welke reacties heb je gekregen van grote filantropen?

Ik heb er een paar gekregen. Ik heb veel reacties ontvangen van verschillende organisaties, maar niet al te veel van de grote partijen zoals Bill en Melinda. Ik heb uit de tweede hand over George Soros gehoord tijdens gesprekken erover en tijdens een interne bijeenkomst bij Ford. Dus veel mensen praten erover, maar niet echt met mij, en ik denk dat dat goed is.

Je zegt in je artikel: "Ik hoor mensen vaak zeggen: 'Hadden ze maar wat wij hebben' (schoon water, toegang tot gezondheidsproducten en een vrije markt, beter onderwijs, veiligere leefomstandigheden). Ja, dat is allemaal belangrijk. Maar geen enkele 'charitatieve' (ik haat dat woord) interventie kan deze problemen oplossen. Het kan alleen maar de problemen voor zich uitschuiven." Vervolgens zeg je in de Huffington Post : " Iedereen in de filantropische sector zou zijn baan moeten verliezen."

Velen van ons die bij non-profitorganisaties werken, zijn betrokken bij het werk van het leveren van schoon water, beter onderwijs en veiligere leefomstandigheden, en maken hier ook daadwerkelijk hun carrière van. Dus welke rol denk je dat non-profitorganisaties spelen in wat jij het "charitatieve industriële complex" noemt, en welke rol kunnen wij spelen in het veranderen van filantropie?

Nou ja, nogmaals, er is het hier en nu. Mensen hebben die dingen nodig, maar we moeten op de lange termijn en kritischer denken.

Onderwijs is een goed voorbeeld. Ik hoorde iemand bij een grote liefdadigheidsorganisatie die zich richt op onderwijs in Afrika, zich afvragen waarom we van hen verwachten dat ze een onderwijssysteem importeren waarvan we weten dat het kapot is en dat niet eens voor ons werkt.

Sommigen van ons moeten stroomopwaarts kijken. We moeten ons afvragen: "Is dit het beste?" "Kan dit gehandhaafd blijven?" Elk dorp heeft zijn eigen omstandigheden en de complexiteit is dat we dit werk effectief moeten doen, en het dan niet meer moeten doen. Wat zijn de diepere, systemische oplossingen?

Dit is een probleem voor beide partijen. Zoveel stichtingen worden instellingen en niemand loopt naar zijn of haar baan bij een stichting met de gedachte: "Ik wil deze baan vandaag nog kwijt, hoe doe ik dat?" Hetzelfde geldt voor ngo's: het is een doel én een salaris, en wie wil dat nou niet? Iets zinvols kunnen doen en brood op de plank brengen. Daar valt niet tegenin te brengen. Maar hoe zorg je er dan voor dat je diepste doel is om geen baan meer te hebben?

Tot nu toe is het gesprek nogal macro geweest, met de focus op stichtingen en organisaties. Wat kunnen wij als individu doen om verandering en filantropie te creëren?

Eén ding dat ik heb geleerd, is dat het citaat "Wees de verandering die je in de wereld wilt zien" van Gandhi, moeilijker is dan je denkt. Mensen zijn druk bezig met verandering, maar verandering ínspireren – leven vanuit compassie en begrip en dan vanuit diezelfde houding werken – kan de hele dag door veel moeilijker zijn. Ik weet dat dit nogal new age-achtig klinkt, maar het begint echt van binnenuit. Je moet je ego buiten de deur houden.

Het andere aspect hiervan is consumptie: zodra je cultuur begint te consumeren, begint het jou te consumeren. Al deze dingen zijn betekenisloos vergeleken met de relatie die je hebt met de persoon naast je. We moeten de kraan van de consumptiecultuur dichtdraaien, die mensen reduceert tot de laagste gemene deler.

De reacties liepen uiteen van het toejuichen van uw standpunt dat filantropie niet genoeg doet om de status quo uit te dagen tot sommigen die stellen dat u een verkeerd beeld heeft van filantropie, economie en hoe non-profitorganisaties werken. Is uw denken veranderd in het licht van de discussie die over dit onderwerp is ontstaan? En wat doet u, indien van toepassing, om dit gesprek gaande te houden?

Ik moet zeggen dat ik zeker de kracht heb geleerd van het op de juiste manier en op het juiste moment omdraaien van een bepaalde hendel. Het feit dat één opiniestuk zoveel energie kan vrijmaken, is fascinerend. Het heeft me daar bewuster van gemaakt, omdat het mij is overkomen!

En een zeer voorzichtige volgende stap voor ons bij NoVo, omdat ik niet verwikkeld wil raken in een gesprek over goed en fout, is voortdurend vallen en opstaan ​​met betrekking tot de machtsdynamiek rond geld. We willen relaties creëren waarin mensen je de waarheid vertellen in plaats van wat je wilt horen, wat een groot probleem is in de filantropie.

En ik probeer het gesprek open te houden en te focussen op wat beter is, in plaats van op wat er kapot is, wie er beter is, en dat soort dingen. Hoe kunnen we de voorwaarden voor verandering creëren, wetende dat de stemmen van onderop komen en dat we niet kunnen voorspellen wat er zal gebeuren? Mensen willen een specifiek antwoord, dat weet ik. Maar we moeten ons er comfortabel bij voelen dat we de uitkomst niet kunnen voorspellen en dat we het er zelfs niet mee eens kunnen zijn. We willen niet zeggen: "Hier is het antwoord." In plaats daarvan zeggen we: "JIJ weet het antwoord, laat ons je helpen het te vinden op jouw manier, jouw tijd en met geduld."

Voor meer informatie kunt u de website van Peter Buffett en de NoVo Foundation bezoeken.