Vriendelijkheid Emoties

Vergeet 'Survival of the Fittest': het is vriendelijkheid die telt

Een psycholoog onderzoekt hoe altruïsme, darwinisme en neurobiologie ervoor zorgen dat we succesvol kunnen zijn door niet meedogenloos te zijn.

Waarom doen mensen goede dingen? Is vriendelijkheid ingebakken in de hersenen, of ontstaat deze neiging door ervaring? Of is goedheid een combinatie van aanleg en opvoeding?

Dacher Keltner , directeur van het Berkeley Social Interaction Laboratory , onderzoekt deze vragen vanuit meerdere invalshoeken en genereert vaak resultaten die zowel verrassend als uitdagend zijn. In zijn nieuwe boek, Born to Be Good: The Science of a Meaningful Life , verweeft Keltner wetenschappelijke bevindingen met persoonlijke verhalen om de aangeboren kracht van menselijke emotie te onthullen die mensen met elkaar verbindt , wat volgens hem de weg is naar een goed leven. Keltner was zo vriendelijk om even de tijd te nemen om altruïsme, darwinisme, neurobiologie en de praktische toepassingen van zijn bevindingen te bespreken met David DiSalvo .

DISALVO: Je hebt net een boek uitgebracht met de titel Born to Be Good: The Science of a Meaningful Life . Wat betekent de term "born to be good" in het kort voor jou, en wat hoop je dat mensen leren van het lezen van dit boek?

KELTNER: "Geboren om goed te zijn" betekent voor mij dat onze evolutie van zoogdieren en mensachtigen een soort heeft gecreëerd – wij – met opmerkelijke neigingen tot vriendelijkheid, spel, vrijgevigheid, eerbied en zelfopoffering, die essentieel zijn voor de klassieke taken van de evolutie: overleving, genreplicatie en soepel functionerende groepen. Deze neigingen worden gevoeld in het wonderlijke rijk van emoties – emoties zoals mededogen, dankbaarheid, ontzag, verlegenheid en vrolijkheid. Deze emoties waren interessant voor Darwin , en door Darwin geïnspireerde studies hebben aangetoond dat ons vermogen tot zorgzaamheid, tot spel , tot eerbied en bescheidenheid ingebouwd is in onze hersenen, lichamen, genen en sociale gewoonten. Mijn hoop voor potentiële lezers is groot. Ik hoop dat ze leren over de opmerkelijke wijsheid van Darwin en de wonderen van de studie van emoties . Ik hoop dat ze de menselijke natuur in een nieuw licht gaan zien, een licht dat hoopvoller en optimistischer is. Ik hoop dat ze de diepgaande coöperatieve aard van een groot deel van ons dagelijks sociale leven zullen inzien.

DISALVO: Je zei dat een van de inspiratiebronnen voor je werk Charles Darwins inzichten in de menselijke goedheid waren. Omdat de meeste mensen zijn naam associëren met "survival of the fittest", zal het voor velen waarschijnlijk verrassend zijn dat Darwin zich überhaupt op goedheid richtte. Wat zijn een paar van de lessen die je uit Darwins werk hebt geleerd die je echt hebben geïnspireerd?

KELTNER: Wat een belangrijke vraag. We gaan er zo vaak van uit, zowel in de wetenschappelijke gemeenschap als in onze cultuur als geheel, dat Darwin dacht dat mensen in hun natuurlijke staat gewelddadig, competitief en egoïstisch waren. Dat is een verkeerde voorstelling van wat Darwin werkelijk geloofde, en van de richting die de evolutionaire studie van menselijke goedheid inslaat.

Mijn lessen uit Darwin zijn tweeledig, en zoals je hierboven suggereert, was ik ook verrast toen ik tot een begrip kwam van Darwins visie op de menselijke natuur. De eerste les is te vinden in Descent of Man , waar Darwin betoogt dat we een zeer sociale en zorgzame soort zijn. Dit idee wordt weerspiegeld in de twee citaten hieronder, waarin Darwin betoogt dat onze neiging tot sympathie instinctief en geëvolueerd is (en niet een cultureel construct zoals zovelen hebben aangenomen), en zelfs sterker (of misschien ethischer – zie zijn opmerking over de "timide mens" hieronder) dan het instinct tot zelfbehoud:

“Want ten eerste brengen de sociale instincten een dier ertoe plezier te scheppen in het gezelschap van zijn soortgenoten, een zekere mate van sympathie voor hen te voelen en hen diverse diensten te bewijzen. … Dergelijke handelingen lijken simpelweg het gevolg te zijn van de grotere kracht van de sociale of moederlijke instincten dan van enig ander instinct of motief; want ze worden te ogenblikkelijk uitgevoerd om er over na te denken, of om plezier of zelfs ellende te voelen. Bij een timide man daarentegen kan het instinct tot zelfbehoud zo sterk zijn dat hij zichzelf niet zou kunnen dwingen een dergelijk risico te nemen, misschien zelfs niet voor zijn eigen kind.”

De tweede les die ik heb geleerd, komt voort uit een grondige bestudering van Darwins ' Expression of Emotion in Man and Animals' , gepubliceerd een jaar na 'Descent of Man' . Daarin beschrijft Darwin gedetailleerd emoties zoals eerbied, liefde, tederheid, lachen en verlegenheid, en de conceptuele hulpmiddelen om de evolutionaire oorsprong van deze emoties te documenteren. Dat bracht me tot mijn eigen werk over de fysiologie en het uiten van deze opmerkelijke emoties, en tot de wetenschappelijk onderbouwde conclusie dat deze emoties de kern vormen van ons vermogen tot deugdzaamheid en samenwerking.

DISALVO: Je schreef onlangs een artikel met de provocerende titel " In Defense of Teasing ". We zijn blijkbaar een maatschappij die tegen plagen is, in welke vorm dan ook (op school, op het werk, enzovoort). Wat denk je dat plagen ons kan bieden wat we misschien over het hoofd zien?

KELTNER: Plagen is de kunst van speelse provocatie, van het gebruiken van onze speelse stemmen en lichamen om anderen te provoceren om ongepast gedrag te vermijden. Marc Bekoff, bioloog aan de Universiteit van Colorado in Boulder, heeft in opmerkelijk werk met coyotes ontdekt dat ze leiders van agressieve types onderscheiden door hun ruwe bijtgedrag. De coyotes die te hard bijten in dergelijk provocerend spel, worden gedegradeerd tot lage statusposities. Ook wij bereiken zoveel met de juiste manier van plagen.

Plagen (op de juiste manier, wat de meeste mensen doen) biedt zoveel mogelijkheden. Het is een manier om te spelen en genegenheid te uiten. Het is een manier om conflicten op het werk en in het gezin te beslechten. Plagen leert kinderen hoe ze hun stem op talloze manieren kunnen gebruiken – een belangrijk communicatiemiddel. Door te plagen leren kinderen de grenzen te kennen tussen schade toebrengen en spelen. En kinderen leren empathie door te plagen, en hoe ze de gevoelens van anderen kunnen waarderen (bijvoorbeeld door te ver te gaan). En door te plagen hebben we plezier. Al deze voordelen worden bereikt door deze opmerkelijke manier van spelen.

DISALVO: Jouw team aan UC Berkley heeft veel interessant onderzoek gedaan naar de nervus vagus en de relatie ervan met altruïstische gevoelens. Kun je ons iets vertellen over dit onderzoek en de implicaties ervan voor een beter begrip van de aard van altruïsme?

KELTNER: De nervus vagus maakt deel uit van het parasympathische autonome zenuwstelsel. Het is een bundel zenuwen die ontspringt in het bovenste deel van het ruggenmerg en verschillende organen in het lichaam activeert (hart, longen, lever, spijsverteringsorganen). Wanneer hij actief is, is de kans groot dat hij een gevoel van warme expansie in de borstkas produceert, bijvoorbeeld wanneer we ontroerd worden door iemands goedheid of wanneer we genieten van een mooi muziekstuk. Psychiater Steve Porges van de Universiteit van Illinois in Chicago beweerde al lang geleden dat de nervus vagus een verzorgend orgaan in het lichaam is (uiteraard vervult hij ook vele andere functies). Verschillende redenen rechtvaardigen deze bewering. Men denkt dat de nervus vagus bepaalde spieren in de stemholte stimuleert, wat communicatie mogelijk maakt. Hij verlaagt de hartslag. Zeer nieuw wetenschappelijk onderzoek suggereert dat hij mogelijk nauw verbonden is met oxytocinereceptornetwerken. En hij is uniek voor zoogdieren.

Ons onderzoek en dat van andere wetenschappers suggereert dat de nervus vagus een fysiologisch systeem zou kunnen zijn dat zorgzaamheid en altruïsme ondersteunt. We hebben ontdekt dat de activering van de nervus vagus geassocieerd is met gevoelens van mededogen en de ethische intuïtie dat mensen uit verschillende sociale groepen (zelfs vijandige) een gemeenschappelijke menselijkheid delen. Mensen met een hoge nervus vagus-activatie in rust, zo hebben we ontdekt, zijn geneigd emoties te voelen die altruïsme bevorderen: mededogen, dankbaarheid, liefde en geluk. Psycholoog Nancy Eisenberg van Arizona State University heeft ontdekt dat kinderen met een verhoogde vagale tonus (hoge basale activiteit van de nervus vagus) coöperatiever zijn en eerder geneigd zijn om te geven. Dit onderzoeksgebied vormt het begin van een fascinerend nieuw argument over altruïsme: dat een tak van ons zenuwstelsel is geëvolueerd om dergelijk gedrag te ondersteunen.

DISALVO: We horen vaak over intrigerend academisch werk dat wordt gedaan over emoties, moraliteit en aanverwante gebieden, maar vragen ons dan af: "Oké, maar hoe doen we dit allemaal? Is er iets wat we hier daadwerkelijk kunnen gebruiken?" Kijkend naar de toekomst, wat wil je dat de impact van je werk in de wereld zal zijn?

KELTNER: Ik heb altijd het gevoel gehad dat onze wetenschap slechts zo goed is als de waarheidsgetrouwe weergave van de werkelijkheid die ze biedt en het goede dat ze onze soort brengt. Toen ik de nieuwe wetenschap van emotie samenvatte in Born To Be Good , viel het me op hoe nuttig deze wetenschap is. De oude benaderingen van ethiek en deugd – bijvoorbeeld die van Aristoteles of Confucius – gaven de voorkeur aan zaken als compassie, dankbaarheid en eerbied. Een nieuwe wetenschap van deugd en moraliteit suggereert dat onze capaciteiten voor deugd, samenwerking en ons moreel besef evolutionair gezien oud zijn en terug te vinden zijn in emoties waarover ik schrijf in Born To Be Good .

En een nieuwe wetenschap van geluk ontdekt dat deze emoties gemakkelijk op bekende manieren kunnen worden gecultiveerd, waardoor het goede in anderen en in jezelf naar boven komt. Hier zijn enkele recente empirische voorbeelden:

Mediteren met een meelevende houding ten opzichte van anderen verplaatst de activiteit van de rustende hersenen naar de linkerhersenhelft, een regio die geassocieerd wordt met geluk, en versterkt de immuunfunctie.

Praten over dankbaarheidsonderwerpen, in de klas, aan de eettafel of in de agenda, vergroot geluk, sociaal welzijn en gezondheid.

Ervaringen van eerbied in de natuur of in de nabijheid van moreel inspirerende anderen versterken het gevoel van verbondenheid met anderen en het gevoel van doelgerichtheid.

Door te lachen en te spelen met een trauma krijgt de persoon perspectief op de onvermijdelijke moeilijkheden in het leven en worden veerkracht en aanpassingsvermogen verbeterd.

Door middelen aan anderen te besteden, in plaats van toe te geven aan materialistische verlangens, ontstaat blijvend welzijn.

Dit soort wetenschap geeft me veel hoop voor de toekomst. Op het breedste niveau hoop ik dat onze cultuur verschuift van een consumptiegerichte, materialistische cultuur naar een cultuur die de sociale geneugten (spelen, zorgzaamheid, aanraking, vrolijkheid) bevoorrecht, die onze oudere (in evolutionaire zin) bronnen van het goede leven zijn. Meer specifiek zie ik dat deze nieuwe wetenschap praktijken in bijna elk aspect van het leven beïnvloedt. Hier zijn opnieuw enkele goed gefundeerde voorbeelden. Artsen worden nu getraind in de instrumenten van compassie – empathisch luisteren, warme aanraking – die vrijwel zeker de basisgezondheidsresultaten verbeteren. Leraren onderwijzen nu regelmatig de instrumenten van empathie en respect. Leidinggevenden leren in het hele land de wijsheid van emotionele intelligentie – respect, het opbouwen van vertrouwen – dat er meer is voor het succes van een bedrijf dan winst of de winst. In gevangenissen en jeugddetentiecentra wordt meditatie onderwezen.

Bent u wetenschapper? Heeft u onlangs een peer-reviewed artikel gelezen waarover u wilt schrijven? Neem dan contact op met Mind Matters-redacteur Jonah Lehrer , de wetenschapsjournalist achter de blog The Frontal Cortex en het boekProust Was a Neuroscientist . Zijn nieuwste boek is How We Decide .