Święte Dawanie I Otrzymywanie

Dawniej nikt nigdy nie kradł. Ci, którym się dobrze powodziło, zawsze dzielili się tym, co mieli. Jeśli ktoś czegoś chciał, wystarczyło, że poprosił właściciela, a ta rzecz była mu dawana. I nikt nie miał nic przeciwko temu, że ktoś coś pożyczył, a potem później odniósł właścicielowi.

Ale kiedy pojawiły się święte psy łosiowe, konie, przyniosły ze sobą nowe problemy. Nie było tak łatwo oddać konia, chyba że była to specjalna okazja. W rezultacie niektórzy ludzie zaczęli pożyczać konie należące do innych bez pozwolenia.

Przywozili je z powrotem, ale czasami mijało wiele księżyców, zanim koń został zwrócony. Sprawa została więc przekazana Elk Society, a oni przedstawili nową zasadę dla ludzi:

„Od tego dnia nie będzie już pożyczania koni bez pozwolenia. Jeśli ktoś to zrobi, pójdziemy za tą osobą, zabierzemy konia z powrotem i damy mu chłostę”.

Pawnee był młody. Nie słuchał tego, co mówiono. Pożyczył konia bez pozwolenia. Żołnierze Bowstring poszli za nim. Trzy dni na tropie go wytropili. Zabrali tego konia z powrotem. Potem pobili Pawnee, zniszczyli jego ubranie, złamali siodło i broń, zabrali wszystko, co miał i zostawili go tam, samego i nagiego na prerii.

High Back Wolf natknął się na biednego Pawnee, siedzącego tam i czekającego na śmierć. High Back Wolf powiedział: „Zamierzam ci pomóc. Po to tu jestem, bo jestem wodzem. Ale od tego dnia musisz zachowywać się właściwie”.

High Back Wolf zabrał Pawnee z powrotem do swojej chaty.

High Back Wolf dał mu nowe ubranie.

High Back Wolf powiedział do niego: „Na zewnątrz są trzy konie. Wybierz, a ten koń będzie twój. Oto skóra pumy. Daję ci ją. Noś tę skórę jako dowód, że twoje serce jest dobre”.

Od tego dnia Pawnee miał dobre serce.

_________________

Dawanie w sposób święty zawsze było centralną częścią kultur Indian amerykańskich. Może być sposobem składania podziękowań, jednoczenia ludzi, zdobywania honoru, rozdzielania dóbr materialnych, aby wszyscy mogli przetrwać, nauczania. Utrzymuje równowagę, która jest potrzebna, aby utrzymać naród w całości i utrzymać jednostkę we właściwych relacjach wewnątrz siebie i ze społecznością — społecznością, która nie składa się tylko z ludzi, ale także ze zwierząt, roślin, a nawet kamieni. Ponieważ wszystkie rzeczy są żywe.

Historia Tstsistas (Cheyenne) o Pawnee i High Back Wolf rozgrywa się na początku XIX wieku. Ilustruje kilka aspektów aktu dawania, a także wskazuje na rolę wodza jako tego, którego pierwszą myślą muszą być inni, którego zadaniem jest zaprowadzanie pokoju, bycie hojnym. (Kiedy biały reporter zapytał przywódcę Lakotów, Siedzącego Byka, dlaczego jego ludzie go kochają i szanują, Siedzący Byk odpowiedział, pytając, czy to nieprawda, że ​​wśród białych ludzi mężczyzna jest szanowany, ponieważ ma wiele koni, wiele domów? Kiedy reporter odpowiedział, że to rzeczywiście prawda, Siedzący Byk powiedział, że jego ludzie szanują go, ponieważ niczego nie zatrzymuje dla siebie.)

Pawnee to młody człowiek, który zapomina lub jeszcze nie nauczył się tej właściwej relacji dzielenia się. Bierze bez pozwolenia. Ale kiedy Pawnee zostaje ukarany przez jedno ze stowarzyszeń żołnierzy, których zadaniem jest utrzymywanie porządku wśród ludzi, zamiast odwrócić się od młodego człowieka, High Back Wolf — wciąż pamiętany jako jeden z wielkich wodzów tamtego okresu — podejmuje akt odnowy poprzez dawanie.

Jedną z bardzo powszechnych praktyk praktycznie każdego narodu Indian amerykańskich jest jakaś forma tego, co w języku Lakota nazywa się otuhan, a w języku angielskim „prezent”. Nawet dzisiaj, jeśli idziesz na spotkanie, takie jak powwow, tradycyjny ślub, ceremonia nadania imienia, pochówek, prezent może być częścią wydarzenia. Polega ono na rozłożeniu dużego koca na ziemi. Osoba, która organizuje wydarzenie, zazwyczaj rodzina goszcząca lub organizator wydarzenia, umieszcza na tym kocu różne przedmioty, często ręcznie robione, takie jak tkane lub skórzane woreczki, koralikowe breloczki, artykuły jubilerskie. Następnie wszyscy są zaproszeni, aby przyjść i wziąć jedną rzecz z koca. Najpierw podchodzą starsi, potem weterani, kobiety, małe dzieci, starsze dzieci i na końcu mężczyźni. Jak zauważa James David Auden (Distant Eagle) w swojej książce Circle of Life, to nie główni uczestnicy wydarzenia otrzymują te prezenty, ale wszyscy uczestnicy. A właściwy sposób na wybór tego, co przyjmujesz jako prezent, to ciche pozwolenie duchowi, aby cię prowadził. „Szybko podejmij decyzję i odejdź, aby inni mogli się zbliżyć”. Ponadto nie zwracasz uwagi na to, co ci dano, ani nie okazujesz niezadowolenia, jeśli ktoś wydaje się dostać coś lepszego od ciebie. Nie dar, ale gesty dawania i otrzymywania się liczą.

To zupełnie inny rodzaj dawania i otrzymywania niż ten praktykowany w kulturze większości, gdzie dawca często zwraca uwagę na swoją hojność, a darowiźnie często towarzyszą wylewne podziękowania ze strony odbiorcy. Wzmocnienie wspólnoty jest o wiele ważniejsze w praktyce Indian amerykańskich, obdarowywanie bardziej przypomina modlitwę niż samouwielbienie i nabywanie.

Wopila to kolejne słowo w języku Lakota oznaczające rozdawnictwo. Dovie Thomason, znana opowiadaczka z plemienia Lakota, popełniła kiedyś błąd, nadając nagranej kolekcji swoich opowieści tytuł „Wopila”. Zabrała pierwsze sto egzemplarzy na wydarzenie, w którym uczestniczyło wielu Lakotów. Ułożyła nagrania na stole i czekała, aż ludzie je kupią. Jednak jeden po drugim ludzie z plemienia Lakota podchodzili, czytali tytuł i mówili „Wopila, o, to rozdawnictwo. Wopila, dobrze, moja siostro. Spójrz, nasza siostra rozdaje swoje nagranie!” Pod koniec wydarzenia wszystkie egzemplarze zostały rozdane. Chociaż Dovie nie zarobiła żadnych pieniędzy na sprzedaży swoich taśm tego dnia, wyszła z tego doświadczenia z uśmiechem i dobrą historią.

Nieformalne rozdawanie rzeczy jest również powszechne w społecznościach Indian amerykańskich, gdy ktoś cieszył się szczęściem — na przykład wygrał na loterii. W większości naszych społeczności Indian amerykańskich takie zachowanie jest oczekiwane. Moja ulubiona historia jednego z najbardziej lubianych autorów indiańskich, Simona Ortiza z Acoma Pueblo, nosi tytuł „Howbah Indians”. Howbah oznacza „witamy” w Acoma. Historia opowiada o mężczyźnie z Pueblo, któremu udaje się kupić sklep, a następnie pisze na ścianie tego sklepu „Howbah Indians”, aby powitać innych Indian i dać im znać, że nowy właściciel jest Indianinem. Od razu przyciąga wielu rodzimych klientów, ale żaden z nich nie płaci za rzeczy, które otrzymuje. Wkrótce mężczyzna zostaje zmuszony do zamknięcia sklepu, a sklep stoi pusty. Ale przez wiele lat, kiedykolwiek Indianie przechodzą obok tego sklepu, z dumą wskazują na te wyblakłe słowa na ścianie. Był to dowód na to, że człowiek, który prowadził ten sklep, mimo że stał się „bogaty”, pozostał honorowy i wierny swojej kulturze.

Mogłabym opowiedzieć setki historii o rozdaniach. Jedna z moich ulubionych, nie wymienię nazwiska rodziny Arapaho, która była w to zamieszana, ponieważ wiem, że nie chcieliby, aby zwracano na nich uwagę, miała miejsce nie tak dawno temu. Najstarszy syn tej rodziny, podobnie jak wielu młodych tubylców, wstąpił do armii Stanów Zjednoczonych i został wysłany za granicę do niebezpiecznej strefy walk. Gdy tylko wyjechał, jego rodzina zaczęła robić i kolekcjonować kołdry w kształcie gwiazd i koce Pendleton. Kołdry w kształcie gwiazd i Pendleton są często używane podczas ceremonii honorowych. Kiedy ktoś jest doceniany za dobry uczynek, jeden z tych koców jest ceremonialnie umieszczany na jego lub jej ramionach.

Rodzina tego młodego człowieka zbierała również inne przedmioty wszelkiego rodzaju, poświęcając na to mnóstwo czasu i pieniędzy. Ich intencją było zorganizowanie rozdania, gdy ich syn bezpiecznie wróci do domu. Zdobycie wszystkich tych dóbr było swego rodzaju obietnicą złożoną Stwórcy, że uhonorują dar powrotu ich syna poprzez ceremonię. Oczywiście, gdy ich syn wrócił, odbyło się rozdanie. Przyszli wszyscy ze społeczności, setki osób. Rodzina rozdała wszystkie te koce, wszystkie te dobra. Następnie rozdali swoje radio, telewizor, komputer osobisty i ciężarówkę. Na koniec rozdali swój dom. Wszyscy byli poruszeni tym dowodem, jak bardzo kochali swojego syna, jak bardzo czcili Stwórcę i społeczność poprzez to dawanie. I chociaż na koniec nie mieli nic materialnego, mieli satysfakcję, że zrobili coś naprawdę świętego. I byli zaopiekowani przez innych ze społeczności, ponieważ dar „poszedł w ich kierunku” w kolejnych miesiącach, a oni otrzymali rzeczy, które zastąpiły to, co dali.

Bogactwo wśród Indian Ameryki nie jest postrzegane jako gromadzenie i przechowywanie pieniędzy, dóbr lub ziemi. The Sacred autorstwa Peggy Beck, Anny Lee Walters (Pawnee) i Nii Francisco (Navajo) zawiera cudownie bezpośredni i jasny opis tego, co bogactwo oznaczało (i nadal oznacza) dla narodów tubylczych.

„Dla większości kultur Indian amerykańskich bycie bogatym oznaczało, że żyło się dobrze — ostrożnie, z wiedzą, która pozwalała jednostce dobrze polować, dobrze szyć, dobrze wychowywać dzieci, a jeśli to konieczne, dobrze walczyć, w zależności od swoich obowiązków. Bycie bogatym oznaczało, że miało się wiele dobrego, wystarczająco dużo do rozdania, aby zyskać szacunek jako hojna osoba w oczach rodziny, krewnych i plemienia. . . . Co najważniejsze, posiadanie bogactwa i władzy oznaczało, że znało się ich źródło. Było się świadomym równowagi władzy i bogactwa w rzeczach wszechświata i że bogactwo i władza to dary nabyte w ciągu życia — życia, które jest bardzo krótkie w porównaniu z życiem świata, drzewa, rzeki”.

Praktyki rozdawania prezentów przez amerykańskich Indian były często postrzegane jako zagrożenie przez urzędników rządowych, zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w Kanadzie. Polityka rządowa w XIX i przez większą część XX wieku miała na celu tłumienie takich działań. W liście wysłanym do wszystkich nadzorców rezerwatów indiańskich w USA w 1922 r. Charles H. Burke, Federalny Komisarz ds. Indian, stwierdził, że w celu „wspierania konkurencyjnej, indywidualistycznej mentalności ekonomicznej i wiary chrześcijańskiej, wykorzystując misjonarzy jako pomocników w tym wysiłku”, pewne praktyki muszą zostać wyeliminowane. Nakazał, aby „indiańska forma hazardu i loterii znana jako 'iturnapi' została zakazana”. W towarzyszącym liście Burke zaadresowanym „Do wszystkich Indian” napisał, że „nie powinniście robić złych lub głupich rzeczy ani poświęcać tyle czasu na te okazje. Nic dobrego nie wynika z waszego zwyczaju 'rozdawania prezentów' na tańcach i należy go powstrzymać”.

W Kanadzie podobne zasady i regulacje zostały opracowane, aby zdusić potlatch, złożoną ceremonię, która była główną instytucją przyjmowania i utrzymywania statusu społecznego poprzez dystrybucję bogactwa. Wśród Kwakiutlów nikt nie mógł uzyskać statusu społecznego bez wzięcia udziału w potlatch. Guests Never Leave Hungry, autobiografia Jamesa Sewida, wodza Indian Kwakiutl, który urodził się w 1910 roku i mieszkał w Kolumbii Brytyjskiej, opowiada z wielką pasją i jasnością o trudnościach życia zarówno w świecie białych, jak i Indian w czasach, gdy takie święte dawanie było zakazane przez władze. Jednym z triumfów jego opowieści jest sukces w przywróceniu zwyczaju, który został „zakazany i utracony”. „Always Giving Away Wealth” to w rzeczywistości tytuł jednego z rozdziałów jego książki.

W 1992 roku brałem udział w organizacji spotkania amerykańskich pisarzy indiańskich, które przyciągnęło ponad trzystu rodzimych pisarzy z całego kontynentu amerykańskiego. Kiedy my, członkowie komitetu planistycznego, szukaliśmy nazwy dla wydarzenia, ostatecznie wybraliśmy „Zwrot daru”. Był to tytuł częściowo zainspirowany przez Toma Portera, starszego Mohawka, który przyszedł na jedno z naszych spotkań i otworzył je tradycyjnym przemówieniem z okazji Święta Dziękczynienia, w którym witany jest i dziękowany każdy aspekt Stworzenia, od Matki Ziemi, przez wody, rośliny i zwierzęta, wiatry, słońce, księżyc, gwiazdy, ludzi i Stwórcę. Przypomniało nam to o wszystkich darach, które otrzymaliśmy, w tym o zdolności wyrażania siebie słowami. Nasze spotkanie, które odbyło się w ciągu czterech dni na Uniwersytecie Oklahomy, w sercu Indian Country, miało być prawdziwym sposobem na oddanie daru — przypomnieniem sobie, jako rodzimym pisarzom, o naszej odpowiedzialności wobec naszych społeczności i wobec siebie nawzajem. Wykorzystywać nasze dary w sposób inny niż egoistyczny. Musieliśmy nie tylko mówić o naszej pracy, ale i okazywać wdzięczność. Kiedy zmarły Chief Jake Swamp, inny kochany starszy Mohawk, napisał kilka lat temu książkę obrazkową opartą na przemówieniu z okazji Święta Dziękczynienia, wybrał tytuł Giving Thanks (Dziękuję).

Słyszałem też, że powinniśmy myśleć o wszystkich darach, które otrzymujemy, jako o darach pochodzących od Stwórcy wszystkich rzeczy. Tak więc podziękowania należy składać Stwórcy, Wielkiej Tajemnicy — nie żadnemu człowiekowi. Mówimy „Proszę” do siebie nawzajem i „Dziękuję” do Ktsi Nwaskw, Gitchee Manitou, Wakan Tanka lub jakiejkolwiek innej nazwy, jaką mamy w naszych wielu językach dla Wielkiej Tajemnicy, Stwórcy. Może to pomóc zapewnić, że ci, którzy dają, robią to z pokorą, ze świadomością świętej natury wszystkich darów.

Tak więc dawca nie zwraca uwagi na siebie, ale na duchową moc stojącą za tym wszystkim. Tak więc zarówno dawanie, jak i otrzymywanie pozostają święte.