Kinderen Leren Over Levende Systemen

Als ze niet aan het zwemmen is in Walden Pond, richt Linda Booth Sweeney, systeemdocent en schrijfster, zich op hoe ze leerlingen van alle leeftijden op een heldere en creatieve manier kan onderwijzen over levende systemen, zodat ze betere beslissingen kunnen nemen in de wereld.

Ze sprak met Lisa Bennett, communicatiedirecteur van het Center for Ecoliteracy en medeauteur van Ecoliterate: How Educators Are Cultivating Emotional, Social, and Ecological Intelligence, over hoe ze een carrière in de reclame opgaf voor het onderwijs, hoe ze haar eigen kinderen leerde over levende systemen en hoe ze hoopvol was voor de toekomst.

LISA BENNETT: Je woont in Concord, Massachusetts – de thuisbasis van Henry David Thoreau, Ralph Waldo Emerson en Walden Pond. Ik neem aan dat je daar niet toevallig terecht bent gekomen.

LINDA BOOTH SWEENEY: Toen ik een klein meisje was, marcheerde ik in een fluit- en drumkorps, en we kwamen hier. Ik was dol op de energie. Na onze studie in Cambridge kregen we een paar kinderen en moesten we wat meer ruimte hebben, en ik herinnerde me Concord. We wonen op loopafstand van de trein. We hebben kippen. We lopen overal naartoe. En we zwemmen in Walden Pond, wat absoluut zijn eigen magie heeft. Als ik daar zwem, beland ik in een staat van directe ervaring. Niet nadenken, gewoon ervaren. Ik werk aan een kinderboek over Bucky [Buckminster] Fuller, en hij zegt: "Vragen... moeten alleen beantwoord worden in termen van ervaring.... Van horen zeggen, overtuigingen, axioma's, bijgeloof, gissingen, meningen werden en worden allemaal uitgesloten als [mijn] antwoordbronnen." Dat is Walden voor mij: het herinnert me eraan om niets als vanzelfsprekend te beschouwen en me te richten op ervaringen uit de eerste hand.

LB: Hoe bent u ertoe gekomen dit werk te doen?

LBS: Op mijn 28e werkte ik in de reclame, voor Ogilvy en Mather. Het was een fantastische ervaring in New York. Ik heb zoveel geleerd over communiceren met mensen, en dat draait allemaal om het toegankelijk maken van je boodschap. Ik schreef een speech voor de voorzitter, Bill Phillips, die ook voorzitter was van Outward Bound. Als bedankje stuurde hij me naar een Outward Bound-cursus. Ik bracht drie dagen en vier nachten alleen door in Canyonlands National Park in Utah. Je krijgt alleen een zeil en water, en misschien een handvol Gorp. Tijdens die ervaring van opstaan ​​met de zon, naar bed gaan terwijl hij ondergaat, ecosystemen voor je zien, hagedissen die hun lunch proberen te bemachtigen, besefte ik echt dat er een natuurlijk ritme bestond in een klein stukje land, en uiteindelijk besefte ik dat ik daar ook deel van uitmaakte.

Binnen een paar weken belandde De Vijfde Discipline van Peter Senge op mijn bureau. Peter gaf les over wat ik tijdens de soloreis had meegemaakt, en het drong tot me door dat dit was wat ik wilde doen – alleen wilde ik levende systemen over de hele levensloop onderwijzen, niet alleen aan volwassenen. Ik vermoedde dat jonge mensen het konden leren, dat iedereen het kon leren. Toen ben ik gaan promoveren in de onderwijskunde.

LB : Wat is jouw drijfveer om tegenwoordig les te geven over levende systemen?

LBS: Joseph Campbell zei: "Mensen die geen idee hebben van het geheel, kunnen heel ongelukkige dingen doen..." Dat vat mijn focus samen. Ik geloof dat we allemaal betere beslissingen nemen als we meer leren over levende systemen.

LB : In je werk schrijf je over hoe je je eigen kinderen leert over levende systemen. Kun je een moment delen waarop een van je eigen kinderen voor het eerst begreep wat een levend systeem is?

LBS: Toen mijn oudste zoon, Jack, zes was en zijn broer vier, lazen we de Fabels van Aesopus en kwamen we bij het verhaal van Hercules. In het verhaal zijn Hercules en [het monster] Strife verwikkeld in een steeds heviger wordende strijd om de wil. Toen we klaar waren, vroeg ik Jack of dit bekend klonk. Hij knikte, wees naar zijn vierjarige broertje en zei: "Als hij tegen me aan stoot, duw ik hem terug." Intuïtief begreep hij het patroon dat we 'escalatie' noemen – dat in een gesloten systeem alles terugloopt. Het was een geweldig inzicht: een verschuiving van het betrokken zijn bij het conflict naar het zien van het patroon van het conflict. Het is een van de dingen die een systeemperspectief je laat doen: afstand nemen van je persoonlijke perspectief om het patroon te zien.

LB : In het boek Ecoliterate van het Center for Ecoliteracy schrijven we over de praktijk van het begrijpen hoe de natuur het leven in stand houdt, wat een andere manier is om te zeggen: het begrijpen van de principes van levende systemen. In uw boek Connected Wisdom identificeert u twaalf principes van levende systemen, oftewel natuurwetten. Laten we er een paar bespreken, te beginnen met onderlinge afhankelijkheid. Hoe kunnen leerkrachten jongeren helpen deze fundamentele natuurwet te begrijpen?

LBS: Ik heb onlangs iets met kinderen gedaan, waarbij ik het verhaal van de wolven in Yellowstone gebruikte om kaarten te maken met afbeeldingen van ratelpopulieren, bevers, wolven, vogels die erheen trekken, elanden, de veehouders die geïrriteerd waren door de wolven die hun kudde aanvielen. Vervolgens pakten de kinderen garen en begonnen ze verbanden te leggen, door te kijken naar oorzaak en gevolg. In dat specifieke verhaal, een waargebeurd verhaal, worden wolven verwijderd en ontstaat er een hele reeks oorzaak-gevolgrelaties. Dan dringt het pas echt tot ons door – de verbanden die je niet kunt zien. De meeste verbanden kun je niet zien. In het echte leven moet je ze je voorstellen. Veel van wat ik doe, is erop gericht de verbeelding te prikkelen, zodat we beter en eerder in staat zijn om verder te kijken dan wat voor de hand ligt.

Toen ik op school zat, was wiskunde één vak, natuurwetenschappen een ander, geschiedenis een ander, aardrijkskunde weer een ander, en die twee zullen elkaar nooit ontmoeten. Maar als je de wereld intrekt, zie je dat kwesties zoals klimaatverandering een mix van al die onderwerpen zijn, en je moet die schijnbaar losstaande vakken overzien om ze te begrijpen.

LB : Maar als je kijkt naar hoeveel van dit soort onderwerpen er in onze cultuur en in het nieuws worden besproken, dan zie je dat ze niet in hun complexiteit tot uiting komen.

LBS: Nee, we zien het topje van de ijsberg. Onze media zijn vaak gefocust op gebeurtenissen, niet op gedragspatronen in de loop van de tijd, en al helemaal niet op de onderlinge verbanden die die patronen en gebeurtenissen zouden kunnen veroorzaken. Het is in veel opzichten het tegenovergestelde van wat we jongeren en volwassenen proberen te leren. Maar het goede nieuws is dat in het basis- en voortgezet onderwijs het idee van systeemdenken nu begint te groeien. Als je kijkt naar de staatsnormen, zie je een aantal echt interessante systeemgerelateerde normen opduiken.

LB : Een van de minst overwogen principes van levende systemen is misschien wel systeemintegriteit – volgens jouw definitie is dat wat een systeem heeft wanneer alle onderdelen en processen die essentieel zijn voor het functioneren ervan aanwezig zijn. Hoe kan een docent dit voor jongeren waarmaken?

LBS: Ik plaatste een foto van een koe en vroeg: "Als je een koe doormidden snijdt, krijg je dan twee koeien?" Zelfs vierjarigen roepen: "Nee hoor!" Ze begrijpen dat de koe onderdelen heeft die bij elkaar horen. Die moeten op een bepaalde manier gerangschikt zijn om te kunnen leven. Je kunt niet de staart vooraan en de neus achteraan hebben. Het gaat erom dat de manier waarop de onderdelen gerangschikt zijn, van belang is voor de koe om te kunnen functioneren, om te kunnen leven. Het is een belangrijk onderdeel van systeemintegriteit. Het gaat erom een ​​wereldbeeld te hebben van de systemen om ons heen, inclusief sociale systemen, en je moet die systeemintegriteit eerst begrijpen voordat je ermee gaat rommelen.

LB : Laten we het over de commons hebben: het idee dat we allemaal afhankelijk zijn van en verantwoordelijk zijn voor onze gedeelde hulpbronnen, zoals lucht, water, land en zelfs energie.

LBS: Mijn visie op de commons is dat je in een situatie terechtkomt waarin elke individuele actie op zichzelf verdedigbaar is: "Ik moet plastic waterflessen gebruiken, want er is geen waterfontein in de buurt." Maar die individuele acties samen hebben een verwoestende impact op het grotere geheel. Om dit te begrijpen, moet er een sprong van het individu naar het grotere geheel worden gemaakt. Ik denk dat we die sprong bij kinderen moeten leggen en ze moeten laten nadenken over hoe ze individuele acties kunnen uitvergroten tot collectieve acties en zich kunnen voorstellen wat de gevolgen zouden zijn. Geef die uitdaging aan technisch onderlegde, slimme kinderen en vertel me dat ze geen manier kunnen vinden om die individuele acties uit te vergroten, zodat we allemaal de grotere impact kunnen zien.

LB : Een laatste vraag: toen u in 2012 in Hongarije was voor gesprekken over de toestand van de planeet, schreef u uw kinderen een brief waarin stond: "In veel opzichten zaten deze gesprekken vol met wat Dana [Donella] Meadows 'onaangename waarheden' noemde. De realiteit van niet leven binnen de middelen van onze planeet is behoorlijk ernstig. Toch, als ik aan jullie drie denk, voel ik me hoopvol." Waarom?

LBS: Ik kom terug op het citaat van Joseph Campbell — "Mensen die geen idee hebben van het geheel, kunnen heel ongelukkige dingen doen..." — en ik draai het om: mensen die wel een idee hebben van het geheel, kunnen heel gelukkige dingen doen. Als we jongeren opvoeden die een idee hebben van het geheel, van hoe systemen werken, en die weten hoe ze systemen zichtbaar kunnen maken, zullen ze gericht zijn op het zien van een systeem en zullen ze, van nature en door hun opvoeding, de dingen niet geïsoleerd zien. Ze zullen geen hokjes accepteren, maar zullen over hokjes heen kijken omdat ze het beter weten. Ze zullen jeuk krijgen als dingen niet met elkaar verbonden zijn en op zoek gaan naar de verbanden. Zoveel in onze cultuur dwingt ons in hokjes. Maar net zoals we kinderen leren geen slachtoffer te zijn van reclame, kunnen we ze leren verder te kijken dan het voor de hand liggende, de systemen overal om ons heen te zien.