ለምንድነው የመሰላቸት አቅም ጥሩ ነገር ነው።

“መሰላቸት… ግለሰቡን ይጠብቃል ፣ የሆነ ነገር ምን ሊሆን እንደሚችል ሳያውቅ የመጠበቅን የማይቻል ተሞክሮ ለእሱ ታጋሽ ያደርገዋል።

ለመጨረሻ ጊዜ የተሰላቹ - በእውነት ተሰላችተው - እና ፌስቡክን ወይም ትዊተርን ወይም ኢንስታግራምን በመፈተሽ የሳይኪክ ባዶነትዎን ለመሙላት በቅጽበት ያልፈለሱት መቼ ነበር? ለመጨረሻ ጊዜ በመደብሩ ወይም በመሳፈሪያ በር ወይም በቲያትር ቤት ውስጥ ቆመው እና ከከባድ የስራ ፈትነት ተስፋ ለመዳን ወደ ስማርትፎንዎ አልደረሱም? ከመቶ ዓመት ተኩል በፊት ኪርኬጋርድ እራሳችንን በመጨናነቅ ከአሁኑ ለማምለጥ መነሳሳታችን ትልቁ የደስታ ምንጭ ነው ሲል ተከራክሯል። ከመቶ አመት በኋላ ሱዛን ሶንታግ በማስታወሻ ደብተሯ ላይ ስለ መሰልቸት ፈጠራ አላማ ጻፈች። የኛ ግን መሰልቸትን ከፈጠራ ተቃራኒው ጋር የሚያመሳስለው እና የማምለጫ መንገዶችን የሚያቀርብልን ባህል ነው።

ልጆች በማታለል ቀላል ነገር ግን ጥልቅ ጥያቄዎችን የሚጠይቁበት መንገድ አላቸው። ከነሱ መካከል ታዋቂው ብሪታኒያ የስነ-ልቦና ጥናት ጸሃፊ አዳም ፊሊፕስ "አሁን ምን እናድርግ?" ፊሊፕስ ስለ መሳም፣ መጫር እና መሰላቸት፡ ሳይኮአናሊቲክ ድርሰቶች ኦን ዘ ያልተፈተነ ህይወት ( የህዝብ ቤተ-መጽሐፍት ) በአጠቃላይ በ1993 ባሳየው አስደናቂ ስብስብ ውስጥ በተገኘ “ስለ ሰልችቶናል” በሚለው ድርሰት ላይ፡-

እያንዳንዱ አዋቂ ሰው ከሌሎች ብዙ ነገሮች መካከል, የልጅነት ታላቅ ennui ያስታውሳል, እና እያንዳንዱ ሕፃን ሕይወት መሰላቸት በድግምት የተከተተ ነው: ነገሮች ተጀምሯል እና ምንም ነገር የሚጀምረው ውስጥ የታገደ በጉጉት ሁኔታ, በጣም የማይረባ እና አያዎአዊ ምኞት, ምኞት ምኞት የያዘ የእንቅርት እረፍት ስሜት.

ምሳሌ በሞሪስ ሴንዳክ ከ'Open House for ቢራቢሮዎች' ሩት ክራውስ።

ፊሊፕስ፣ ዘመናዊው ኢንተርኔት ዛሬ ባህልን የሚሸፍነውን “ማህበራዊ ድር” ከመስጠቱ በፊት ከሁለት አስርት ዓመታት በላይ እየጻፈ ነው። ይህ የመሰላቸት አቅምን ስናስብ የእሱን ግንዛቤ አዲስ የህመም ስሜት ይፈጥርለታል - በልጆች ላይ ብቻ ሳይሆን በተለይም በህጻናት ላይ ብቻ ሳይሆን በአዋቂዎችም ጭምር - ያለማቋረጥ የማግኘት እና የውጭ ማነቃቂያ ፍሰት ያለንበት በአሁኑ ጊዜ። ይህ በተለይ የስነ ልቦና ሕገ መንግሥታችንን በመቅረጽ ላይ ያለውን የመሰላቸት የእድገት ተግባር እና ለአለም ትኩረት መስጠትን የምንማርበትን መንገድ ግምት ውስጥ በማስገባት ቆም የሚል ነው። ፊሊፕስ እንዲህ ሲል ጽፏል:

መሰልቸት በእውነቱ ህፃኑ አንድን ነገር እየጠበቀ እና የሆነ ነገር የሚፈልግበት ፣ ተስፋ በሚስጥር የሚደራደርበት አደገኛ ሂደት ነው ። እና በዚህ መልኩ መሰላቸት ከነፃ ተንሳፋፊ ትኩረት ጋር ተመሳሳይ ነው። በደበዘዘው፣ አንዳንድ ጊዜ የሚያበሳጭ የመሰልቸት ውዥንብር ህፃኑ በተደጋጋሚ ወደ ባዶነት ስሜት እየደረሰ ሲሆን ይህም እውነተኛ ፍላጎቱ ሊፈነዳ ይችላል… የመሰላቸት አቅም ለልጁ የእድገት ስኬት ሊሆን ይችላል።

የመጀመሪያ ልምዶቻችን የስነ-ልቦና ስሜታዊ ቅርጻችን ምን ያህል እንደሚቀርጹ በመሆናቸው፣ ይህ ወደ ጎልማሳ አቅማችን እንዴት እንደሚተረጎም ማሰብ አይቻልም። “ዘመናዊ አዋቂ” የሚለው ሐረግ በሚከተለው ከፊሊፕስ ድርሳን ውስጥ የሕፃኑን መጠቀስ እንዴት በቀላሉ እና በማይመች ሁኔታ ሊተካ ይችላል፡-

በተለመደው የሞባይል ትኩረቱ እና በመምጠጥ የሚያበሳጭ እረፍት ሲያጋጥመው፣ አሰልቺ የሆነው ልጅ በትኩረት እጦት በፍጥነት ይጨነቃል። በትክክል ሌላ ሰው እየጠበቀ አይደለም, እሱ እንደ, እራሱን እየጠበቀ ነው. ተስፋ ቢስም ሆነ ተስፋ የለሽ፣ ዓላማም ሆነ ሥራ ያልለቀቀ፣ ህፃኑ በአጋጣሚ እና በጭንቀት እጦት ውስጥ ነው። በቀላል አገላለጽ ህፃኑ ሁል ጊዜ ሁለት ተመሳሳይ ፣ ተደራራቢ ፕሮጀክቶች አሉት-የራስን መቻል ፕሮጄክት አጠቃቀም ፣ እና አስፈላጊነት ፣ ሌላኛው በልጁ ፣ እንደ ስምምነት ይተረጎማል። እና እስከ ጥገኝነት ባለቤትነት ያለው የጋራነት ፕሮጀክት. በመሰልቸት ባናል ቀውስ ውስጥ በሁለቱ ፕሮጀክቶች መካከል ያለው ግጭት እንደገና ታድሷል።

ፊሊፕስ እንዳስገነዘበው የልጁ መሰላቸት በአዋቂዎች ላይ ተግሣጽ፣ የተስፋ መቁረጥ ስሜት፣ የውድቀት ውንጀላ - ማለትም በመጀመሪያ ደረጃ መሰላቸት እንኳን ከተስማማ ወይም ከተረጋገጠ። በተወሰነ መልኩ፣ መሰልቸትን እንደ ልጅነት እራሱን እንደምናስተናግደው - እንደ መሸነፍ እና ማደግ ያለብን፣ በቀላሉ እንደ የተለየ የመሆን ስልት ሳይሆን፣ ለዛ አስፈላጊ ነው። ፊሊፕስ አክሎ፡-

ምን ያህል ጊዜ፣ በእውነቱ፣ የሕፃኑ መሰልቸት በዛ በጣም ግራ የሚያጋባ የጥላቻ ዘዴ ሲገናኝ፣ የአዋቂው ፍላጎት እሱን ለማዘናጋት - አዋቂዎች የሕፃኑ ሕይወት ማለቂያ የሌለው አስደሳች መሆን አለበት ብለው የወሰኑት ያህል። ልጁ የሚፈልገውን ለማግኘት ጊዜ ከመውሰድ ይልቅ የአዋቂዎች በጣም ጨቋኝ ጥያቄዎች አንዱ ነው. መሰልቸት ጊዜን ከመውሰድ ሂደት ጋር ወሳኝ ነው።

ሼሪል ስትሬይድ ከሃያ ዓመታት ገደማ በኋላ “የማይጠቅሙ ቀናት አንድ ነገር ይጨምራሉ [ምክንያቱም] እነዚህ ነገሮች ለአንተ ስለሚሆኑ” ስትል በጻፈች ጊዜ በሚያምር ሁኔታ የጠቀሰችው ያ ነው።

ማብራሪያ በዲቢ ጆንሰን ከ'ሄንሪ ሃይክስ ወደ ፊችበርግ' ከተሰኘው የልጆች መጽሃፍ ስለ Thoreau ፍልስፍና።

ፊሊፕስ ከልጅነት እስከ ጉልምስና ድረስ ያለውን የመሰልቸት ለውጥ በቀጥታ ማጤን ይቀጥላል፡-

የአዋቂዎች መሰላቸት ወደ ጥያቄው ቦታ፣ ወደ ጉጉታችን ድህነት እና ቀላል ጥያቄ፣ አንድ ሰው በጊዜው ምን ማድረግ ይፈልጋል? ለልጁ አጭር መታወክ የሆነው ለአዋቂ ሰው ድምጸ-ከል የተደረገ አደጋ ይሆናል። ደግሞስ ማን ምንም መጠበቅ አይችልም?

[…]

መሰላቸትን መጠበቅን እንደ መከላከያ አድርገን ልናስብ እንችላለን፣ ይህም በአንድ ጊዜ የፍላጎት እድልን መቀበል ነው። ነገር ግን ከሁለቱ ግምቶች ወይም እምነቶች ውስጥ የትኛው ውድቅ የተደረገው ሁል ጊዜ አሻሚ ነው፣ እና ይህ አሻሚነት፣ እኔ እንደማስበው፣ የማወቅ ጉጉት ያለው የመሰላቸት ሽባ ነው… በመሰልቸት ውስጥ የፍላጎት ነገር መሳብ እና ከፍላጎት የማምለጫ መንገድ ፣ ትርጉም የለሽነቱ አለ።

[…]

እኔ እንደማስበው መሰላቸት ግለሰቡን ይጠብቃል, አንድ ነገር ምን ሊሆን እንደሚችል ሳያውቅ የመጠበቅን የማይቻል ልምድ ለእሱ ታጋሽ ያደርገዋል. ስለዚህ በመሰላቸት ውስጥ የሚኖረው አያዎ (ፓራዶክስ) ግለሰቡ እስኪያገኘው ድረስ የሚጠብቀውን ነገር አለማወቁ እና ብዙ ጊዜ የሚጠብቀውን ነገር አለማወቁ ነው... በግልጽ መናገር ያለብን ስለ መሰልቸት ሳይሆን ስለ መሰልቸት ነው፣ ምክንያቱም ሀሳቡ ራሱ ትንታኔን የሚቃወሙ ብዙ ስሜቶችን እና ስሜቶችን ያጠቃልላል። እና ይሄ ማለት የምንችለው፣ ከመሰልቸት ተግባር ጋር እንደ አንድ የሳይኪክ ህይወት ባዶ ጤዛ ነው።

መሰልቸትን እንደ አካል ጉዳተኛ የመመልከት እና እንደ እድል የመካድ አዝማሚያ እንዳለን በመግለጽ ፊሊፕስ በአንድ ወቅት የእሱ ታካሚ የነበረ እና ልጇ “ከተገነዘበው በላይ ጎስቋላ ነው” ብላ ባመነች እናት ያመጣችውን “በቀድሞው የአስራ አንድ አመት ልጅ” ታሪክ ጠቅሷል። ፊሊፕስ ልጁ ላለመቀበል እንደ ጋሻ የለበሰው ይህ ላዩን ማንነት በአብዛኛው ከመሰልቸት ልምድ ጋር የተያያዘ መሆኑን አወቀ። አሁንም ፊሊፕስ ከልጅነት ጊዜ በላይ ለዘመናዊው የሰው ልጅ ሁኔታ በጣም በቅርበት የሚተገበር ምንባብ አቅርቧል፡

(ልጁ) በአብዛኛው ህይወቱ ምን ያህል የተሟላ እንደነበረ ባዶ ደስታ ልገልጸው በሚችል ሁኔታ ውስጥ ነበር። በራሱ ስለተጠራጠረ በጣም ስለፈራ፣ በጣም ጥቂት ጥያቄዎችን ጠየቅኩት፣ እና ሁልጊዜም ዘዴኛ ነበሩ። ነገር ግን በአንድ ወቅት፣ እኔ ለመሆን ካሰብኩት በላይ ቀጥተኛ፣ ሰልችቶት እንደሆነ ጠየቅኩት። በጥያቄው ተገርሞ በዚህ ያለማቋረጥ በደስታ የተሞላ ልጅ “እንዲሰለቸኝ አይፈቀድልኝም” ሲል ከዚህ በፊት አይቼው የማላውቀውን ጨለምተኝነት መለሰ። እንዲሰለቸኝ ከፈቀደ ምን እንደሚፈጠር ጠየኩት እና እሱ ለመጀመሪያ ጊዜ ቆም አለ ፣ ይመስለኛል ፣ በህክምናው ውስጥ ፣ እና “የምጠብቀውን አላውቅም ነበር ፣” እና ለጊዜው በዚህ ሀሳብ በጣም ደነገጠ።

ፊሊፕስ ሕክምናውን ወደ ልጁ “ሐሰተኛ ሰው” እና ጥሩ መሆን በእናቱ ይሁንታ በማሳየት ለመሰልቸት ቦታ የማይሰጡ ብዙ ፍላጎቶች እንዲኖሩት አድርጎ በማመኑ ነበር። በሚቀጥለው ዓመት ውስጥ ፊሊፕስ ልጁ የመሰላቸት ችሎታውን እንዲያዳብር ረድቶታል። እንዲህ ሲል ይተርክልናል።

አንድ ጊዜ ጥሩ መሆን ሰዎች እሱን እንዳይያውቁት ማድረግ እንደሆነ ሀሳብ አቀረብኩለት፣ እሱም ቢስማማም “ሲሰለቸኝ ራሴን አላውቀውም” ሲል ጨመረ።

ከ'The Hole' በØyvind Torseter ምስል።

እኔ እንደማስበው፣ እኛ በዘመናዊው ዓለም ውስጥ እንደ ትልቅ ሰው ብዙ ጊዜ በሕይወታችን ውስጥ የምንሄደው እንዴት ነው? ጥሩ የመሆን ሥሪታችን ፍሬያማ እየሆነ ነው። የማያቋርጥ መዘናጋት ወይም ሥራ መጨናነቅን መምረጥ - የአንድ ሳንቲም ሁለት ገጽታዎች - መሰላቸትን እና ስሜታዊነትን ለማስወገድ ሳይሆን መጨረሻ ላይ ራሳችንን መኖራችንን እንሰርቃለን ፣ ምክንያቱም መገኘት ከምንጠብቀው ፣ የሚመጣውን እና ባለው ነገር ላይ በጥንቃቄ ማሰብን ስለሚገምት ነው።

ይህ የዘመናችን የባህል በሽታ ነው፡ የምንሰራውን መስራት ካቆምን ማን እንደሆንን ላናውቅ እንችላለን። ቀደም ብዬ እንዳንጸባረቅኩት በምርታማነት ዘመን የመገኘት ጥበብን ማዳበር ቀላል ስራ አይደለም።

በመሳም፣ መዥገር እና መሰላቸት ላይ ሙሉ ለሙሉ ውብ እና ስነ-ልቦና-የሚዘረጋ ንባብ ነው። ከዚህ የመሰልቸት ባህል ታሪክ ጋር አሟሉት፣ከዚያም ፊሊፕስ ከፖል ሆልደንግርበር ጋር ያደረገውን ድንቅ ውይይት እንደገና ይጎብኙ የስነ ልቦና ትንታኔ ለምን እንደ ስነ ፅሁፍ ለነፍስ ነው ።