Wspaniała Duchowa Praktyka Ciszy

Autor zdjęcia: Gary Seronik

Były mnich dzieli się przemyśleniami z roku samotnej modlitwy i kontemplacji

Kilka tygodni po ukończeniu szkoły średniej opuściłem dom i pojechałem do klasztoru. Przez następne osiem lat wiodłem życie mnicha — samotne życie modlitwy, pracy, kontemplacji, postu i ciszy.

W murach klasztoru moje życie nie różniło się zbytnio od życia mnicha ze średniowiecza. Byłem częścią wspólnoty około 60 mnichów, w wieku od 18 lat, jak ja, do 80 lat. Klasztor był samowystarczalny. Uprawialiśmy własne jedzenie na polach wokół klasztoru, który znajdował się w odległym obszarze rolniczym na amerykańskim Środkowym Zachodzie. Nasze życie było najprostsze, jakie można sobie wyobrazić. Nosiliśmy zwykłe ubrania, jedliśmy skromne posiłki, a nocą udawaliśmy się do małych, indywidualnych pokoi, w których znajdowało się tylko łóżko, umywalka, biurko i krzesło.

Oprócz „Świata”

Pierwszy rok mojego życia jako mnicha był czasem szkolenia i nauki, przygotowującym mnie do życia poza klasztorem i nauczania w szkołach Braci. Nazywany nowicjatem lub rokiem kanonicznym — od kanonu lub prawa Kościoła katolickiego — był okresem intensywnej koncentracji na tym, jak żyć jako mnich. Studiowaliśmy Regułę św. Benedykta, sformułowaną ponad tysiąc lat temu jako plan życia monastycznego. I praktykowaliśmy ciszę.

Kiedy mówię ludziom, że spędziłem cały rok w ciszy, ich miny zazwyczaj zatrzymują się, czekając, aż ich umysły dogonią nowe informacje. Ich oczy zdają się pytać: Jak ktoś może żyć w ciszy przez rok? Nawet gdyby było możliwe życie w ciszy, dlaczego ktoś chciałby to robić?

Bycie cicho nie było dla mnie trudne. Być może największym zaskoczeniem było to, że gdy już wszedłem w ciszę, nie byłem zainteresowany, przez większość czasu, mówieniem. Ponadto, gdy nikt nie mówi, o wiele łatwiej jest być cicho, niż gdy niektórzy mówią, a inni nie. W naszym klasztorze wszyscy żyli pod zasadą milczenia.

Jeśli chodzi o to, dlaczego chcieliśmy być cicho, to odnosi się to do natury samego życia monastycznego, które polega na oddzieleniu się od świata i możliwości refleksji i medytacji, aktywności, które są „wewnętrzne” i wymagają ciszy. Absurdem byłoby próbować podążać ścieżką kontemplacyjną, a jednocześnie wpuszczać hałas do swojego królestwa. Te dwie rzeczy nie idą ze sobą w parze.

Cisza, którą żyliśmy w klasztorze, miała zarówno charakter wewnętrzny, jak i zewnętrzny. Cisza od wewnątrz oznaczała przede wszystkim niemówienie, ale także coś głębszego: wiązała się z wyciszeniem umysłu, niebyciem zajętym wewnątrz. Wewnętrzna cisza niosła ze sobą również ideę powstrzymywania się od osądzania i trzymania się z dala od myślenia o przeszłości i przyszłości. Bycie cichym wewnątrz oznaczało tak naprawdę bycie jednocześnie nieobecnym w świecie zabiegania i jednocześnie obecnym w chwili.

Cisza na zewnątrz miała związek z trzymaniem z dala wszystkiego, co nie sprzyjało wewnętrznej ciszy. Tak więc żadne radio, telewizja, gazety ani czasopisma nie znalazły drogi za mury klasztoru. W tamtych czasach nie było komputerów — a zatem nie było Internetu, poczty e-mail, Facebooka, Twittera; gdyby były komputery, nie byłyby częścią naszego klasztoru. Naturalne dźwięki (ptaki, zwierzęta, wiatr w drzewach) były uważane za część ciszy, faktycznie sprzyjając kontemplacji w duchu ciszy. Odradzano nam wydawanie głośnych dźwięków — nawet podczas pracy — ponieważ zakłóciłoby to tego samego ducha ciszy, nawet gdybyśmy nie mówili.

Co się dzieje, gdy ktoś milczy przez długi czas? Najpierw znika zewnętrzny hałas, a następnie wewnętrzny hałas zaczyna parować. Wkrótce cisza panuje wszędzie, jak się wydaje. Czas zwalnia do pełzania. Dźwięk staje się ciekawostką — naturalne dźwięki, zwłaszcza takie jak przepływ wody lub szelest i kołysanie się wysokiej trawy, stają się okazjami do głębszego słuchania i prowadzą do najgłębszego wewnętrznego spokoju.

List i Duch Ciszy

W czasie, gdy żyłem w klasztornej ciszy, nauczyłem się odróżniać literę ciszy od jej ducha.

List milczenia to po prostu: nieodzywanie się i niezakłócanie ciszy wokół ciebie w żaden sposób. Praktykując list milczenia, stąpasz tak lekko, jak to możliwe, nie wypowiadasz ani słowa ani żadnego innego dźwięku, nie używasz języka migowego ani mowy ciała, a nawet unikasz czytania pisemnej komunikacji, z wyjątkiem być może, okazjonalnie, artykułów lub książek motywacyjnych.

Litera milczenia ma zarówno charakter wewnętrzny, jak i zewnętrzny. Na zewnątrz starasz się nie tylko zachować ciszę, ale także unikać wtargnięcia w ciszę innych — lub, jeśli o to chodzi, w „ciszę” natury. Wewnątrz trzymasz się z dala od „hałaśliwych” lub bezużytecznych myśli. Bezużyteczne myślenie to bieganie wewnętrznych taśm mentalnych, które są ustawione w przeszłości lub przyszłości.

Duch ciszy przedstawia nieco inny sposób postrzegania bycia cichym. Kiedy praktykujesz ducha ciszy, faktycznie zaczniesz mówić, kiedy jest to konieczne. Na przykład, postanowiłeś być w ciszy przez popołudnie. Wyłączyłeś telewizor i radio, wyłączyłeś dzwonek telefonu i komputer, a także wyłączyłeś wszystkie inne urządzenia generujące hałas w domu. Siadasz z inspirującą książką. Wtedy niespodziewanie dzwoni dzwonek do drzwi — listonosz dostarcza paczkę. Praktykując ducha ciszy, idziesz do drzwi, z gracją przyjmujesz paczkę i mówisz: „Dziękuję”. Nie przerwałeś swojej ciszy. W rzeczywistości wzmocniłeś ją prostym wyrażeniem wdzięczności.

W klasztorze duch milczenia był ważną koncepcją do nauczenia. Kiedy złożyłem ślub milczenia na rok, oznaczało to, że będę starał się przebywać w wewnętrznym świecie ducha tak bardzo, jak to możliwe. Ale nie oznaczało to, że w ogóle nie będę mówił. Wszyscy mnisi mówili na przykład podczas otwartej modlitwy. Mówiliśmy również publicznie podczas zajęć, na których uczyliśmy się życia monastycznego, i prywatnie do naszego doradcy duchowego. Jeśli musieliśmy wyjaśnić coś na temat konkretnego zadania, mówiliśmy krótko i cicho; jeśli mieliśmy pytania dotyczące tego, jak wykonać określony obowiązek, mówiliśmy. Pewnego razu podczas mojego roku milczenia musiałem pójść do dentysty. Powiedziałem mu o moim bólu zęba — i nie złamałem ducha milczenia.
Życie w duchu ciszy pozwoliło mi stale przebywać w cichym miejscu, nawet jeśli konieczna była wymiana słów.

Twój wewnętrzny klasztor

Spokój, jaki cisza przyniosła mi wtedy — i nadal przynosi mi teraz, kiedy ją praktykuję — jest trudny do opisania. Bycie w ciszy to odczuwanie błogości równowagi i spełnienia na niezwykle wysokim poziomie. Cisza mnie uziemia i daje mi spokój i jasność umysłu.

Teraz poświęcam część każdego dnia na przebywanie w ciszy. Ty też możesz to zrobić. Możesz stworzyć swój własny cichy wewnętrzny krużganek klasztorny. Jeśli masz okazję praktykować godzinę ciszy w ciągu dnia, możesz spróbować i zobaczyć, jak to na ciebie wpływa. Podobnie jak mnisi średniowiecza, którzy żyli ślubem milczenia, możesz odkryć, że duchowe skarby, których sobie nie wyobrażałeś, zostaną ci objawione — nie tylko w czasie ciszy, ale przez cały dzień.

Godzina ciszy każdego dnia

Najważniejszą lekcją, jakiej nauczyłam się w klasztorze, było to, jak nawiązać kontakt z duchowym centrum siebie. Głęboko w każdym z nas znajduje się wielkie źródło zdrowia, obfitości, wiedzy, przewodnictwa. Kiedy wchodzimy w ciszę i pozostajemy w ciszy, wchodzimy w bezpośredni kontakt z tym świętym źródłem. W tym miejscu mieszka nasze Prawdziwe i Wyższe Ja: to ta część nas, która istnieje i działa w miejscu, w którym nie ma czasu — żadnej przeszłości, żadnej przyszłości, tylko chwila obecna. To ta część nas, która jest połączona z całą świadomością. Zawiera odpowiedzi na wszystkie nasze pytania, rozwiązania wszystkich naszych problemów.

To duchowe centrum jest w nas zawsze aktywne. Będzie się z nami komunikować, jeśli będziemy wystarczająco spokojni, aby usłyszeć jego delikatny głos. Jednym ze sposobów podejścia do ciszy jako praktyki duchowej jest pozostanie w trybie słuchania podczas naszego cichego czasu. Cichy, delikatny głos wewnątrz może nie pojawić się w formie słów — może pojawić się w pomyśle, o którym nigdy wcześniej nie myślałeś lub w obrazie czegoś lub kogoś. Często głos nie przyjdzie do ciebie podczas ciszy, ale później i kiedy najmniej się tego spodziewasz. Może pojawić się w środku rozmowy, którą prowadzisz z kimś później w ciągu dnia. Może pojawić się jako satysfakcjonujące zakończenie osobistego wydarzenia. Może wyłonić się z czegoś, co czytasz lub słuchasz. Jedna z najpotężniejszych praktyk duchowych, którą możesz przyjąć, jest również jedną z najłatwiejszych do wykonania. Co może być łatwiejsze niż po prostu milczenie i niemówienie? Jest w tym trochę więcej — ale niewiele więcej.

Jak praktykować godzinę ciszy każdego dnia

1. Zaplanuj godzinę ciszy w konkretnym czasie każdego dnia.

2. W ciągu tej godziny wyłącz telefon, telewizor, radio, komputer i wszystkie inne urządzenia i urządzenia komunikacyjne. Odłóż wszystkie książki i inne materiały do ​​czytania.

3. Zapal świeczkę, aby uczcić swoją godzinę ciszy.

4. Usiądź cicho i odpocznij — lub uważnie spójrz na naturalny obiekt — lub zajmij się pracą, która nie wymaga od ciebie słuchania, widzenia ani wyrażania słów. Delikatne sprzątanie lub ogrodnictwo to doskonałe zajęcia w ciszy lub długi spacer na łonie natury.

5. Słuchaj ciszy, cały czas ciesząc się godzinnym wytchnieniem od myślenia, przeglądania, planowania i wyobrażania sobie. Pozostań w chwili obecnej.

6. Oddychaj głęboko i uważnie, wprowadzając ciszę i wydalając mentalny „hałas”.

7. Na koniec godziny ciszy niech twoje pierwsze słowo będzie wyrazem wdzięczności lub miłości; następnie zgaś świecę i zajmij się swoimi sprawami.